ဗိုက်ကြီးနေသော မယားငယ်

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ လူးလိမ့်ကျဆင်းနေကြသည်။ ညနေခင်း၏ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင် သွေးသွေးတစ်ယောက် ဆိုဖာအနား၌ မှီထိုင်ရင်း ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ရုန်းကြွလှုပ်ရှားလာသော သက်ရှိလေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ အုပ်မိုးထားမိသည်။ ဤကလေးငယ်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ရလဒ်လော သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု၏ သက်သေလော ဆိုသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ အခန်းအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်နံ့သင်းသင်းနှင့် အေးစက်သော လေထုက စိုးမိုးနေသည်။ အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေသော ဤတိုက်ခန်းကျဉ်းလေးမှာ သူမအတွက်တော့ ရွှေလှောင်အိမ်တစ်ခုပမာ။ သွေးသွေး၏ မျက်ဝန်းအစုံက မှန်ပြင်ပေါ်မှ မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်ရင်း လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များဆီသို့ စိတ်အာရုံတို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် လောကကြီးကို ရိုးရှင်းစွာ မြင်တတ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ လောက၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းတွင် အမည်နာမမရှိသော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုဖြင့် အသက်ရှင်နေရပြီဖြစ်သည်။

တံခါးဖွင့်သံ ခပ်အုပ်အုပ်ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သွေးသွေး၏ ရင်ခုန်သံတို့ မြန်ဆန်သွားသည်။ ဦးနေလင်း ရောက်လာပြီဆိုသည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။ ရှူးဖိနပ်သံက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီးနောက် ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အရိပ်က သူမအနားသို့ ကျရောက်လာသည်။ ဦးနေလင်းသည် သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ငုံ့ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြင်နာမှုနှင့်အတူ နောင်တရိပ်အချို့ တွဲခိုနေသည်ကို သွေးသွေး မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် ထိုမျက်ဝန်းများသည် သူမ တစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။ အိမ်ကြီးရခိုင်နှင့် တရားဝင်ဇနီးတစ်ဦးရှိသော ဤလူသားသည် သူမထံသို့ ခေတ္တခဏ လာရောက်နားခိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ မောပန်းနေပြီလားဟု သူက မေးသောအခါ သွေးသွေးက ခေါင်းကိုသာ အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော အားငယ်မှုများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသော်လည်း ပြုံးပြရန်သာ သူမ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုမိုကြီးစိုးလာသည်။ ဦးနေလင်းက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို နားကပ်၍ ကလေးငယ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို နားထောင်နေစဉ် သွေးသွေး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဤကလေးငယ်သည် လူ့လောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာလျှင် မည်သည့်အမည်ဖြင့် ခေါ်တွင်စေရမည်နည်း။ ဖခင်၏ အမည်ကို တရားဝင် အသုံးပြုခွင့်ရပါမည်လော။ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများကို ဤရင်သွေးငယ် မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။ ဦးနေလင်း၏ ဖုန်းမြည်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော အမည်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်ကို သွေးသွေး မြင်လိုက်ရသည်။ ဇနီးဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူသည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်၍ စကားပြောနေစဉ် သွေးသွေး၏ ရင်ထဲ၌ အပ်ဖြင့် ထိုးဆွသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူမ ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ နာကျင်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် သွေးသွေး တစ်ယောက်တည်း နိုးထလာခဲ့သည်။ ကုတင်ဘေးတွင် ချန်ထားရစ်သော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်နှင့် စာတိုလေးတစ်စောင်က သူမ၏ တန်ဖိုးကို ဖော်ပြနေသယောင်ရှိသည်။ သူမသည် ထိုငွေများကို မကြည့်လိုသဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသည်။ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်မိသောအခါ ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာနှင့် ဖောင်းကြွနေသော ဝမ်းဗိုက်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော ကောင်မလေးသည် ယခုမူ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး အသက်ရှင်နေရသူ ဖြစ်နေပြီ။ သူမသည် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လူသူမရှိသော ပန်းခြံလေးတစ်ခုသို့ သွားကာ လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်ချင်မိသည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ရသော လူများ၏ အကြည့်က သူမကို စမ်းစစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အမြန်လျှောက်ခဲ့မိသည်။ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခြင်းသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

ဆေးရုံသို့ မှန်မှန်သွားရန် လိုအပ်သော်လည်း သွေးသွေးအတွက်မူ ထိုအလုပ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆေးရုံတွင် တွေ့ရသော အခြားကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူများ၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူနေကြစဉ် သူမမှာမူ တစ်ကိုယ်တည်းသာ။ ဆရာဝန်မလေး၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရာတွင်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသနည်းဟူသော အမေးကို အမြဲ ရှောင်လွှဲနေရသည်။ လူနာမှတ်တမ်းတွင် ဖခင်အမည် နေရာ၌ ကွက်လပ်ထားခဲ့ရသည့်အကြိမ်တိုင်း သွေးသွေး၏ နှလုံးသားသည် တစစီ ကြေမွသွားတတ်သည်။ သူမသည် ကလေးငယ်အတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနေစဉ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်နေမိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို မှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်စိတ်က အမြဲတစေ ခြောက်လှန့်နေသည်။

တစ်ညတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ ဦးနေလင်း၏ ဇနီး ဒေါ်ခင်သန်းနှင့် သွေးသွေးတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးခဲ့ကြသည်။ မြို့၏ လူသူရှင်းသော လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။ ဒေါ်ခင်သန်း၏ အကြည့်များက သွေးသွေး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသထက် ပိုသော နာကျင်မှုနှင့် ဂရုဏာရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သွေးသွေးကို ပို၍ ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည်။ မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ ကျော်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုပုံရိပ်က သွေးသွေး၏ စိတ်ထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ စွဲထင်နေခဲ့သည်။ မိမိသည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခိုးယူခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့် ခံစားချက်က သူမကို အိပ်မပျော်အောင် နှိပ်စက်တော့သည်။

ဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသကဲ့သို့ သွေးသွေး၏ စိတ်ပင်ပန်းမှုများကလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ဦးနေလင်းသည် အလုပ်ကိစ္စဟု အကြောင်းပြကာ ရောက်လာသည့်အကြိမ် နည်းပါးလာသည်။ သွေးသွေး နားလည်ပါသည်။ သူသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မိသားစုကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမအတွက်မူ ဤတိုက်ခန်းလေးသည် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းလာသလို ခံစားရသည်။ တစ်ညတွင် မိုးသက်မုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေစဉ် သွေးသွေး ဗိုက်နာလာခဲ့သည်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ဦးနေလင်းထံ ဆက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖုန်းက ပိတ်ထားသည်။ သူမ၏ အားကိုးရာမဲ့မှုသည် ထိုညတွင် အထ உச்சသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ နာကျင်မှုများကြားမှပင် သူမသည် ကိုယ့်ဘာသာ အားတင်းကာ ဆေးရုံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ အခြေအနေက စိုးရိမ်ရသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ သွေးသွေးသည် မေ့ဆေးရှိန်ကြောင့် သတိတစ်ချက် မေ့တစ်ချက် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ဦးနေလင်း ရောက်လာမလားဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် ဘေးနားတွင် ရှိနေသူမှာ ဆေးရုံမှ သူနာပြုဆရာမလေးသာ ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုလှိုင်းလုံးများကြားတွင် သွေးသွေးသည် မိမိ၏ ဘဝကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ ချစ်ခြင်းဟု အမည်တပ်ထားသော ဤနှောင်ကြိုးသည် သူမကို မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သနည်း။ ကလေးငယ်၏ ငိုသံလေးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သွေးသွေး၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဖြူစင်လွန်းသော ထိုကလေးငယ်လေးသည် အပြစ်ကင်းစင်သူ ဖြစ်သော်လည်း မွေးဖွားလာချိန်မှစ၍ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေရမည်ကို တွေးမိကာ ရင်နင့်သွားရသည်။

ကလေးမွေးဖွားပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဦးနေလင်း ရောက်လာသည်။ သူသည် ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖုံးကွယ်မရအောင် ရှိနေသည်။ သူက သွေးသွေးကို ငွေကြေးနှင့် တိုက်ခန်းအသစ်တစ်ခု ပေးမည်ဟု ကတိပေးသည်။ သို့သော် သွေးသွေး အလိုရှိသည်မှာ ထိုအရာများ မဟုတ်ပေ။ သူမ အလိုရှိသည်မှာ သာမန်ဇနီးတစ်ဦးကဲ့သို့ လမ်းမပေါ်တွင် ခင်ပွန်း၏ လက်ကို တွဲကာ လျှောက်လှမ်းချင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုဆန္ဒသည် မည်သည့်အခါမျှ ပြည့်ဝလာမည်မဟုတ်မှန်း သူမ သိလိုက်သည်။ ဦးနေလင်း ပြန်သွားသောအခါ သွေးသွေးသည် ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ရင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ဤချုပ်နှောင်မှုများမှ ရုန်းထွက်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သွေးသွေးသည် သူမ ပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းအနည်းငယ်နှင့် ကလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့လေးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ဦးနေလင်း ပေးထားသော ငွေများကို မယူဘဲ သူမ စုဆောင်းထားသော ငွေအနည်းငယ်ဖြင့်သာ ခရီးစတင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝသစ်သည် ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို သိသော်လည်း အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရသော ဘဝထက်မူ ပို၍ လွတ်လပ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ကားပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့သော မြို့ပြအလင်းရောင်များကို ကြည့်ကာ သွေးသွေးသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ သူမသည် မယားငယ်ဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး မိခင်ဆိုသော တာဝန်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့မည်။

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝေးလံသော ရွာကလေးတစ်ရွာတွင် သွေးသွေးသည် ကလေးငယ်နှင့်အတူ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေသည်။ သူမသည် အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးရင်း ကလေးငယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ညနေခင်းများတွင် ဦးနေလင်းကို သတိရမိသော်လည်း ထိုအမှတ်တရများသည် ယခုမူ ပုံပြင်ဟောင်းတစ်ခုလိုသာ ခံစားရတော့သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ကလေးငယ် ရှိနေစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများနှင့် ရှက်ရွံ့မှုများသည် ယခုအခါ ကလေးငယ်၏ ချစ်စဖွယ် အပြုံးများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ခြင်း၏ အရသာကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သွေးသွေးသည် ကလေးငယ်ကို ချီကာ ရွာဦးစေတီသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ လေနုအေးများက သူမ၏ ဆံပင်များကို တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ပြည့်စုံခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ပို၍ လေးစားလာမိသည်။ အတိတ်၏ အမှားများကို သင်ခန်းစာယူကာ အနာဂတ်အတွက် ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်စင်လေးများ တောက်ပလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သွေးသွေးက ကလေးငယ်၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ လူ့လောကကြီးက သူမကို မည်သို့ပင် သတ်မှတ်ပါစေ၊ သူမသည် ဤကလေးငယ်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေပေတော့သည်။ မယားငယ်ဆိုသော အရိပ်မည်းအောက်မှ ရုန်းထွက်ကာ လွတ်လပ်သော မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် သူမ၏ ဘဝစာမျက်နှာသစ်ကို စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် ဆက်လက် ရေးသားနေပါတော့သည်။