အမွေလိုချင်၍ ယုတ်မာခဲ့သူ

 အမွေလိုချင်၍ ယုတ်မာခဲ့သူ

နွေဦး၏ နေအရှိန်က ပြင်းထန်လွန်းသော်လည်း "မြတ်ဂုဏ်ရည်" ဟု အမည်ပေးထားသည့် ရှေးဟောင်းနှစ်ထပ်တိုက်ကြီးအတွင်းဝယ်မူ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်တို့က လွှမ်းမိုးလျက်ရှိသည်။ ထိုအအေးဓာတ်မှာ ရာသီဥတုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးမှ မြစ်ဖျားခံလာသော အေးစက်ခြင်းမျိုးဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ကြီး၏ အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းကျယ်အတွင်း၌ အသက် ခုနစ်ဆယ်အရွယ် ဦးဘုန်းမြတ်သည် အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တန်းလန်းဖြင့် အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူရှိုက်နေရရှာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက မှေးစင်းနေသော်လည်း နားထဲတွင်မူ စကားသံအချို့ကို ဝိုးတဝါး ကြားနေရသည်။

"ရှင် နောက်မကျစေနဲ့နော် ကိုကို ... ရှေ့နေဦးတင်မောင်က ဒီညနေ လာလိမ့်မယ်။ အဖိုးကြီး မသေခင် အားလုံးကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရမယ်"

ထိုစကားသံမှာ သူ၏ ဒုတိယဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်သက်၏ အသံဖြစ်သည်။ ချိုသာသောအပြုံးများ၊ ဂရုစိုက်ဟန်ပြသော အမူအရာများနောက်ကွယ်တွင် ဤမျှလောက် ယုတ်မာသော အကြံအစည်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဦးဘုန်းမြတ် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မီးစဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကမူ လှုပ်ရှား၍မရ။ လေဖြတ်ဝေဒနာကြောင့် စကားမပြောနိုင်၊ လက်မလှုပ်နိုင်ဖြစ်နေသော သူ့ဘဝမှာ အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျနေသကဲ့သို့ပင်။

ဒေါ်ခင်သက်သည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းနီကို အနီရဲရဲ ဆိုးနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘဇောတို့က တောက်လောင်လျက်ရှိ၏။ သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ သူမနှင့် တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်နေသော လူယုံ ကိုကျော်စွာ ဖြစ်သည်။

"စိတ်ချပါ ခင်သက်ရာ။ အဖိုးကြီးက အခုဆိုရင် လူရုပ်ပဲရှိတော့တာ။ သူ ဘာမှ သိတာမဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်လိုက်ရင် ဒီအိမ်ကြီးနဲ့ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေ အားလုံးက မင်းလက်ထဲ ရောက်လာမှာပဲ"

ကျော်စွာ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှ မျက်ရည်တစ်စက်က ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ သူ၏ သားဦးလေး ဇော်ဝင်းထွဋ်ကို သတိရမိသည်။ ဇော်ဝင်းထွဋ်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ ဒုတိယအိမ်ထောင်ပြုသည်ကို မကျေနပ်၍ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ပင် ရှိခဲ့ပြီ။ ဒေါ်ခင်သက်၏ ကုန်းချောစကားများကြောင့် သားအဖချင်း စိမ်းကားခဲ့ရသည်ကို ဦးဘုန်းမြတ် ယခုမှ နောင်တကြီးစွာဖြင့် သိမြင်လာရသည်။

ညနေခင်း၏ မှောင်ရိပ်က သစ်ပင်ကြီးများကြားတွင် ခိုအောင်းလာသည်။ ရှေ့နေဦးတင်မောင် ရောက်လာသောအခါ ဒေါ်ခင်သက်က အိမ်ဖော်မလေးများကို အောက်ထပ်သို့ ဆင်းခိုင်းလိုက်သည်။ အခန်းတံခါးကို အတွင်းမှ ဂျက်ထိုးပိတ်လိုက်သံမှာ ဦးဘုန်းမြတ်အတွက် သေမင်း၏ ခြေသံကဲ့သို့ပင်။

"ကဲ ... ဦးဘုန်းမြတ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ဒေါ်ခင်သက်ဆီ လွှဲပေးတဲ့ အမွေစာတမ်းကို လက်မှတ်ထိုးရအောင်ဗျာ"

ရှေ့နေဦးတင်မောင်၏ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းသော်လည်း ထိုတည်ငြိမ်မှုနောက်ကွယ်တွင် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှု၏ အပုပ်နံ့များ နံစော်နေသည်။ သူတို့သည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ မလှုပ်ရှားနိုင်သော ညာဘက်လက်ကို အတင်းဆွဲယူကာ လက်ဗွေနှိပ်ရန် ပြင်ကြသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အားမာန်တို့ကို စုစည်းကာ ရုန်းကန်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ။

ထိုစဉ် အောက်ထပ်မှ ကားဟွန်းတီးသံနှင့်အတူ လူတစ်စု၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖေဖေ ... ဖေဖေ ... ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ!"

ထိုအသံမှာ ဇော်ဝင်းထွဋ်၏ အသံဖြစ်သည်။ ဒေါ်ခင်သက်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် ကျော်စွာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုကျော်စွာ ... သွား၊ အောက်ကိုသွားပြီး ဟိုကောင်ကို တားစမ်း။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခန်းထဲ ပေးမဝင်နဲ့"

ကျော်စွာက အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။ သို့သော် ဇော်ဝင်းထွဋ်သည် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခြင်းမဟုတ်။ သူနှင့်အတူ ရဲအရာရှိနှစ်ဦးနှင့် မိသားစုဆရာဝန် ဒေါက်တာမြတ်မင်းတို့ ပါလာသည်။ ဇော်ဝင်းထွဋ်သည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကတည်းက ဒေါ်ခင်သက်၏ မသင်္ကာဖွယ်ရာများကို စုံစမ်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဖယ်စမ်း ... ငါ့အဖေကို မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ဇော်ဝင်းထွဋ်သည် ကျော်စွာကို တွန်းဖယ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဇွတ်ဝင်လာသည်။ အခန်းထဲတွင် လက်ဗွေနှိပ်ရန် ပြင်နေသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇော်ဝင်းထွဋ်၏ ဒေါသမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။

"ဒေါ်ခင်သက် ... မင်း တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ။ အဖေ အခုလို ဖြစ်နေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အမွေတွေကို လိမ်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

ဒေါ်ခင်သက်က ဟန်မပျက်ဘဲ ပြန်အော်သည်။

"နင် ဘာသိလို့လဲ ဇော်ဝင်းထွဋ်။ နင့်အဖေက သူ့ဘာသာသူ ငါ့ကို ပေးချင်လို့ ပေးတာ။ ရှေ့နေကြီးလည်း ရှိတာပဲ၊ မေးကြည့်လေ"

သို့သော် ရှေ့နေဦးတင်မောင်မှာ ရဲများကို မြင်သည်နှင့် တုန်ရင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာမြတ်မင်းက ဦးဘုန်းမြတ်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဦးဘုန်းမြတ်ရဲ့ ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်နေပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားလို့ မရပါဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေမှာ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို၊ အတင်းအဓမ္မ လက်ဗွေနှိပ်ခိုင်းတာဟာ ဥပဒေအရ ရာဇဝတ်မှု မြောက်ပါတယ်"

ရဲအရာရှိက ဒေါ်ခင်သက်နှင့် ကျော်စွာကို လက်ထိတ်ခတ်လိုက်သောအခါ ဒေါ်ခင်သက်၏ ဟန်ဆောင်အပြုံးများ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ရုပ်ဆိုးလှသော ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ... ကျွန်မကို မဖမ်းပါနဲ့။ ကျွန်မက သူ့ကို ပြုစုနေတာပါ"

သူမ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ရဲကားပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်အထိ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ အခန်းအတွင်းဝယ် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်စိုးမိုးလာသည်။ ဇော်ဝင်းထွဋ်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖခင်၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ ... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဖေဖေ။ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အခု ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့တော့နော်။ ကျွန်တော် ဖေဖေနဲ့အတူ ရှိနေပါပြီ"

ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များမှာ တားမရ ဆီးမရ စီးကျလာသည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် နာကျင်မှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ နွေးထွေးမှုနှင့် ခွင့်လွှတ်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ရှာဖွေခဲ့သော စည်းစိမ်ဥစ္စာများသည် ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ကြောင်း၊ စစ်မှန်သော မေတ္တာနှင့် သားသမီး၏ ဂရုစိုက်မှုသာလျှင် တန်ဖိုးအရှိဆုံး အမွေအနှစ်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းလာသည်။ "မြတ်ဂုဏ်ရည်" အိမ်တော်ကြီးပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော မှောင်မိုက်သည့် လောဘအငွေ့အသက်များမှာ ထိုမိုးရေများနှင့်အတူ မျောပါသွားခဲ့လေပြီ။ ဇော်ဝင်းထွဋ်သည် ဖခင်၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ရင်း အနာဂတ်အတွက် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်ပါတော့သည်။

လောဘနောက်သို့ လိုက်၍ ယုတ်မာခဲ့သူမှာမူ နောင်တနှင့် အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မွန်းကျန်ရစ်ခဲ့ရလေပြီ။ လူ့ဘဝတွင် အမွေဆိုသည်မှာ ရွှေငွေရတနာများသာမကဘဲ စိတ်နှလုံး၏ ဖြူစင်မှုနှင့် သစ္စာတရားပင် ဖြစ်ကြောင်း ဤဇာတ်လမ်းက သက်သေထူလျက် ရှိနေပါတော့သည်။