"သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ သက်သေက ကျွန်မလက်ထဲ ရောက်လာတဲ့နေ့"
သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ သက်သေက ကျွန်မလက်ထဲ ရောက်လာတဲ့နေ့
အခန်း (တစ်) — အစပြုခြင်း
အိမ်ထဲမှာ စိုးမိုးနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက လူကို အသက်ရှူရကျပ်စေတယ်။ နံရံပေါ်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေကို တစ်ချက်ချင်း ထိုးနှက်နေသလိုပဲ။ မင်းခန့် အိမ်ပြန်မလာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်၊ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင်လည်း 'Seen' ဖြစ်ပြီး ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အချစ်ဦးမဟုတ်ပေမဲ့ အမြတ်နိုးဆုံးဆိုပြီး တယုတယ ပေါင်းသင်းခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်ကျမှ အိမ်ပြန်လာတတ်တဲ့ အကျင့်တွေ၊ အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး ခရီးခဏခဏ ထွက်တတ်တာတွေကို 'အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားနေတာပဲ' ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံး မြေလှန်ခံလိုက်ရတဲ့ နေ့ပေါ့။
အခန်း (နှစ်) — နွေးထွေးခဲ့ဖူးသော အတိတ်
ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့တုန်းက သူက အရမ်းနွေးထွေးတဲ့လူပါ။ "သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ မျက်ရည်မကျစေရဘူး" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ ကျွန်မ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး နောင်ရေးတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောပြတတ်တဲ့ သူ့ပုံစံကို ကျွန်မ အသည်းထဲအထိ စွဲလမ်းခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီအမှတ်တရတွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ အချစ်ဆိုတာ ဖန်သားပြင်ပေါ်က ရုပ်ပုံလွှာလိုပဲ၊ အချိန်တန်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (သုံး) — အလှည့်အပြောင်း
မင်းခန့်ရဲ့ အဝတ်ဘီရိုကို ရှင်းရင်းနဲ့ အတွင်းဘက်အကျဆုံး နေရာမှာ ဝှက်ထားတဲ့ သေတ္တာအသေးလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။ သော့ခတ်မထားဘူး။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့အရာတွေကြောင့် ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဟိုတယ် ဘောက်ချာတွေနဲ့ လက်ရေးလှလှလေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလွှာတွေ။
"မင်းခန့်... ဒီနေ့ညလည်း စောင့်နေမယ်နော်။ ချစ်တဲ့ - မေ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုလဲကျသွားတယ်။ ကျွန်မ ဂရုတစိုက် ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနေတဲ့ အချိန်မှာ သူက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး စောင့်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူက တခြားရင်ခွင်တစ်ခုမှာ ခိုလှုံနေခဲ့တာလား။
အခန်း (လေး) — ပဋိပက္ခများ ရင့်သန်လာခြင်း
နောက်တစ်နေ့ သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ အဲဒီဓာတ်ပုံတွေကို စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။ သူ မြင်သွားတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ပျက်မသွားဘူး။ အေးစက်စက်နဲ့ပဲ ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။
"ဒါ ဘာလဲ မင်းခန့်" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေတယ်။
"မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ" သူက တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ဖြေတယ်။
"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ? ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ?" ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။
သူ ဘာမှမပြောဘူး။ အဝတ်အစား တချို့ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတယ်။ "ငါတို့ ခဏ ခွဲနေကြရအောင်၊ သန္တာ။ မင်းလည်း စိတ်အေးအေးထားလိုက်ဦး" တဲ့။ အဲဒါ သူ နောက်ဆုံးပြောခဲ့တဲ့ စကားပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူနဲ့ ကျွန်မ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (ငါး) — စိတ်ဝိညာဉ် ပြိုလဲခြင်း
နှစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အထိ ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး၊ စားမဝင်ဘူး။ ဖုန်းကိုပဲ ခဏခဏ ကြည့်နေမိတယ်။ သူများ ပြန်တောင်းပန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှားတစ်ခုခုလို့ ဆင်ခြေပေးမလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာသံမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေဆီက ကြားရတာက သူက အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အတူတူ ခရီးထွက်နေတယ်ဆိုတာပဲ။
"ရှင် တကယ်ပဲ ယုတ်မာလွန်းတယ် မင်းခန့်" လို့ ကျွန်မ စိတ်ထဲကနေ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်ခဲ့သလောက် အခုတော့ နာကျည်းမှုတွေက အဆိပ်အတောက်လို ပြန့်နှံ့နေပြီ။
အခန်း (ခြောက်) — အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော အဆုံးမှတ်
တစ်လလောက် ကြာတဲ့နေ့မှာ ရှေ့နေတစ်ယောက် ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ စာအိတ်အကြီးကြီး တစ်ခုပါတယ်။
"မင်းခန့်က ဒါကို မမသန္တာလက်ထဲ အရောက်ပေးဖို့ မှာထားပါတယ်"
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်စွာနဲ့ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ အထောက်အထားတွေ မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ ထင်မထားတဲ့ အမှန်တရားတွေ ရှိနေခဲ့တယ်။
ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေ။ သူက ဦးနှောက်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်။ သူ အသက်ရှင်ဖို့ သုံးလပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း။ ပြီးတော့ ဟိုတယ်ဘောက်ချာတွေက သူ ဆေးကုသမှု ခံယူနေတဲ့ မြို့က တည်းခိုခန်းတွေဖြစ်နေတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက 'မေ' ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သူ့ရဲ့ ချစ်သူမဟုတ်ဘူး၊ သူ ငယ်ငယ်ကတည်းက ခွဲခွာခဲ့ရတဲ့ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမအရင်း ဖြစ်နေတယ်။
စာအိတ်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာတိုလေး တစ်စောင် ပါလာတယ်။
"သန္တာ... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သေသွားတဲ့အခါ မင်း ကိုယ့်ကို လွမ်းပြီး ငိုနေမှာကို ကိုယ် မကြည့်ရက်ဘူး။ ကိုယ့်ကို နာကျည်းပြီး မုန်းတီးသွားမှ မင်း ရှေ့ဆက်ဖို့ လွယ်ကူမှာမို့လို့ ကိုယ် ဒီဇာတ်လမ်းကို ဆင်ခဲ့တာပါ။ ကိုယ် မရှိတော့တဲ့အခါ မင်း ဘဝသစ်ကို နာကျင်မှုမရှိဘဲ စတင်နိုင်ပါစေ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ မုန်းလိုက်ပါ..."
အခန်း (ခုနစ်) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ အဲဒီနေရာမှာတင် ဒူးထောက်ကျပြီး အော်ဟစ်ငိုမိတော့တယ်။ သူ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကာကွယ်မှုက ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိုးဝါးဆုံး နှိပ်စက်မှု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို နာကျည်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ကျိန်ဆဲခဲ့တဲ့ မိနစ်တိုင်းအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်လောက်အောင် နောင်တရမိတယ်။
အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ ရှေ့နေပြောပြချက်အရ သူ မနေ့ကပဲ ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သက်သေက သစ္စာဖောက်မှုရဲ့ အထောက်အထား မဟုတ်ဘူး၊ အတ္တကင်းစင်လွန်းတဲ့ အချစ်ရဲ့ ရက်စက်လှတဲ့ အနစ်နာခံမှုပဲ။
ကျွန်မတို့ဟာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်မြင်ရတဲ့ အမှန်တရားကိုပဲ ယုံကြည်ပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကို မမြင်မိတတ်ကြဘူး။ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာထက် ပိုနာကျင်ရတာက အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိလိုက်ရတဲ့ နောင်တပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိမှသာ တန်ဖိုးရှိတာပါ။ တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုပြီး လိမ်ညာလိုက်တဲ့ အမှန်တရားဟာ တကယ်တော့ အဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ မေတ္တာသာ ဖြစ်ပါတယ်။