ငါ့ရည်းစားသူများနဲ့ ညားပြီလေ
ငါ့ရည်းစားသူများနဲ့ ညားပြီလေ
အခန်းတစ် — နိဒါန်းပျက်
မင်္ဂလာခန်းမတစ်ခုလုံးရဲ့ ဆူညံသံတွေဟာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတော့ သုသာန်တစ်ခုရဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထက် ပိုပြီး အေးစက်နေတယ်။ ပန်းရောင်စုံတွေ၊ အပြုံးတွေ၊ နောက်ပြီး လောကဝတ်စကားလုံးတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ လူပိုတစ်ယောက်လို ရပ်နေမိတယ်။ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဖိတ်စာလေးဟာ ချွေးတွေနဲ့ စိုစွဲလို့။ ဖိတ်စာပေါ်က နာမည်နှစ်ခုဟာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ "မေ" ဆိုတဲ့ နာမည်ဘေးမှာ ကပ်လျက်ရှိနေတာက ကျွန်တော့်နာမည် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီနာမည်က ကျွန်တော့်ထက် အစစအရာရာ သာလွန်တယ်လို့ လူတွေပြောကြတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။ ခန်းမထဲက သီချင်းသံတွေက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။
အခန်းနှစ် — ကြိုးချင်းငြိခဲ့စဉ်က
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကပေါ့။ မေနဲ့ ကျွန်တော် မိုးသည်းတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ စတွေ့ခဲ့ကြတာ။ ထီးတစ်လက်အောက်မှာ ပုခုံးချင်းထိရင်း လျှောက်ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေ၊ ပိုက်ဆံမရှိလို့ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ တစ်ခွက်တည်းကို အတူမျှသောက်ခဲ့ကြတာတွေက မနေ့ကလိုပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော်က ဒေါသကြီးတတ်တယ်၊ စိတ်မရှည်တတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မေကတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို ထိန်းကျောင်းခဲ့တာ။ "ကိုကို စိတ်လျှော့နော်၊ မေရှိတယ်မဟုတ်လား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်လောကကြီးကို ငြိမ်းအေးစေခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့မှာ အနာဂတ်အတွက် အိမ်မက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ သိပ်မခမ်းနားပေမဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး၊ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံတွေ။ အဲဒီတုန်းက မေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကမ္ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်။
အခန်းသုံး — အလှည့်အပြောင်း
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကစပြီး အရာရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ မေဟာ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ လူချင်းတွေ့ဖို့ ချိန်းရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ရှောင်ဖယ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ သူမအိမ်ကို သွားခဲ့တုန်းက သူမ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို အခုထိ နားထဲမှာ ကြားနေမိသေးတယ်။ "ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲရအောင်၊ ကိုယ့်ထက် သာတဲ့လူကို ကျွန်မ တွေ့နေပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ရိုးရှင်းလွန်းပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို အမှုန့်ခြေပစ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ဆဲဆိုခဲ့မိတယ်၊ ရုန့်ရင်းတဲ့ စကားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူမကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရုံပဲ။
အခန်းလေး — အမုန်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်တဲ့ နံရံ
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ အရက်ခွက်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေခဲ့တယ်။ မေဟာ ငွေမက်တဲ့ မိန်းမ၊ ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမလို့ တစ်လောကလုံးကို လိုက်ပြောခဲ့မိတယ်။ သူမကတော့ ဘာမှပြန်မချေပခဲ့ဘူး။ လပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူမ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ လက်ထပ်မယ့်လူက ကျွန်တော့်အလုပ်ရှင်ရဲ့ သား၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အာဏာရှိတဲ့သူ။ "အော်... မင်းက ဒါကြောင့် ငါ့ကို စွန့်ခွာသွားတာကိုး" လို့ ကျွန်တော် ရင်ထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲခဲ့တယ်။ သူမဆီက ဖုန်းဝင်လာတိုင်း ကျွန်တော် ပိတ်ချခဲ့တယ်။ သူမ ပို့တဲ့ စာတွေကို ဖတ်တောင်မဖတ်ဘဲ ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ အမုန်းတွေက ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကွယ်စေခဲ့တာပေါ့။
အခန်းငါး — ပြိုလဲခြင်း
အခုတော့ သူမဟာ သူများမယား ဖြစ်သွားပြီ။ ခန်းမရှေ့မှာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံ ဧည့်ခံနေတာကို ကျွန်တော် ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကြည့်နေမိတယ်။ မေဟာ လှပတဲ့ သတို့သမီးဝတ်စုံအောက်မှာ အရမ်းကို ဖြူဖျော့နေသလိုပဲ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက အသက်မပါဘူး။ ဧည့်သည်တွေ ပြန်သွားတဲ့အချိန်မှာ မေရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ဆီကို လျှောက်လာပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ "မေက ဒါကို ရှင် ဖတ်ကြည့်ပါတဲ့၊ ပြီးတော့မှ သူမကို မုန်းချင်သလောက် မုန်းပါတဲ့" တဲ့။ ကျွန်တော် တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အဲဒီစာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်မိတယ်။
အခန်းခြောက် — နောက်ကျသွားတဲ့ အမှန်တရား
စာအိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ မေရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာမျက်နှာအချို့။ ကျွန်တော့်အဖေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ မတရား စွပ်စွဲခံခဲ့ရတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအမှုကို လိုက်နေတဲ့ အစိုးရရှေ့နေက အခု မေလက်ထပ်လိုက်တဲ့ လူရဲ့ အဖေပဲ။ မေက ကျွန်တော့်အဖေ ထောင်မကျဖို့အတွက်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ် မပျက်စီးဖို့အတွက် အဲဒီလူရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံခဲ့တာ။ အဲဒီလူက မေကို သဘောကျနေလို့ သူ့သားနဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာတဲ့။ မေဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ စာအိတ်ထဲမှာ နောက်ဆုံးတစ်ကြောင်း ရေးထားတာက "ကိုကို... မေက ကိုကို့ကို အမုန်းခံပြီး ထွက်သွားမှ ကိုကို့ဘဝက အေးချမ်းမှာမို့ပါ။ မေတို့ မဆုံနိုင်တော့ပေမဲ့ ကိုကို့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ချစ်ပေးပါလိမ့်မယ်" တဲ့။
အခန်းခုနစ် — နိဂုံး
ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ ခိုင်ခံ့မှုမရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ခွေကျသွားတယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော် ရုန့်ရင်းစွာ ဆဲဆိုခဲ့တဲ့၊ ဖောက်ပြန်တယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဟာ ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငရဲထဲကို ဆင်းသွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်မှာ သူမဟာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ဆွဲလို့ အဝေးကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီလေ။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမဆီက ဖတ်မကြည့်ခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတွေ အများကြီး။ "နေကောင်းရဲ့လား ကိုကို"၊ "ထမင်းစားဖြစ်အောင် စားပါနော်"၊ "မေ မရှိလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးချင်ပေမဲ့ အသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်နေတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေက မီးလျှံတွေလို တောက်လောင်နေပြီ။ ငါ့ရည်းစား သူများနဲ့ ညားပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ညားသွားဖို့အတွက် ငါကိုယ်တိုင်က သူမကို တွန်းပို့ခဲ့တာပါလား။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ထွက်စကားထက် သူတို့ရဲ့ ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းနောက်ကွယ်က နာကျင်မှုကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ အမှန်တရားဆိုတာ တချို့အချိန်တွေမှာ နောက်ကျမှ သိရတတ်ပြီး အဲဒီနောက်ကျခြင်းက ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။