အဖေရဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံ
အဖေရဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံ
အိမ်ရှေ့က ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ ဖိနပ်အစုတ်တစ်ရံကို တရွတ်တိုက်ဆွဲပြီး လျှောက်လာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရရုံနဲ့ ဒါ အဖေ ပြန်လာပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ တဖျပ်ဖျပ် အသံဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နားမခံသာစရာ ဂီတသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ခြေညှပ်ဖိနပ်အစုတ်ဟာ ဘေးက ပြတ်လို့ တစ်ခါ၊ အောက်က ပွင့်ထွက်သွားလို့ တစ်ခါနဲ့ ချုပ်လိုက်၊ ဖာလိုက် လုပ်ထားရလွန်းလို့ မူလပုံသဏ္ဌာန်တောင် မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီဖိနပ်တစ်ရံဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနိမ့်ကျဆုံး သင်္ကေတတစ်ခုလို ကျွန်တော် ခံစားခဲ့ရဖူးတယ်။
ကျွန်တော့်မှာ အိန္ဒြာဆိုတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူမက မြို့ထဲက ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးဟာ ဆန့်ကျင်ဘက် လောကနှစ်ခုကြားက တံတားတစ်စင်းလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို အရူးအမူး ချစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုနဲ့ အဖေ့ရဲ့ အဲဒီ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးကို သူမ မြင်သွားမှာကို အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေခဲ့မိတယ်။ အဲဒီကြောက်စိတ်ကပဲ ကျွန်တော့်ကို မာန်မာနတွေ၊ လိမ်ညာမှုတွေကြားထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာပါ။
တစ်ရက်မှာတော့ အိန္ဒြာက ကျွန်တော့်အိမ်ကို အလည်လာချင်တယ်လို့ ပူဆာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ငြင်းမရတဲ့အဆုံး လက်ခံလိုက်ရပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးခဲကို ဆုပ်ထားရသလိုပဲ။ အဲဒီနေ့က ကံဆိုးချင်တော့ အဖေက အလုပ်က စောစောပြန်လာတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ချွတ်ထားတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးကို အိန္ဒြာ မြင်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော့်မျက်နှာ ဘယ်နားထားရမှန်း မသိအောင် အရှက်ရခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ပြုံးပြုံးကြီးပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ပေါက်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီနဲ့ ဖိနပ်အစုတ်ကို သူ ဂုဏ်ငယ်တယ်လို့ မထင်ရှာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီဖိနပ်ကို ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့တယ်။
"ဒါ... နင့်အဖေလား" လို့ အိန္ဒြာက မေးတဲ့အခါ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး... အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ပေးနေတဲ့ ဦးလေးကြီးပါ" လို့ လိမ်ညာလိုက်မိတယ်။
အဲဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန် အဖေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အရောင်တွေ မှိန်ဖျော့သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ အဖေ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ရဲ့ ဖိနပ်အစုတ်ကို စီးပြီး အိမ်ထဲကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ မာန်မာနတွေ လွန်ဆွဲနေခဲ့တာ အိပ်မက်ဆိုးတွေလိုပါပဲ။ အိန္ဒြာကတော့ အဲဒီနေ့ကစပြီး တစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း 'Seen' ဖြစ်ပြီး ဘာမှပြန်မလာတော့ဘူး။
ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆင်းရဲမှုကို သူမ ရွံရှာသွားပြီလို့ပေါ့။ "ဒီလောက် ချမ်းသာတဲ့သူဆိုတော့လည်း ငါတို့ကို အထင်သေးမှာပေါ့" လို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရင်း သူမအပေါ် အမုန်းတွေ မွေးမြူခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အဆိပ်အတောက်လို ပြန့်နှံ့လာပြီး အဖေ့ကိုလည်း အလိုလိုနေရင်း စိတ်ဆိုးနေမိတယ်။ အဖေသာ အဲဒီလို ဖိနပ်အစုတ်ကြီးနဲ့ ပေါ်မလာခဲ့ရင်၊ အဖေသာ လူတောတိုးတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိခဲ့ရင် ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်တော့်ကို လောင်မြိုက်စေခဲ့တယ်။
နောက်လအနည်းငယ်အကြာမှာ အဖေ ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ အလုပ်ခွင်မှာ မူးလဲပြီး ဆေးရုံရောက်တော့ အသက်မမီတော့ဘူး။ အဖေ မရှိတော့တဲ့ အိမ်ကလေးက ပိုပြီး ခြောက်ကပ်သွားတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း အိမ်ရှေ့က အဲဒီ ဖိနပ်တစ်ရံကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အခုတော့ အဲဒီ ဖိနပ်သံကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ကြားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ကို ကားတစ်စီး ဆိုက်လာပြီး အိန္ဒြာ ဆင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေပြီး လက်ထဲမှာ စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ် ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မြင်မြင်ချင်း ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ "ဘာလာလုပ်တာလဲ... ငါတို့ ဆင်းရဲတာကို ထပ်ပြီး လာကြည့်တာလား" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတယ်။
အိန္ဒြာက ဘာမှမပြောဘဲ စာအိတ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးတယ်။ "ဒါက... ဦးလေးကြီး ကျွန်မကို ပေးခိုင်းထားတာ။ အဲဒီနေ့က ရှင် လိမ်လိုက်တဲ့နေ့မှာ ဦးလေးက ကျွန်မကို အပြင်ကို ခဏခေါ်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ရှင့်ရဲ့ မာနကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့တဲ့။ ရှင်က ရှက်တတ်လို့ပါတဲ့။ ပြီးတော့... ဒါကို ရှင့်ကို မသိအောင် ပေးခိုင်းတယ်"
စာအိတ်ထဲမှာ အဖေ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေအချို့နဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာတယ်။
"သား... မင်း ရှက်မှာစိုးလို့ အဖေ အဝေးမှာပဲ နေပေးပါ့မယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေက မင်း ကျောင်းလစာအတွက် အဖေ ဖိနပ်အသစ် မဝယ်ဘဲ စုထားတာပါ။ အိန္ဒြာက သားကို တကယ်ချစ်တဲ့ မိန်းကလေးပါ။ အဖေ့ကြောင့် မင်းတို့ကြားမှာ အဖုအထစ် မဖြစ်ပါစေနဲ့"
ကျွန်တော် ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေယိုင်ကျသွားခဲ့တယ်။ အိန္ဒြာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောတယ်။ "ရှင် လိမ်ပြောခဲ့တာကို ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အဖေကို အလုပ်သမားလို့ ပြောနိုင်လောက်အောင် ရှင့်နှလုံးသားက ရက်စက်လွန်းလို့ ကျွန်မ ရှင့်အနားက ထွက်သွားခဲ့တာပါ။ ဦးလေးကတော့ ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကာကွယ်သွားခဲ့တယ်"
အဲဒီနေ့က အိန္ဒြာ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တားခဲ့ပေမဲ့ သူမ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ သူမဆီကနေ အဖြေပြန်မရတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ စာတိုတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အမှိုက်တွေလို စုပုံနေပြီ။ ကျွန်တော် အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ပြီး အော်ငိုမိတယ်။
ကျွန်တော် မုန်းခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဖိနပ်အစုတ်ကြီးဟာ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာရေး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ထမ်းပိုးထားခဲ့တာပါ။ အဖေဟာ ခြေဗလာနဲ့ လမ်းလျှောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုတော့ ဖိနပ်လှလှလေးတွေ စီးစေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို မာန်မာနနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ချစ်သူကိုရော၊ အဖေကိုရော ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ တောက်ပြောင်တဲ့ ဖိနပ်အကောင်းစားတွေကို စီးနိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့က ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ 'တဖျပ်ဖျပ်' နဲ့ မြည်ခဲ့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဖိနပ်သံကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မကြားနိုင်တော့ဘူး။ လမ်းပေါ်မှာ ဖိနပ်အစုတ်စီးထားတဲ့ လူကြီးတွေကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ခွင့် မရတော့တဲ့ အမှားတစ်ခုဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံး အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်နေတော့မယ်။
နောင်တဆိုတာ သေဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှ ရောက်လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်တန်ဖိုးထားရမယ့်အရာကို ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိမှန်း သိလိုက်ရတဲ့ စက္ကန့်တိုင်းမှာ စတင်တာပါ။ အချစ်ဆိုတာ ဂုဏ်ဒြပ်တွေထဲမှာ ရှိမနေဘဲ ကိုယ့်အပေါ် အနစ်နာခံတဲ့ ခြေဖဝါးတွေအောက်မှာပဲ ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရပါတယ်။
တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို လှမ်းကြည့်နေရင်း ကိုယ့်ကို အဲဒီနေရာရောက်အောင် တွန်းတင်ပေးခဲ့တဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ လှေကားထစ်တွေကို ကန်ထုတ်မိတတ်ကြတယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုတာ မာန်မာနရဲ့ အထက်မှာ ရှိရပါမယ်၊ တန်ဖိုးထားရမယ့်သူကို ရှက်စိတ်ကြောင့် စွန့်လွှတ်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်ဘဝကိုပါ အဆုံးစီရင်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။