အဖေအရင်းနှင့်မှားမိတဲ့ သမီး
အဖေအရင်းနှင့်မှားမိတဲ့ သမီး
အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အဖေဆိုတဲ့ လူသားအပေါ် ထားရှိတဲ့ အမုန်းတရားတွေကို ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ "သူက ငါတို့ကို ပစ်သွားခဲ့တာ သမီး၊ နင့်အဖေက လူယုတ်မာ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ သံမှိုရိုက်သလို စွဲမြဲနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်လုံးလုံး အဖေဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ရန်သူတစ်ယောက်လို၊ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။
ကျောင်းပြီးလို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ရည်မှန်းချက်က တစ်ခုတည်းပါ။ အောင်မြင်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အမေ့ကို ပစ်သွားခဲ့တဲ့ အဲဒီလူထက် သာလွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြရမယ်။ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်ချင်လို့ထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ နယ်ပယ်ထဲမှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဦးမြတ်မင်းဆိုတဲ့ လူကြီးက ကျွန်မရဲ့ အဓိက ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလိုလို နာကျင်သလို ခံစားရတယ်။ ခပ်မှိုင်းမှိုင်း မျက်ဝန်းတွေ၊ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို တမ်းတနေသလို အကြည့်တွေ။ ဒါပေမဲ့ အမုန်းက ကျွန်မရဲ့ အမြင်တွေကို ကွယ်စေခဲ့တယ်။ အမေ ပေးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းထဲက လူနဲ့ သူနဲ့ တူနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိပေမဲ့ "မဟုတ်နိုင်ပါဘူး၊ အဲဒီလူက ဒီလောက် ချမ်းသာမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ခိုးယူပြီး ပြိုင်ဘက်တွေဆီ ရောင်းခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်ကြံသတင်းတွေ လွှင့်ခဲ့တယ်။ ထူးဆန်းတာက သူ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို သူ တစ်ခါ လာခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ် "မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ သိပ်တူတာပဲ၊ အမုန်းတွေထက် အချစ်တွေကိုပဲ သိမ်းထားပါ သမီးရယ်" တဲ့။
ကျွန်မ ရယ်မောခဲ့မိတယ်။ "သမီး" တဲ့လား။ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားမတတ် မုန်းတီးနေခဲ့တာ။
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အနိုင်ရခဲ့တယ်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အကုန်ဆုံးရှုံးပြီး ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ အောင်ပွဲခံခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ ညနေမှာပဲ အမေ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရတယ်။ အမေက အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး တောင်းပန်စကားတွေ ပြောလာခဲ့တယ်။
"သမီး... အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အမေ မာနကြီးခဲ့မိတယ်၊ နင့်အဖေက ငါတို့ကို ပစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါကပဲ သူ့ကို မောင်နှမချင်း သဘောမတူလို့ ခိုးပြေးလာရာကနေ ပြန်လိုက်သွားပြီး သူ့ကို ထောင်ထဲရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ... သူက သမီးကို သိပ်ချစ်တာ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ အမေ ပြောပြတဲ့ အမှန်တရားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလို ခံစားရတယ်။ ဦးမြတ်မင်းဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ အဖေအရင်း ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ သူ ကျွန်မကို သိနေခဲ့တာလား။ သူ ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ။
ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို သူ နေထိုင်ရာ အိမ်အိုလေးဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ရှေ့မှာ လူနာတင်ကားတစ်စီး ရပ်ထားတယ်။ သူ ဆေးရုံကို အရေးပေါ် ပို့လိုက်ရပြီတဲ့။ ရင်ဘတ်အောင့်တဲ့ ဝေဒနာနဲ့ သူ လဲကျသွားခဲ့တာ။
ဆေးရုံ ခုတင်ပေါ်မှာ အောက်ဆီဂျင် ပိုက်တွေနဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဘေးနားက စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ရှိနေတယ်။ "ကျွန်တော့်သမီးလေး သန္တာအတွက်" ဆိုတဲ့ စာသားလေးနဲ့။
စာထဲမှာ သူ ရေးထားတာက "သမီးလေး... သမီး အဖေ့ကို မုန်းနေမှန်း အဖေ သိပါတယ်၊ အဖေ သမီးအနားကို လာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ မာနတွေကို အဖေ မကျော်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ သမီး အဖေ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာတွေကို အဖေ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေ ပျော်ပါတယ်၊ သမီး လိုချင်တာကို အဖေ ပေးနိုင်ခဲ့လို့ပဲ၊ အဖေ့မှာ ရှိသမျှ အားလုံးကို သမီး နာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ သမီးလေး... အဖေ့ကို မချစ်နိုင်ရင်တောင် မမုန်းပါနဲ့တော့လား" တဲ့။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်ကြည့်မိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘေးနားက ဖုန်းလေးက တုန်ခါနေပေမဲ့ ကိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ Seen ဆိုတဲ့ စာသားလေး ပေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ Message တွေကို သူ ဘယ်တော့မှ ဖတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
"အဖေ... သမီး မှားသွားတယ်၊ သမီးကို ပြန်ကြည့်ပါဦး၊ သမီးကို ရိုက်ပါ၊ ဆူပါ" လို့ အော်ဟစ်ငိုယိုနေပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကသာ ကျွန်မကို ပြန်လည် နှုတ်ဆက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အောင်ပွဲက အရှုံးထက် ပိုခါးသီးနေခဲ့ပြီ။
သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်မ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်မကို ပြန်မထွေးပွေ့နိုင်တော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတာထက်၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရတဲ့ ကမ္ဘာပျက်မှုတစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အဖေဆိုတဲ့ လူသားက ကျွန်မရဲ့ အနားကနေ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမုန်းနဲ့ တုံ့ပြန်မိတဲ့ အမှားဟာ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် အကြွေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တာပါ။
နောင်တဆိုတာ ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုပဲ။ ကိုယ်ချစ်ရသူကို မဆုံးရှုံးခင်မှာ သူတို့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အမှန်တရားကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ အမုန်းဆိုတာ မျက်ကန်းဖြစ်စေတတ်ပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာကတော့ အသက်ပျောက်သွားတဲ့တိုင် နွေးထွေးနေဆဲ အရာတစ်ခုပါ။