အမေ မသိသည့် ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်

 အမေ မသိသည့် ချစ်သူနဲ့ရတဲ့ဗိုက်

အမေ့ရဲ့ ချောင်းဆိုးသံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဉ့်ဦးယံမှာ တချက်တချက် ပေါ်ထွက်လာတတ်တယ်။ အဲဒီအသံကြားတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုနဲ့ ထိုးဆွခံလိုက်ရသလို နာကျင်ရပါတယ်။ အမေက နှလုံးရောဂါအခံရှိသူပါ။ စိတ်လှုပ်ရှားရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ စိတ်မကောင်းစရာ တစ်ခုခု ကြုံရရင်ဖြစ်ဖြစ် အမေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်သွားတတ်တာ ကျွန်မ အသိဆုံး။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မ ရင်ခွင်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာတဲ့ ဒီအမှားကို အမေ့ကို ပေးမသိရဲတာပါ။

ကျွန်မနဲ့ မင်းခန့်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အတူအလုပ်လုပ်ရင်း သံယောဇဉ် ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူက စကားနည်းပေမယ့် ဂရုစိုက်တတ်သူတစ်ယောက်။ အဖေမရှိတော့တဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်အတွက် သူက အားကိုးရာတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ စိတ်အလိုကို လွှတ်ပေးလိုက်မိတဲ့ အမှားက အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အရှိန်ယူနေပါပြီ။ 

"မင်းခန့်... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ"

ဖုန်းထဲကနေ ကျွန်မ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြောလိုက်တဲ့ အခါ တစ်ဖက်က ကြားလိုက်ရတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားက "ခဏလေး စောင့်ပါဦး သန္တာ၊ ကိုယ် အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်" တဲ့။ အဲဒီ "ခဏ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ တစ်ပတ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင် "Seen" ဖြစ်နေပေမယ့် ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မယ့်အတိုင်း ခံစားနေရတယ်။ သူ ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီလား။ သူက ကျွန်မကို ဖျက်ချခိုင်းမှာလား။ အတွေးပေါင်းစုံက ကျွန်မကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။

တစ်ရက်မှာတော့ အမေက ကျွန်မရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး "သမီး... နေမကောင်းဘူးလား၊ အစားလည်း သိပ်မစားဘူး၊ အန်လည်း အန်နေတယ်" လို့ မေးလာတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းခါပြလိုက်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ အမေ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်ချင်တယ်။ 'အမေ... သမီး ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးရှိနေပြီ၊ အမေ အားကိုးရတဲ့ သမီးက အခုတော့ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမဖြစ်နေပြီ' လို့ ပြောလိုက်ရင် အမေ နှလုံးရပ်ပြီး သေသွားမှာကို ကျွန်မ အကြောက်ဆုံးပဲ။

တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မဆီကို မင်းခန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ့ဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်စေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မတို့ အနာဂတ်အတွက် ငွေလိုနေလို့ အပိုအလုပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်တစ်ခုမှာ ညဘက် သွားကူလုပ်ရင်း မတော်တဆ ပြုတ်ကျပြီး ဆုံးသွားခဲ့တာတဲ့။ သူ့မိသားစုက ကျွန်မတို့ အကြောင်းကို သိသွားတဲ့အခါ ကျွန်မကို "နိမိတ်မရှိတဲ့ မိန်းမ" လို့ သတ်မှတ်ပြီး မင်းခန့်ရဲ့ နာရေးကိုတောင် ပေးမသိခဲ့ကြဘူး။ 

ကျွန်မ ငိုတောင် မငိုနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုနဲ့ ဆို့ပိတ်နေသလိုပဲ။ သူ ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာပဲ။ သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မနဲ့ အမေ၊ ပြီးတော့ ဗိုက်ထဲက ကလေး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။ တစ်လမ်းက အမေ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပြီး အမေ့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းမလား။ နောက်တစ်လမ်းကတော့ ကျွန်မကို ကျွန်မ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပြီး အမေ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ထားမလား။

ကျွန်မ ဒုတိယလမ်းကို ရွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အမေ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး လိမ်ညာခဲ့တယ်။ "အမေ... သမီး သူဌေးသားတစ်ယောက်နဲ့ နောက်ကို လိုက်သွားတော့မယ်၊ သူက သမီးကို လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမီးကို ငွေတွေ အများကြီး ပေးထားတယ်၊ အမေ့အတွက် ဆေးဖိုးတွေ သမီး လစဉ်ပို့ပေးမယ်၊ သမီးကို လိုက်မရှာပါနဲ့တော့" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အမေက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်တယ်။ "သမီး... နင် ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမ ဖြစ်သွားတာလား၊ ငါ့သမီးက ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး" ဆိုပြီး အမေ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတယ်။

ကျွန်မ အမေ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ အမေ့ရဲ့ ရင်နာစရာ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ အမေ့ကို အသက်ရှင်စေမယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။ အမေ ကျွန်မကို မုန်းသွားတာက အမေ ကျွန်မအတွက်နဲ့ ရင်ကွဲနာကျပြီး သေသွားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ အမေ ကျွန်မကို "မိန်းမပျက်" လို့ ထင်နေတာက အမေ့သမီး "လူမယုံ" ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရသွားတာကို သိလိုက်ရတာထက် ပိုခံသာပါလိမ့်မယ်။

အခုတော့ ကျွန်မ မြို့ပြင်က ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်း ငှားနေပါတယ်။ ဗိုက်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း သိသိသာသာ ထွက်လာပြီ။ ကျွန်မမှာ ရှိတဲ့ ရွှေထည်လေးတွေ ရောင်းပြီး အမေ့ဆီကို "အမည်မဖော်လိုသူ" တစ်ယောက်ကနေ တစ်ဆင့် လစဉ် ငွေပို့ပေးနေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ကတော့ ထမင်းတစ်နပ် လျှော့စားရင် စားရပါစေ၊ အမေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးကိုတော့ ပုံမှန်ရောက်အောင် ပို့တယ်။ 

ညဘက်တွေမှာ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကန်လာရင် ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ငိုမိတယ်။ "သားလေး... သားအဖေက လူယုတ်မာမဟုတ်ဘူးနော်၊ သူက သားကို သိပ်ချစ်တာ၊ သွားလေသူ အဖေ့အတွက်ရော၊ အမေ့အတွက်ရော မေမေက 'လူဆိုးမ' အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးထားတာပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အခုတော့ အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အမှောင်ထဲမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ နှလုံးခုန်သံ မှန်နေသေးသရွေ့၊ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေး ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်မ ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူတူရှိနေဖို့ထက်၊ တစ်ဖက်လူ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိုးဆုံး လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။

အမှန်တရားဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းလို့၊ လိမ်ညာခြင်းဆိုတဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ကျွန်မ အမေ့ကို ကာကွယ်ထားမိတာပါ။ ကျွန်မကို အမေ မသိပါစေနဲ့။ အမေ့ရဲ့ သမီးဟာ အမေ့အတွက်တော့ အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပဲ မုန်းတီးရင်း အသက်ဆက်ပါစေတော့။

သင်ခန်းစာ။ ။ အချစ်စစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားရပါစေ၊ ချစ်ရသူများ၏ ဘဝအေးချမ်းစေရန်အတွက် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို စတေးဝံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။