အဖေ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှုး
အဖေ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှုး
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အိမ်ရှေ့က ကတ္တရာလမ်းမထက်ကို ကားအနက်ရောင်လေးတစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကားတံခါးပွင့်သွားတာနဲ့အတူ မြင်လိုက်ရတဲ့ ပထမဆုံးပုံရိပ်ကတော့ အနက်ရောင်ထီးလေးကို ဆောင်းပြီး ဆင်းလာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်ပါပဲ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက သပ်ရပ်လွန်းပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေသလိုပဲ။ ကျွန်မဟာ ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်ကနေ ထိုအမျိုးသမီးကို စူးစမ်းနေမိတယ်။ သူမဟာ အဖေ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှုးသစ် နော်ရာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဖေဟာ အမေဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း အလုပ်ထဲမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ အဖေ့ရဲ့ အကြည့်တွေက အရင်နဲ့မတူဘဲ အသက်ဝင်နေသလို ခံစားရတယ်။ နော်ရာဟာ အိမ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူမဆီကရတဲ့ သင်းပျံ့တဲ့ ရေမွှေးနံ့လေးက ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးက နွေးထွေးပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို နက်ရှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။
အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အိမ်ကို ခဏခဏလာတတ်တဲ့ နော်ရာကို ကျွန်မ သိပ်ပြီး သဘောမကျခဲ့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ အနားမှာ သူမ ရှိနေတဲ့ပုံစံက အတွင်းရေးမှုးတစ်ယောက်ထက် ပိုနေသလားလို့ ကျွန်မ သံသယဝင်မိတယ်။ အဖေဟာ သူမ စကားပြောရင် သေချာနားထောင်တတ်ပြီး သူမရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို အလေးအနက်ထားတတ်တာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မနာလိုစိတ်နဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ရောပြွမ်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မအတွက် အဖေဟာ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဖြစ်သလို အမေ့ရဲ့ နေရာမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အစားထိုးဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။ တစ်ရက်မှာတော့ အဖေ့ရုံးခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောနေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီရယ်သံဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နားဝင်မချိုတဲ့ ဂီတသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ နော်ရာက ကျွန်မကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်သွားပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့မိတယ်။
နော်ရာရဲ့ ထူးခြားချက်က သူမဟာ အရာရာကို အချိန်ကိုက် လုပ်ဆောင်တတ်တာပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးတွေ၊ စားသောက်ရမယ့် အချိန်တွေကို သူမက အဖေ့ထက်တောင် ပိုပြီး မှတ်မိနေတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတောင် မေ့နေတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဝါသနာတွေကို သူမက ဖြည့်ဆည်းပေးနေတာ တွေ့ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသလို ခံစားရတယ်။ အဖေနဲ့ နော်ရာကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ အလုပ်ရှင်နဲ့ အလုပ်သမား ဆက်ဆံရေးထက် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ နားလည်မှုတွေ ရှိနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စကားလုံးတွေ အများကြီး မပြောဘဲနဲ့တောင် တစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို တစ်ယောက်က သိနေကြသလိုပဲ။ ဒီအချက်ကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်၊ ကျွန်မရဲ့ အဖေ၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို နော်ရာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်ရောက်နေရာယူနေပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးက ညတိုင်း ကျွန်မကို အိပ်မပျော်စေခဲ့ဘူး။
မိုးရာသီရဲ့ ညတစ်ညမှာတော့ အဖေက ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး လဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တုန်လှုပ်နေတုန်းမှာပဲ နော်ရာက အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆရာဝန်ကို ခေါ်တာ၊ အဖေ့ကို ပြုစုတာတွေကို စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေကို အတန်ငယ် လျော့ကျစေခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း သူမအပေါ် ထားရှိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမြင်တွေကို ရှုပ်ထွေးသွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက နော်ရာဟာ အဖေ့ကုတင်နံဘေးမှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ မနက်လင်းလို့ ကျွန်မ အခန်းထဲဝင်သွားတဲ့အခါ အဖေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကုတင်ဘေးမှာ မှေးစက်နေတဲ့ နော်ရာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းက အရမ်းကို ကြည်နူးဖို့ကောင်းနေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတစ်မျိုးက စိမ့်တက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို နော်ရာက အပြည့်အဝ ရရှိထားသလိုပါပဲ။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အဖေ နေပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်မှာ ညစာစားပွဲလေးတစ်ခု လုပ်ဖြစ်ကြတယ်။ နော်ရာကလည်း ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ မြန်မာဝတ်စုံလေးနဲ့တောင် အရမ်းကို တင့်တယ်နေခဲ့တယ်။ ထမင်းစားပွဲဝိုင်းမှာ အဖေက နော်ရာကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေဟာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ကြင်နာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "နော်ရာက ငါ့ဘဝအတွက် အဖော်မွန်ကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ" လို့ အဖေက ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ပန်းကန်ကို ချပြီး စားပွဲကနေ ထထွက်လာခဲ့မိတယ်။ အနောက်ကနေ လှမ်းခေါ်တဲ့ အဖေ့အသံကိုတောင် ကျွန်မ မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သိချင်တာက နော်ရာဟာ အဖေ့ကို တကယ်ပဲ ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဖေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပဲ မက်မောတာလားဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ နော်ရာရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အရင်က ဘဝတွေ၊ သူမ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာတွေကို သိချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သမျှကတော့ သူမဟာ အရမ်းကို ကြိုးစားအားထုတ်တတ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မိသားစုအတွက် ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ သူမမှာလည်း နာကျင်စရာ အတိတ်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေက အနည်းငယ်တော့ လျော့ပါးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အဖေ့ရဲ့ အနားမှာ သူမကို မြင်ရတာကိုတော့ ကျွန်မ လက်မခံနိုင်သေးဘူး။ နော်ရာနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်ထဲ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရလာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူမကို တည့်တည့်ပဲ မေးလိုက်တယ်။ "ရှင် အဖေ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ၊ ရှင် ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ" လို့ပေါ့။ နော်ရာက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ဘာကိုမှ မလိုချင်ပါဘူး မေမြတ်၊ ကျွန်မ လိုချင်တာက ဦးသန့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုပဲ" တဲ့။
နော်ရာရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို စဉ်းစားစရာတွေ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အဖေဟာ အမေဆုံးပြီးကတည်းက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေခဲ့တာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်မက ကိုယ့်ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ကိုယ် အဖေ့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာလား။ အဖေဟာ ပြုံးဖို့၊ ရယ်ဖို့၊ နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်စုံကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ လိုအပ်နေတာကို ကျွန်မ ဘာလို့ မြင်အောင်မကြည့်ခဲ့တာလဲ။ နော်ရာဟာ အဖေ့ရဲ့ အလုပ်တွေကိုတင် မဟုတ်ဘဲ အဖေ့ရဲ့ နှလုံးသားကိုပါ ပြုပြင်ပေးနေတဲ့သူ ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ စတင် ခံစားလာရတယ်။ သူမဟာ အဖေ့ရဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနေတဲ့ ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်မရဲ့ အတ္တကတော့ သူမကို လွယ်လွယ်နဲ့ အမေ့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ငြင်းဆန်နေဆဲပါ။
တစ်နေ့မှာတော့ အဖေက ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး စကားပြောခဲ့တယ်။ "သမီး... အဖေ တစ်ယောက်တည်း အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။ နော်ရာက အဖေ့ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူပါ။ သမီး သဘောမတူရင် အဖေ ဘာမှ ဆက်မလုပ်ပါဘူး" တဲ့။ အဖေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့အတူ အားနာမှုတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဖေဟာ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို စတေးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေတာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လွှတ်ပေးခြင်းနဲ့ နားလည်ပေးခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြန်ကြည့်ပြီး အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ "အဖေ ပျော်ရင် သမီးလည်း ပျော်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ အဖေ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားတဲ့ အပြုံးက ကျွန်မ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှဆုံးပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ နော်ရာဟာ ကျွန်မတို့ အိမ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူမဟာ အမေ့နေရာကို အစားထိုးဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ကျွန်မနဲ့ နော်ရာကြားမှာလည်း နားလည်မှုတွေ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ ကျွန်မအတွက် အမေတစ်ယောက်လို မဟုတ်တောင်မှ အစ်မတစ်ယောက်လို၊ သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်လို အမြဲ ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကိုလည်း သူမကပဲ စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ပေးနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကလို အတွင်းရေးမှုး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။ ကျွန်မတို့အိမ်လေးဟာ အရင်ကလို တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြန်လည် သက်ဝင်လာခဲ့တယ်။
မိုးရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ဆောင်းဦးရဲ့ အေးမြတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုမှာတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစု သုံးယောက် ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့ကြတယ်။ အဖေက နော်ရာရဲ့ လက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျွန်မကတော့ သူတို့ရဲ့ ဘေးမှာ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းနေမိတယ်။ လေအေးလေးတွေက ကျွန်မတို့ ပါးပြင်ကို လာရောက် ထိတွေ့နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နွေးထွေးမှုတွေ အပြည့်ရှိနေခဲ့တယ်။ နော်ရာက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်တောင်လေး တစ်ချက် ခတ်ပြလိုက်တယ်။ အဲဒီ အကြည့်ထဲမှာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ အများကြီး ပါဝင်နေတာကို ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။ ကျွန်မလည်း သူမကို နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်မိတယ်။ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေ၊ သံသယတွေဟာ ဆောင်းနှင်းတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ သိလိုက်ပါပြီ။ ဘဝဆိုတာ ပုံသေကားချပ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ လူတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝထဲကို ဝင်လာပြီး မထင်မှတ်ထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ပေးတတ်ကြတယ်။ နော်ရာဟာ အဖေ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှုးအဖြစ် ရောက်လာခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မတို့ ဘဝရဲ့ လမ်းပြကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ တည်ငြိမ်မှု၊ သူမရဲ့ စိတ်ရှည်မှုနဲ့ သူမရဲ့ အချစ်တွေက ကျွန်မတို့ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားပေးခဲ့တာပါ။ အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်မှုတွေကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီလွမ်းဆွတ်မှုတွေဟာ နာကျင်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လှပတဲ့ အမှတ်တရတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ အိမ်ရဲ့ ဝရန်တာကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အဖေနဲ့ နော်ရာတို့ စကားပြောနေတာကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ပုံရိပ်က သဟဇာတ ဖြစ်လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ အချစ်ထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ လက်ခံလိုက်ပါပြီ။ အဖေ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှုးဟာ အစပိုင်းမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လို့နေပါပြီ။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် စတင်ခြင်း ဖြစ်သလို၊ အချစ်နဲ့ နားလည်မှုတွေရဲ့ အောင်ပွဲလည်း ဖြစ်ပါတော့တယ်။