မွေးစားအကိုနဲ့ရတဲ့မှားမိတဲ့ မိထွေး
မွေးစားအကိုနဲ့ရတဲ့မှားမိတဲ့ မိထွေး
နောင်တဆိုတာ အမျိုးအစားပေါင်းများစွာ ရှိတတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်အမှားကို ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတော့တဲ့အချိန်မှ နားလည်လာရတဲ့ နောင်တကတော့ အဆိုးရွားဆုံးပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အဲဒီနောင်တတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (တစ်)
အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက စိုးမိုးနေတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ဦးခင်မောင် လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ကျွန်မထက် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ကြီးပေမဲ့ ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "ကောင်းခြင်း" တွေကပဲ ကျွန်မအတွက် အသက်ရှူကျပ်စရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးကြွနေတုန်း၊ သူကတော့ အေးချမ်းတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုလို တည်ငြိမ်လွန်းတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စိုင်းသူရ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ သူက ဦးခင်မောင်ရဲ့ မွေးစားသား၊ ကျွန်မထက် အသက်နှစ်နှစ်ပဲကြီးတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မွေးစားအစ်ကိုပေါ့။
အခန်း (နှစ်)
စိုင်းသူရက တက်ကြွတယ်၊ အားကစားဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ စကားပြောရင် လူကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်က အခုတော့ ပုံစံတစ်မျိုး ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ ဦးခင်မောင် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏထွက်ရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မနဲ့ သူဟာ အိမ်ကြီးထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လေ့ရှိတယ်။ ညစာစားပွဲမှာ စကားပြောရင်း စတင်ခဲ့တဲ့ ရင်းနှီးမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ နယ်ကျွံလာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (သုံး)
အမှားဆိုတာ မိုးရွာတဲ့ ညတစ်ညမှာ စတင်ခဲ့တာပါ။ မီးပျက်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ ကြောက်လို့ သူ့ဆီ သွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီညက အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ "မမြတ်... ကျွန်တော် မမြတ်ကို တကယ်ချစ်တာ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ကျွန်မက ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်လင်ယောင်္ကျားကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ တစ်အိမ်တည်းနေ မွေးစားအစ်ကိုနဲ့ ဖောက်ပြန်မိတဲ့ မိထွေးဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကိုပါ ကိုယ့်ဘာကိုယ် တပ်ဆင်လိုက်မိပြီ။
အခန်း (လေး)
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာသလို၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေလည်း ပိုပြီး ပူလောင်လာခဲ့တယ်။ ဦးခင်မောင် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါတိုင်း သူ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ သူကတော့ ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်တွေ အမြဲဝယ်လာပေးတုန်း၊ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ပေးတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို စစ်ကြည့်ရင် စိုင်းသူရဆီက လာတဲ့ "လွမ်းတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကို တွေ့မှာစိုးလို့ အမြဲတမ်း ဖျက်ပစ်ရတယ်။ ဦးခင်မောင် ရှေ့မှာတင် စိုင်းသူရနဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖလှယ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံပေမဲ့လည်း အဲဒီအမှားထဲကနေ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (ငါး)
တစ်နေ့မှာတော့ အရာအားလုံးက ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။ ဦးခင်မောင် ရုတ်တရက် သတိလစ်လဲကျသွားလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ဆေးစစ်ချက်ထွက်လာတော့ သူက ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့်တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သစ္စာဖောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူက ဝေဒနာတွေကို အသံတိတ် ခံစားနေခဲ့တာလား။ စိုင်းသူရကတော့ "ဒါ အခွင့်အရေးပဲ မမြတ်၊ ဦးလေးကြီး မရှိတော့ရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရပြီ" လို့ ပြောလာခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ စိုင်းသူရကို ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်မိသွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တာရော ဟုတ်ရဲ့လား။
အခန်း (ခြောက်)
ဦးခင်မောင် ဆုံးခါနီး တစ်ရက်မှာ ကျွန်မကို သူ့အနား ခေါ်လိုက်တယ်။ သူ့လက်တွေက အေးစက်ပြီး တုန်ရီနေတယ်။ "မြတ်... ကိုယ် အကုန်သိတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲရေနဲ့ အလောင်းခံလိုက်ရသလို တောင့်တင်းသွားတယ်။ "စိုင်းသူရနဲ့ မင်းတို့အကြောင်း ကိုယ်သိတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကိုယ်က အရမ်းချစ်လို့၊ မင်း ပျော်နေရင် ပြီးတာပဲဆိုပြီး ကိုယ် မျက်စိမှိတ်ပေးထားခဲ့တာ။ ကိုယ် မရှိတော့ရင် မင်း အားကိုးရအောင် စိုင်းသူရကို ကိုယ်ကပဲ အိမ်ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့တာပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မကို နာကျင်စေချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မှာစိုးလို့ သူက ကျွန်မရဲ့ အမှားကို သိရက်နဲ့ ဖုံးကွယ်ပေးထားခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် အမှန်တရားက အဲဒီထက် ပိုခါးသီးတယ်။ ဦးခင်မောင် ဆုံးပြီးတဲ့နောက် စိုင်းသူရ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်မှာ "မမြတ်... ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျွန်တော် မမြတ်ကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဦးခင်မောင်က ကျွန်တော့်အဖေအရင်းကို စီးပွားရေးအရ ဒုက္ခပေးခဲ့ဖူးလို့ သူ့ကို လက်စားချေချင်လို့ မမြတ်ကို အသုံးချခဲ့တာပါ။ အခု သူလည်း သေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကစားပွဲ ပြီးပါပြီ" တဲ့။
အခန်း (ခွန်)
အခုတော့ ကျွန်မ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ဦးခင်မောင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေတွေ၊ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက ကျွန်မအတွက် ငရဲအိုးတွေလိုပဲ။ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တဲ့သူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့မိသလို ခံစားရတယ်။ စိုင်းသူရဆီကို ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့လည်း "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ ကျွန်မမှာ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ဦးခင်မောင်ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ သွားပြီး တောင်းပန်ပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကလွဲလို့ ဘာမှ ပြန်မရခဲ့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကို ခဏတာ သာယာမှုနဲ့ လဲလှယ်မိတဲ့အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီနားလည်မှုက ကျွန်မကို လောင်မြိုက်နေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေခဲ့ပါတော့တယ်။
"လူတစ်ယောက်ကို နောင်တက သတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီနောင်တကို ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့တဲ့ အမှန်တရားကပဲ သတ်တာပါ။"