အမေအရင်းမှန်း သိရချိန်
အမေအရင်းမှန်း သိရချိန်
အရှိန်အဝါနဲ့ ဂုဏ်ပကာသနတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြင့်ဆုံးလို့ ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ရွှေဘုံစံတဲ့ ဘဝမှာ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် နွမ်းပါးစုတ်ပြတ်တဲ့ အရာမှန်သမျှဟာ မျက်စိစပါးစပ်စရာတွေချည်းပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့အိမ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ဒေါ်အေးမြဆိုတဲ့ မိန်းမကြီးကိုပေါ့။ သူမရဲ့ တွန့်လိမ်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေ၊ အမြဲတမ်း ညစ်ပေနေတဲ့ ထဘီအနားသတ်တွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တတ်တဲ့ အားနာတမ်းတတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို ကျွန်တော် အရမ်းမုန်းတယ်။
“ဟေ့လူမကြီး... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အခန်းထဲကို ခွင့်မပြုဘဲ မဝင်နဲ့လို့ ဘယ်နှခါပြောရမလဲ”
ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်တိုင်း သူမဟာ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ တောင်းပန်တတ်တယ်။ သူမ လက်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကျွန်တော်ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် အင်္ကျီအသစ်ကလေးတစ်ထည် ပါလာတတ်စမြဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါတွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ လွှင့်ပစ်ရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ စေတနာတွေကို ခြေဖဝါးနဲ့ နင်းခြေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးမိခင်လို့ သိထားတဲ့ ဒေါ်မြတ်ဆုကတော့ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ လုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးကြီး။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အလိုလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေက ဒေါ်အေးမြကို မြင်တိုင်း ဘာကြောင့် ရွံရှာမှုထက် ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရောယှက်နေသလဲဆိုတာ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲ။ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းတွေ စုံနေတဲ့ ခန်းမထဲကို ဒေါ်အေးမြ တစ်ယောက် အဝတ်အစား စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်နဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမ လက်ထဲမှာ ချွေးနှဲစာနဲ့ ဝယ်ထားပုံရတဲ့ ရွှေလက်စွပ်သေးသေးလေး တစ်ကွင်းကို ကိုင်လို့။ ဧည့်သည်တွေရဲ့ ကွယ်ရာမှာ ကျွန်တော် သူမကို အိမ်နောက်ဖေးကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖျက်ဖို့လား။ ခင်ဗျားလို အောက်တန်းစား တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်ပေးချင်နေတာလား။ ရော့... ခင်ဗျားရဲ့ လက်စွပ်ကို ခင်ဗျားပဲ ပြန်ယူသွား”
ကျွန်တော် လက်စွပ်ကို သူမ မျက်နှာတည့်တည့် ပစ်ပေါက်လိုက်မိတယ်။ လက်စွပ်က သူမရဲ့ ပါးပြင်ကို ရှပ်ထိသွားပြီး သွေးစလေး ထွက်လာတယ်။ သူမ မငိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရိပ်အယောင်က နာကျင်မှုထက် ပိုတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု။ “သားလေး... အမေ... အမေက သားအတွက် အမှတ်တရလေး ဖြစ်စေချင်လို့ပါ” လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်အမေက ဟိုထဲမှာ ဧည့်ခံနေတဲ့ ဒေါ်မြတ်ဆု။ ခင်ဗျားက ဒီအိမ်က အစေခံပဲ” လို့ ရက်ရက်စက်စက် တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ဒေါ်အေးမြ တစ်ယောက် အထုပ်အပိုးလေး ဆွဲပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဝမ်းသာခဲ့မိတာ အမှန်ပဲ။ နံဘေးက အမှိုက်တစ်ခု ဖယ်ရှားလိုက်ရသလိုမျိုး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက သုံးရက်ပဲ ခံခဲ့တယ်။ ဒေါ်မြတ်ဆုရဲ့ စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲမှာ မတော်တဆ တွေ့လိုက်ရတဲ့ ရှေးဟောင်းသေတ္တာလေး တစ်လုံးက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဇောက်ထိုးပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။
သေတ္တာထဲမှာ ပါးလွှာပြီး ဝါကျင်နေတဲ့ စာချုပ်ဟောင်းတစ်ခု။ ပြီးတော့ ဆေးရုံက မွေးစာရင်း။ အဲဒီမှာ ရေးထားတာက... “မွေးမိခင် - ဒေါ်အေးမြ” တဲ့။ ကျွန်တော် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။ စာချုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတာက ဒေါ်မြတ်ဆုဟာ ကလေးမရနိုင်တဲ့အတွက် ဒေါ်အေးမြဆီကနေ ကျွန်တော့်ကို ငွေနဲ့ ဝယ်ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်အေးမြက ငွေကို မလိုချင်ဘဲ သားဖြစ်သူရဲ့ အနားမှာ အစေခံအဖြစ်နဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် နေခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပဲ။
ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် အမေလို့ ခေါ်နေတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို ငွေနဲ့ဝယ်ပြီး ကိရိယာတစ်ခုလို သုံးခဲ့တဲ့သူ။ ကျွန်တော် နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့၊ ရွံရှာခဲ့တဲ့၊ အောက်တန်းစားလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တဲ့ အဘွားကြီးကမှ ကျွန်တော့်ကို ဗိုက်ထဲမှာ ဆယ်လလွယ်၊ နာကျင်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ အမေအရင်း။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေချင်လို့သာ အစေခံဘဝနဲ့ တစ်သက်လုံး နှိမ်ချနေထိုင်ခဲ့တာ။
“အမေ...”
ကျွန်တော့် ပါးစပ်ကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် အဲဒီစကားလုံး ထွက်လာချိန်မှာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ရှာဖို့ ညတွင်းချင်းပဲ ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ သူမ နေတတ်တဲ့ ကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးထဲကို ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ တစ်ရပ်ကွက်လုံးက လူတွေဟာ အိမ်လေးတစ်အိမ်ရှေ့မှာ စုရုံးနေကြတယ်။
ကျွန်တော် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ပြီး ဝင်သွားလိုက်တယ်။ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခင်းထားတဲ့ ဖျာဟောင်းလေးပေါ်မှာ ဒေါ်အေးမြဟာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်တော် လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ရွှေလက်စွပ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတုန်း။ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီ။
“အမေ... သား ရောက်ပြီ။ သားကို မျက်လုံးလေး ဖွင့်ကြည့်ပါဦး”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ခြေဖဝါးတွေကို ဖက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ ကျွန်တော် နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေက သူမကို သေလူဖြစ်စေခဲ့တာ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေအရင်းမှန်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်မှာ တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေကို ကျွန်တော် နမ်းရှုံ့ရင်း နောင်တတွေနဲ့အတူ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်နေမိတယ်။
လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေကြတယ်။ “ဒီသူဌေးလေးက အခုမှ ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ အရင်ကတော့ နှိမ်လိုက်တာမှ လွန်ရော” တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမိုက်မဲဆုံး သားတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့ မေတ္တာစစ်က ကျွန်တော့်ခြေရင်းမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့ဘူး။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ စည်းစိမ်တွေ ရှိတယ်။ ဂုဏ်ပကာသနတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အဆုံးမဲ့ ချစ်ပေးမယ့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနှိမ်အဖျင်းတွေကို ပြုံးပြုံးလေး ခံယူပေးမယ့် "အမေ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကြီး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းသွားခဲ့ပြီ။
သင်ချစ်ရတဲ့သူတွေကို လူမသိအောင် တိတ်တဆိတ် ချစ်မပြပါနဲ့၊ သူတို့ ရှိနေချိန်မှာ တန်ဖိုးထားဖို့ မေ့လျော့နေခြင်းဟာ နောင်တဆိုတဲ့ အဆိပ်ကို တစ်သက်လုံး သောက်သုံးရဖို့ ပြင်ဆင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။