တဏှာရူး ခဲအို
တဏှာရူး ခဲအို
မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မရဲ့ဘဝဟာ အမှောင်အတိကျသွားခဲ့ရတယ်။ အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်တချက်နဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံကတော့ အသက်ရှူရခက်လောက်အောင် မြန်ဆန်နေခဲ့တယ်။ အဖေနဲ့အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မခိုလှုံရာက အမဖြစ်သူ မသီတာနဲ့ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုနေလင်းတို့ရဲ့ အိမ်လေးပဲ ရှိတော့တာပါ။ ပထမတော့ အရာအားလုံးက နွေးထွေးနေသယောင်ရှိခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကိုနေလင်းက လူအများရှေ့မှာတော့ စကားနည်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်မျိုးမှာ သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို စူးစူးဝါးဝါး လိုက်ကြည့်တတ်တယ်။ "သီရိ... မင်းက မင်းအမထက်တောင် ပိုလှလာတာပဲ" လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားရတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ခဲအိုတစ်ယောက်ရဲ့ ချီးမွမ်းစကားလို့ပဲ မှတ်ယူခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့လက်တွေက ကျွန်မရဲ့ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်တာ၊ ခါးကို မတော်တဆလိုလိုနဲ့ ထိတာတွေ စိပ်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်တွေ စိုးမိုးလာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အမကို ပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မသီတာက "ညည်းကလည်း... ကိုနေလင်းက လူအေးကြီးပါ၊ စိတ်ထဲရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ပဲ တုန့်ပြန်ခဲ့တယ်။ အမက ကိုနေလင်းကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားတာ။ ဒါမှမဟုတ် ယုံကြည်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာလားဆိုတာ ကျွန်မ မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။ ကိုနေလင်းက ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတာ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ရင် ဆူပူတာ၊ နောက်ဆုံး ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းစရိတ်ကို သူပေးနေရတာကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ ကစားစရာတစ်ခုလို ဆက်ဆံလာတော့တယ်။ "ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်း သီရိ၊ မင်းမှာ ငါတို့ကလွဲလို့ ဘယ်သူရှိသေးလို့လဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို အကျဉ်းထောင်ထဲ ထည့်လိုက်သလိုပါပဲ။
တစ်ညမှာတော့ အမက နယ်ကို အရေးပေါ်ကိစ္စနဲ့ သွားရတယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်မ အခန်းတံခါးကို အထပ်ထပ်ခတ်ပြီး စောင်ခြုံအိပ်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တထိတ်ထိတ်နဲ့။ သန်းခေါင်ကျော်လောက်မှာ တံခါးဂျက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုပ်ရမ်းနေတဲ့အသံ ကြားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ အပိုသော့နဲ့ ဖွင့်လိုက်တဲ့အသံ။ သူ ဝင်လာခဲ့ပြီ။ အရက်နံ့တွေက အခန်းထဲမှာ လှိုင်သွားတာပဲ။ "သီရိ... မအိပ်သေးဘူးမလား" တဲ့။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ တဏှာရူးသွပ်နေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ "မင်းအမ သိသွားရင် မင်းပဲ အရှက်ကွဲမှာ၊ မင်းကို ငါ့ဆီ အပ်ထားတာလေ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ စော်ကားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ၊ ရွံရှာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိ စဉ်းစားခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ချင်တဲ့ စိတ်တစ်ခုတော့ ကျန်နေသေးတယ်။ တစ်နေ့မှာ မသီတာ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မ အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ ငိုယိုပြီး ပြောပြနေတဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မသီတာရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မ ထင်ထားသလို ထိတ်လန့်သွားတာမျိုး မရှိဘူး။ တည်ငြိမ်နေတယ်။
"ငါ သိတယ် သီရိ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ မသီတာက ဆက်ပြောတယ်။ "သူက ညည်းကို သဘောကျနေတာ ကြာပြီ၊ ငါက ကလေးမရနိုင်တဲ့ မိန်းမဆိုတော့ သူ့ကို ထိန်းထားဖို့ ညည်းကို အသုံးချခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားရတယ်။ ကိုယ့်အမအရင်းခေါက်ခေါက်က သူ့ရဲ့အိမ်ထောင်ရေး မပြိုကွဲဖို့အတွက် ကျွန်မကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့တာလား။ ခဲအိုက တဏှာရူးဆိုရင် အမကတော့ ရက်စက်လွန်းတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်မကို လူတစ်ယောက်လို မမြင်ဘဲ သူတို့ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေအတွက် အသုံးချရမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ မြင်ခဲ့ကြတာ။
အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ သူတို့ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ငွေအချို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရေးကြီး စာရွက်စာတမ်းတွေကို ယူပြီး အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်ကို သွားရမလဲ မသိပေမဲ့ ဒီငရဲတွင်းထဲမှာတော့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ထွက်လာခါနီးမှာ ကိုနေလင်းက ကျွန်မကို တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မ လက်ထဲက ဓားဦးချွန်ကို မြင်တော့ သူ နောက်ဆုတ်သွားတယ်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" လို့ ပြောပြီး မိုးထဲလေထဲကို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မဟာ ဝေးလံတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရင်း အသက်မွေးနေရတယ်။ ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တုန်းပဲ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်တိုင်း ရွံရှာစိတ်တွေ ဖြစ်မိတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ အချစ်ဆိုတာကို အကြောင်းပြပြီး ချုပ်ကိုင်တာ၊ မိသားစုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အနိုင်ကျင့်တာတွေကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်မှုတော့ ကျွန်မမှာ ရှိတယ်။ ခဲအိုရဲ့ တဏှာရူးမှုနဲ့ အမရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အသုံးချမှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ လူငယ်ဘဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ သူတို့ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံးလူတွေဆီကနေ အဆိပ်အပြင်းဆုံး ဒဏ်ရာတွေကို ရတတ်ပါတယ်။ မိသားစုဆိုတာ အမြဲတမ်း နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အာဝါသ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခါတလေမှာ အမှောင်ဆုံး ထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ချုပ်ကိုင်ခြင်းမဟုတ်သကဲ့သို့၊ မိသားစုဟူသည်မှာလည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လိုအင်အတွက် အခြားတစ်ဦးကို ယဇ်ပူဇော်ရန် ဖန်တီးထားသော အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ပေ။ နာကျင်မှုကို ခွန်အားပြောင်း၍ လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားခြင်းသည်သာလျှင် အမှောင်တွင်းမှ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေတော့သည်။