ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတဲ့ည
ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတဲ့ည
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာမှန်တဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးနေသလိုပဲ။ အခန်းထဲမှာတော့ မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးပဲရှိတယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်ကို လက်နဲ့အသာလေးအုပ်ထားမိတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ တစ်ချိန်က အသက်ရှူသံသေးသေးလေးရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ အခုတော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ သွေးစွန်းနေတဲ့ အိပ်ရာခင်းဖြူဖြူကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ဘဝဟာ သိပ်ကိုသာယာခဲ့တာ။ သန့်က ကျွန်မလက်ကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး "မွန်... ကိုယ်တို့ဆီကို နတ်သမီးလေးတစ်ပါး ရောက်လာတော့မယ်နော်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့အချိန်က သူ့မျက်လုံးထဲက အရည်လဲ့မှုတွေကို ကျွန်မ အခုထိ မြင်ယောင်နေသေးတယ်။ သန့်က တက်သစ်စ ရှေ့နေတစ်ယောက်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသက်ထက်တန်ဖိုးထားတဲ့လူ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့အရိပ်အောက်မှာ ပျော်မွေ့နေတဲ့ ဇနီးသည်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။
အလှည့်အပြောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကစခဲ့တာ။ သန့်ရဲ့ ညီလေး အောင်ခန့်က လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ အောင်ခန့်က အရက်မူးပြီး ကားမောင်းရင်း လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာ။ အဲဒီအမှုကို သန့်က လိုက်ပေးနေရတယ်။ သန့်က သူ့ညီအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆိုလုပ်မယ့်လူ။ ဒါပေမဲ့ အောင်ခန့်ရဲ့ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် သန့်က သက်သေတုတွေ လုပ်နေတာကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ်။ သန့်ရဲ့ အနာဂတ်၊ သန့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အားလုံးက ဒီအမှုအပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်။ အကယ်၍ သန့်သာ အမှန်အတိုင်းလုပ်ရင် သူ့ညီက ထောင်ကျမယ်၊ သန့်ရဲ့ ရှေ့နေလိုင်စင် အသိမ်းခံရမယ်။ အကယ်၍ သန့်က အမှားကို ဆက်လုပ်နေရင်တော့ သူဟာ တစ်သက်လုံး အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ရှင်သန်သွားရတော့မယ်။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ သန့်ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု () ကျော်။ စာတိုတွေလည်း အများကြီးပဲ။ "မွန်... ဘယ်မှာလဲ? ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ အိမ်ပြန်လာခဲ့ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ စာပြန်မပို့နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေသလိုပဲ။ သန့်ကို ကျွန်မ သိပ်ချစ်တယ်။ သူ့ကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှာလည်း မမြင်ချင်သလို၊ လူသတ်သမားကို အကာအကွယ်ပေးတဲ့ ရှေ့နေညစ်တစ်ယောက်အဖြစ်လည်း မဖြစ်စေချင်ဘူး။
အဲဒီညက အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချခဲ့တယ်။ အောင်ခန့် တိုက်မိခဲ့တဲ့ လူနာရဲ့ မိသားစုကို သွားတွေ့ဖို့ပေါ့။ အောင်ခန့်ရဲ့ အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သန့်ရဲ့ လက်တွေကို သန့်ရှင်းစေဖို့အတွက် ကျွန်မမှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ အဲဒီမိသားစုနဲ့ တွေ့ဖို့သွားတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မ လှေကားပေါ်ကနေ လိမ့်ကျခဲ့တယ်။
နာကျင်မှုက ဗိုက်ထဲကနေ စိမ့်တက်လာတယ်။ "ကလေး... မေမေ့ကလေးလေး ဘာမှမဖြစ်စေနဲ့နော်" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေါင်ကြားကနေ စီးကျလာတဲ့ ပူနွေးနွေးအရည်တွေကို ခံစားမိတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံး လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ဆေးရုံကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်။ သန့်ကို ဖုန်းမဆက်ခဲ့ဘူး။ သူ ဒီအချိန်မှာ အမှုအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေမှာပဲလေ။ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို သူ သိဖို့မလိုဘူး။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း ဆရာဝန်ရဲ့ "စိတ်မကောင်းပါဘူး... ကလေးက မရှိတော့ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်။ ကျွန်မက သန့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သက်မဲ့ရတနာလေးကို စတေးလိုက်ရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သန့်ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ကျွန်မက လျော်ကြေးပေးလိုက်ရတာလား။
သန့် ဆေးရုံကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး သူ စကားမပြောနိုင်ဘူး။ "မွန်... ကိုယ်..." သူက ကျွန်မလက်ကို လာကိုင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်မ လက်ကို ရုတ်လိုက်တယ်။
"သန့်... အောင်ခန့်ကို ရဲလက်အပ်လိုက်ပါ" ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ ပြတ်သားနေတယ်။
"ဘာလို့လဲ မွန်... မင်း သိနေတာလား?"
"သိတာပေါ့။ သန့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကလေးကို ကျွန်မ ပိုချစ်တယ်။ အခု ကလေးမရှိတော့ဘူး။ သန့်ရဲ့ အပြစ်တွေကြောင့် ကျွန်မကလေး ထွက်သွားတာ။ သန့်က သူ့ညီရဲ့ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေသရွေ့ ကျွန်မတို့ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ပျော်ရွှင်မှု မရှိနိုင်တော့ဘူး"
သန့်က ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ သူ ငိုနေတယ်။ "ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် အားလုံးကို ပြင်ပါ့မယ်။ မွန်... ကိုယ့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့"
ကျွန်မ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က အမှောင်ထုကိုပဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မ သန့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဖျက်ဆီးဖို့လည်း ကျွန်မမှာ ခွန်အားမရှိဘူး။ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တာက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူ့ကို အမှန်တရားဆီ ပို့ပေးခဲ့ပြီး ကျွန်မကတော့ သူ့ဘဝထဲကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး စတေးမှုပေါ့။
ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတဲ့ညမှာ ကျွန်မ ကလေးတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားပါ သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ သန့်ကတော့ အခု အောင်ခန့်ကို တရားဥပဒေအတိုင်း အပြစ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ သူဟာ လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကောင်းရဲ့ ဘေးနားမှာ ကျွန်မ မရှိတော့ဘူး။
ဆေးရုံက ဆင်းတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ သန့်ဆီကို စာတစ်စောင်ပဲ ထားခဲ့တယ်။ "သန့်... ရှင်ဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ကျွန်မ ဘဝနဲ့ ရင်းခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မကို ထပ်မရှာပါနဲ့တော့။"
မိုးစက်တွေက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတုန်းပဲ။ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကို ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူတူရှိနေဖို့ထက်၊ တစ်ဖက်လူအတွက် လမ်းမှန်ကို ရွေးချယ်ပေးပြီး ကိုယ်တိုင်ကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။
သင်ခန်းစာ - အမှားတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ သင်တန်ဖိုးထားရတဲ့ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်ပါတယ်။ စတေးမှုဆိုတာ လှပတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ အဲဒါဟာ အထီးကျန်ဆဲ ဆုံးရှုံးမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။