ကြိုးပဲ့နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး

 ကြိုးပဲ့နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး

အခန်းနံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နာရီ၏ စက္ကန့်တံရွေ့လျားသံသည် ည၏တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ကျယ်လောင်လွန်းနေသည်။ မြတ်နိုးသည် ထမင်းစားပွဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်မှာ နှစ်နာရီနီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ သူမရှေ့က ဟင်းအိုးများမှာ အေးစက်နေပြီဖြစ်သလို၊ သူမ၏ နှလုံးသားသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲရွာနေပြီး မှန်ပြတင်းပေါက်မှ စီးကျလာသော ရေစက်ကလေးများသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကဲ့သို့ပင် အစီအရီ။ သူ ဒီနေ့လည်း နောက်ကျဦးမည်လား။ သူမ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်စာတိုမှ ရောက်မလာခဲ့။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်သွယ်ရေးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှေးမှိန်လာခဲ့သည်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ အိမ်ထောင်သက် ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ချစ်ခြင်းတရားတွေက ဘယ်ဆီကို လွင့်စင်သွားခဲ့ကြသနည်း။ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် မြတ်နိုး၏ ရင်ခုန်သံ အနည်းငယ် မြန်သွားသည်။ သူ ပြန်လာပြီ။ သို့သော် သူမ မတ်တတ်မထမိ။ သူ ဝင်လာသည်၊ အနံ့က အရက်နံ့ မဟုတ်သော်လည်း အေးစက်စက် အမွှေးနံ့သာ တစ်မျိုးက ကပ်ပါလာသည်။ သူသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားခဲ့သည်။ "စားပြီးပြီလား" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းပင် မမေးခဲ့။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ အတူနေထိုင်ရုံနှင့် မပြီးဘဲ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်နေမှသာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနိုင်မည်ဟု သူမ အခုမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမရှေ့က အေးစက်နေသော ထမင်းဝိုင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းခရီးကို ပြက်ရယ်ပြုနေသကဲ့သို့ပင်။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ ကျရောက်လာသော်လည်း နွေးထွေးမှု မရှိသယောင်။ မြတ်နိုးသည် စောစောထပြီး သူကြိုက်တတ်သည့် ကော်ဖီကို ဖျော်ထားပေးသည်။ သူသည် ဝတ်စုံပြည့်ဖြင့် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ထိုပင်ပန်းမှုသည် အလုပ်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူမနှင့် ရှိနေရခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်ကို သူမ ခွဲခြားမရနိုင်တော့။ သူသည် ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း မြတ်နိုး၏ မျက်လုံးများကို ရှောင်ဖယ်နေသည်။ "ဒီညလည်း အလုပ်ရှိတယ်၊ မစောင့်နဲ့တော့" ဟု သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောသည်။ မြတ်နိုးက "သူရ... ငါတို့ စကားပြောဖို့ လိုနေပြီထင်တယ်" ဟု ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောထွက်လိုက်သော်လည်း သူက လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ကာ "နောက်မှပေါ့ မြတ်၊ အခု ငါ အလုပ်နောက်ကျနေပြီ" ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးပိတ်သံက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ တစ်ချိန်က သူရသည် သူမကို မခွဲနိုင် မခွာနိုင် ချစ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း နောင်ရေးကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ထိုလူသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ အိမ်ဆိုသည်မှာ နားခိုရာ မဟုတ်တော့ဘဲ အခန်းဖော်နှစ်ယောက် တူတူနေရုံ သက်သက်ဖြစ်နေသည့် အဖြစ်က သူမကို အသက်ရှူရ ကြပ်စေသည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် သူရ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများကသာ ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခင်း၏ ပျင်းရိဖွယ်ရာ အချိန်များတွင် မြတ်နိုးသည် စာအုပ်စင်အောက်ခြေက ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ဟောင်းလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိသည်။ ဖုန်လေးများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ကြည့်နေမိသည်။ သူတို့ မင်္ဂလာဦးနေ့က ပုံရိပ်များ။ သူရ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြတ်နိုးမှတစ်ပါး အခြားသူ မရှိသကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့တွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား မရှိသော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုတွေက ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။ ပုံထဲက သူရက သူမကို ဖက်ထားပြီး ပြုံးနေသည်။ အခုတော့ ထိုအပြုံးတွေက ဘယ်ဆီသို့ ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ မြတ်နိုးသည် ဓာတ်ပုံထဲက သူမကိုယ်သူမ ပြန်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ယခု သူမ၏ မျက်နှာတွင် ညှိုးငယ်မှုများသာ ကြီးစိုးနေသည်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ လူနှစ်ယောက် လိုသော်လည်း၊ ပျက်စီးဖို့အတွက်မူ လူတစ်ယောက်၏ ဂရုမစိုက်မှုကပင် လုံလောက်နေသည်ကို သူမ ခါးသီးစွာ သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရင်း သူတို့ကြားက ပြိုကွဲနေသော တံတားကို မည်သို့ ပြန်ပြင်ရမည်ကို စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အတိတ်က ပုံရိပ်များသည် လက်ရှိအခြေအနေကို ပို၍ပင် နာကျင်စေခဲ့သည်။

သူရသည် ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း စိတ်က အိမ်မှာ မရှိ။ မြတ်နိုး၏ မျက်နှာကို မြင်တိုင်း သူ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ထိုခံစားချက်ကို သူ ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း မသိ။ အလုပ်ကိစ္စများ၊ ဖိအားများကြားတွင် သူသည် မိသားစုကို အချိန်မပေးနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ဖုန်းထဲသို့ စာတိုတစ်စောင် ဝင်လာသည်။ "ဒီည တွေ့ကြမလား" ဆိုသည့် စာတို။ ထိုစာသည် သူ့ရုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံမှ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် သူမကြားတွင် ဘာမှ မရှိသေးဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာနေသော်လည်း၊ သူမ၏ နှစ်သိမ့်စကားများက မြတ်နိုး၏ ငြီးတွားသံများထက် ပို၍ နားဝင်ချိုနေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူရသည် မြတ်နိုးကို မချစ်တော့သည် မဟုတ်၊ သို့သော် သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးသည် အေးစက်လွန်းနေသဖြင့် သူသည် နွေးထွေးမှု အသစ်ကို ရှာဖွေမိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်သည်။ အမှားတစ်ခုကို စတင်နေပြီဆိုတာ သူ သိသော်လည်း၊ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့အတွက် သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့ပြီ။ စိတ်၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သူ သိခဲ့သင့်သည်။

သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် သူရနှင့် မြတ်နိုးတို့ အတူတူ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများ၏ ရှေ့တွင်တော့ သူတို့သည် စံပြလင်မယားများအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူရက မြတ်နိုး၏ ပုခုံးကို ဖက်ထားပြီး၊ မြတ်နိုးကလည်း သူရကို ပြုံးပြနေသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးများသည် မျက်နှာဖုံးများသာ ဖြစ်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက်က အရမ်းလိုက်ဖက်တာပဲ" ဟု သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြောသောအခါ မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင် လှောင်ရယ်မိသည်။ အပေါ်ယံ အလှအပတွေက အတွင်းက ကြေမွမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့။ သူရ၏ လက်က သူမပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူမသည် အထီးကျန်ဆဲပင်။ ပွဲအပြီး အိမ်အပြန် လမ်းမပေါ်တွင်တော့ ကားထဲ၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကသာ ကြီးစိုးနေပြန်သည်။ ဟန်ဆောင်ရခြင်းသည် အမှန်တရားထက် ပို၍ ပင်ပန်းကြောင်း မြတ်နိုး သိလိုက်ရသည်။ "ဟန်ဆောင်ရတာ မောလှပြီ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူရက မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကားကိုသာ အာရုံစိုက် မောင်းနေခဲ့သည်။ လမ်းမီးတိုင်များ၏ အလင်းရောင်သည် ကားထဲသို့ ခဏတဖြုတ် ဝင်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည်လည်း ခဏတာသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မြတ်နိုးသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူရကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "သူရ... နင် ငါ့ကို မချစ်တော့ရင်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ပါတော့။ ဒီလို နေနေရတာ ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ" ဟု သူမ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူရက အင်္ကျီလဲနေရာမှ လှည့်ကြည့်ပြီး "မြတ်၊ မင်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ အလုပ်တွေနဲ့ ပင်ပန်းလာတာကို မင်းက ဘာလို့ ပြဿနာ ရှာနေတာလဲ" ဟု ပြန်အော်သည်။ "အလုပ်လား... တကယ်ပဲ အလုပ်လား သူရ။ နင် ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့တာကို ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု မြတ်နိုးက မျက်ရည်များကြားက အော်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ရန်ပွဲသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။ အပြန်အလှန် စွပ်စွဲချက်များ၊ နာကျင်စေသော စကားလုံးများသည် အခန်းထဲတွင် ပျံနှံ့နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူရက "အေး... ငါလည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ မင်းနဲ့ နေရတာ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ နေရသလိုပဲ" ဟု ပြောကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ နှလုံးသားတစ်ခု ပြိုကွဲသံကို သူမ အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အပိုင်းခွန် - အထီးကျန်ခြင်း၏ အရသာ

သူရ ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်ကြီးသည် ပို၍ ခြောက်ကပ်သွားသည်။ မြတ်နိုးသည် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေမိသည်။ သူ ဘယ်သွားသလဲ၊ ဘယ်မှာ အိပ်သလဲ ဆိုသည်ကို သူမ မသိ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာသည်။ သူ တခြားမိန်းကလေးဆီကို သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီမှာလား။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သူမထံသို့တော့ ပြန်မလာခဲ့။ မနက်လင်းသောအခါ မြတ်နိုးသည် မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများ မို့အစ်နေပြီး လူက အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။ သူမသည် ဤအိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်ထိန်းထားသင့်သလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်မိသည်။ အချစ်မရှိဘဲ သံယောဇဉ်တစ်ခုတည်းနှင့် ရှေ့ဆက်ဖို့က ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ လူတစ်ယောက်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ပိုချစ်သင့်သည်ဟု သူမ သိလာရသည်။ အခြားသူတစ်ယောက်ကို ချစ်လွန်း၍ မိမိကိုယ်မိမိ နာကျင်အောင် လုပ်နေမိသည်မှာ မတန်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ နေရောင်ခြည်က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ ချလိုက်မိသည်။

သူရသည် တစ်ပတ်ခန့် အိမ်မပြန်ဘဲ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် သောင်တင်နေခဲ့သည်။ သူသည် မြတ်နိုးကို လွမ်းသလိုလို ရှိသော်လည်း သူမနှင့် တွေ့ရမည်ကို ကြောက်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ဆီသို့ စာတိုပို့နေသည့် အမျိုးသမီးနှင့် သူ တွေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမနှင့် စကားပြောနေချိန်တွင် သူသည် မြတ်နိုးကိုသာ သတိရနေမိသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ စကားလုံးများက ဖျတ်လတ်သော်လည်း မြတ်နိုး၏ နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုမျိုး မရှိ။ သူသည် သူရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းက မှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလာသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် ညတစ်ညတွင် သူရသည် ကားကို အိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မီသေးလားဟု သူ မသိသော်လည်း၊ သူ ကြိုးစားကြည့်ချင်သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲတွင် မီးများ ပိတ်ထားသည်။ သူ တံခါးကို ဖွင့်ဝင်လိုက်သောအခါ မြတ်နိုးက ဧည့်ခန်းထဲတွင် အထုပ်အပိုးများဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြတ်... ငါ ပြန်လာပြီ" ဟု သူရက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ မြတ်နိုးက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ပြန်လာတာ နောက်ကျသွားပြီ သူရ။ ငါ သွားတော့မယ်" ဟု ဆိုသည်။ သူရက သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး "ငါ တောင်းပန်ပါတယ် မြတ်။ ငါ မှားခဲ့တယ်။ မင်းကို ငါ တကယ်ချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လမ်းပျောက်သွားခဲ့တာပါ" ဟု ပြောရင်း ငိုယိုလိုက်သည်။ မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူမသည် ယိမ်းယိုင်မသွားခဲ့။ "ချစ်ခြင်းတရားက တစ်ယောက်တည်း ကြိုးစားလို့ မရဘူး သူရ။ နင် ငါ့ကို ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ အမှတ်တရတွေကိုပါ နင် ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ့မှာ နင့်ကို ယုံကြည်ဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူး" ဟု သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူရသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ထားသော်လည်း မြတ်နိုးက ညင်သာစွာ ခါထုတ်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ခဏလောက် ခွဲနေကြရအောင်။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာဖို့ လိုတယ်" ဟု သူမ ဆိုကာ အထုတ်များကို ဆွဲပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူရသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မြတ်နိုးသည် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ အိမ်တွင် ခေတ္တခဏ သွားနေခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကထက် ပို၍ အေးချမ်းလာသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည့် အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်မြောက်သွားခြင်းသည် လွတ်လပ်မှုကို ပေးသော်လည်း ထိုလွတ်လပ်မှုက နာကျင်စရာ ကောင်းလှသည်။ သူမသည် အလုပ်များကို ပိုလုပ်ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူရသည် အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေရင်း မြတ်နိုး၏ တန်ဖိုးကို ပိုသိလာခဲ့သည်။ သူမ မရှိဘဲ အိမ်ဆိုသည်မှာ အုတ်ပုံတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမထံသို့ ဖုန်းဆက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက လက်မခံခဲ့။ သူသည် သူလုပ်ခဲ့သော အမှားများအတွက် နောင်တရသော်လည်း၊ ထိုနောင်တက အချိန်လွန်နေခဲ့ပြီလား ဆိုသည်ကို သူ တွေးပူနေခဲ့သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆုံးရှုံးသွားမှသာ တန်ဖိုးကို သိတတ်ကြသည့် အလေ့အကျင့်ရှိသည်။

လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မြတ်နိုးသည် ပန်းခြံတစ်ခုထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ် သူရနှင့် ဆုံမိသည်။ သူရသည် အရင်ကထက် ပို၍ ပိန်သွားပြီး ရင့်ကျက်သွားပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိကြသည်။ "နေကောင်းလား မြတ်" ဟု သူရက စတင်မေးမြန်းသည်။ "ကောင်းပါတယ်၊ သူရရော" ဟု မြတ်နိုးက ပြန်ဖြေသည်။ သူတို့ကြားက တင်းမာမှုများက လျော့ပါးသွားသော်လည်း အကွာအဝေးကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ "ငါ မင်းကို နေ့တိုင်း သတိရတယ် မြတ်။ ငါ့အမှားတွေကို ပြင်ခွင့်ရဖို့ ငါ စောင့်နေတုန်းပဲ" ဟု သူရက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ မြတ်နိုးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းမှု ပါနေသည်။ "ငါ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ သူရ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ပြန်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာကတော့... ငါ မသေချာဘူး။ ငါ အခု ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရတာကို ပိုသဘောကျနေပြီ" ဟု သူမက ပြောသည်။ ထိုစကားသည် သူရအတွက် မျှော်လင့်ချက်ပေးသလိုရှိသော်လည်း လက်တွေ့ကျလှသည်။ လူနှစ်ယောက် ပြန်ပေါင်းထုတ်ဖို့ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှုကို အသစ်ကနေ ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မြတ်နိုးနှင့် သူရတို့သည် ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ကြားတွင် ကွာရှင်းစာချုပ် မရှိသော်လည်း စိတ်ချင်းကတော့ လွတ်လပ်နေကြပြီ။ "ငါတို့ တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ကြိုးစားကြည့်ရအောင်လား မြတ်။ လင်မယားအဖြစ် မဟုတ်ရင်တောင် သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ်ကနေ ပြန်စကြည့်ရအောင်" ဟု သူရက အဆိုပြုသည်။ မြတ်နိုးသည် သူရ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးထဲတွင် အရင်ကကဲ့သို့ လိမ်လည်မှုများ မရှိဘဲ ရိုးသားမှုများသာ ရှိနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် "ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ အချိန်ယူရမယ်နော်။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေပြန်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင်တော့ ထိုမိုးရေစက်များသည် အေးစက်မနေဘဲ လန်းဆန်းမှုကို ပေးနေသယောင်။ ကြိုးပဲ့နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ပြန်ပြင်ဖို့ဆိုသည်မှာ မလွယ်ကူသော်လည်း၊ အမှိုက်သရိုက်တွေကို ရှင်းထုတ်ပြီး အသစ်ပြန်စဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံးသော လမ်းစဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းခွဲတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသော်လည်း၊ ယခင်ကကဲ့သို့ အမုန်းတရားများ မပါဘဲ နားလည်မှုများဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အဆုံးသတ်တိုင်းသည် နိဂုံးမဟုတ်ဘဲ၊ အစပြုခြင်းအသစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး နားလည်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။