ကိုယ်ဝန်သည်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်
ကိုယ်ဝန်သည်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်
အခန်းတစ်
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေက တစိမ့်စိမ့်ရွာနေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ နာရီသံကလွဲလို့ ဘာအသံမှ မရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီရှိသွားပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက တစ်ချက်တစ်ချက် ကန်လိုက်တိုင်း နာကျင်မှုထက်စာရင် အထီးကျန်မှုက ပိုပြီး ရင်ထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ရှစ်လကျော်ပြီ။ ကလေးလူ့လောကထဲ ရောက်ဖို့ ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဘေးနားမှာ သူ ရှိနေသင့်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ "" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ "ဗိုက်ထဲက အောင့်နေလို့ အိမ်ကို စောစောပြန်လာပေးပါ" ဆိုတဲ့ စာကို သူ မြင်ရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ပြန်စာမပို့တာလဲ။ သန့်... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ပဲ မချစ်တော့ဘူးလား။
အခန်းနှစ်
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့ကြတုန်းက သူဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လောကကြီးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာပေါ့။ သူ ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့တဲ့နေ့က "နှင်းကို တစ်သက်လုံး မျက်ရည်မကျစေရဘူး၊ နှင်းနဲ့ ကလေးလေးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖေဖေတစ်ယောက် ဖြစ်စေရမယ်" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် တူတူဝယ်ထားတဲ့ ကလေးပုခက်လေးက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ဖုန်တက်နေပြီ။ အစကတော့ ကျွန်မတို့ဟာ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေက ဘယ်အချိန်မှာ စပြီး အက်ကြောင်းထလာတာလဲ ကျွန်မ မသိလိုက်ဘူး။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲတွေက ရုတ်တရက်ကြီးပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်ကစပြီး သန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ သူ့ဆီကနေ ကျွန်မ မရင်းနှီးတဲ့ မိန်းကလေးသုံး ရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ မကိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ မေးခွန်းထုတ်တိုင်း သူက စိတ်တိုတတ်လာတယ်။ "ငါ အလုပ်လုပ်နေတာ နှင်း၊ နင် နားလည်စမ်းပါ၊ မနက်ဖြန် ကလေးမွေးရင် ဘာနဲ့ ကျွေးမလဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်မ လိုချင်တာ ငွေမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ နွေးထွေးမှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မကို မြင်ရင်ပဲ စိတ်ကုန်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တတ်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားက ဆက်သွယ်မှုတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေးကွာသွားခဲ့တယ်။
အခန်းလေး
မနေ့ညက သူ ဖုန်းမေ့ကျန်ခဲ့တုန်း ကျွန်မ မတော်တဆ ကြည့်မိလိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ "ဟိုတယ်မှာ စောင့်နေမယ်နော်" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက လင်း တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ပြန်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကိုပြပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးမိတယ်။ အဲဒီမှာတင် ပြဿနာက အကြီးအကျယ် ဖြစ်တော့တာပဲ။ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ပြီး "နင် ဒါမျိုးတွေ လိုက်စုံစမ်းနေရင် ငါနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်၊ နင့်ကို ငါ စိတ်ကုန်လှပြီ" လို့ အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တာ အခုထိပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက စပြီး အောင့်လာတာ။ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ငိုနေမိတာ အခုတော့ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ။
အခန်းငါး
ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်မ ထိုင်နေရာကနေ ထဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ အင်အားမရှိတော့ဘူး။ ရုတ်တရက် ခြေထောက်ကြားကနေ နွေးခနဲ စီးကျလာတဲ့ အရည်တွေကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ရေမြွှာပေါက်ပြီ။ "သန့်... သန့်..." လို့ ကျွန်မ အားယူပြီး ခေါ်ကြည့်ပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အသံက ပဲ့တင်ထပ်ရုံပဲ ရှိတယ်။ ဖုန်းကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကောက်ကိုင်ပြီး သူ့ဆီ ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်မိတယ်။ မကိုင်ဘူး။ ဆယ်ကြိမ်... အကြိမ်နှစ်ဆယ်... သူ မကိုင်ဘူး။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစိမ့်စိမ့် ကျလာတယ်။ ကလေးလေး... မေမေ တောင်းပန်ပါတယ်... မေမေ သားလေးကို မကာကွယ်နိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဝေဝါးလာတယ်။
အခန်းခြောက်
ဆေးရုံရဲ့ အဖြူရောင် မျက်နှာကျက်ကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ဘေးနားမှာ သန့် ထိုင်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။ "နှင်း... သတိရလာပြီလား" တဲ့။ သူက ငိုနေတယ်။ ကျွန်မ ပါးစပ်ကနေ "ကလေးကော..." လို့ မေးချင်ပေမဲ့ အသံက ထွက်မလာဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဝင်လာပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "လူနာရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းစိုးရိမ်ရတယ်၊ ကလေးကတော့ ဆုံးသွားပါပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ သန့်က ကျွန်မကို ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တယ်။ ပြီးတော့ သူ ကျွန်မကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခု ကမ်းပေးတယ်။
အခန်းခုနစ်
အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ပါတာက လင်း ဆိုတဲ့ ရှေ့နေဆီက စာတွေ။ သန့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက လူတွေက သူ့ကို ငွေအလွဲသုံးစားမှုနဲ့ တရားစွဲဖို့ လုပ်နေကြတာ။ သူက ကျွန်မနဲ့ ကလေးကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်လို့ သူ့မှာ ရှိသမျှ ရောင်းပြီး လျော်ကြေးပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ သူ ဟိုတယ်မှာ သွားတွေ့တာကလည်း အပေးအယူ လုပ်ဖို့တဲ့။ ကျွန်မကို စိတ်ကုန်သလို ဟန်ဆောင်ခဲ့တာကလည်း အမှုဖြစ်လာရင် ကျွန်မကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားမှ ဘေးကင်းမယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့လို့တဲ့။ သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကလေးကိုရော၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကိုရော ဆုံးရှုံးစေခဲ့တာပဲ။ "နှင်း... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ကိုယ် အရာရာကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းနိုင်မယ် ထင်ခဲ့တာ..." တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ပြောချင်တာက "ရှင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဘာလို့ မေ့သွားတာလဲ" လို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ကျသွားပြီ။ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတာကတော့ သန့်ရဲ့ နောင်တရနေတဲ့ မျက်နှာလေးပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ အကာအကွယ်ပေးခြင်းထက် ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ နားလည်မှုပေးခြင်းက ပိုပြီး အသက်ဝင်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ တခါတရံမှာ အချစ်ဆုံးသူတွေကို ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။