ဝဋ်ပြန်လည်သော ချွေးမ
ဝဋ်ပြန်လည်သော ချွေးမ
အခန်း ()
ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ ကျွန်မ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း ဖုန်းပွတ်နေမိသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲက ကြားနေရတဲ့ အိုးခွက်ပန်းကန်ဆေးသံတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ သာမန်နေ့စဉ်ကြားနေရတဲ့ ဆူညံသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ "အမေ... ဟင်းရည်က ဘာလို့ ဒီလောက်ငန်နေတာလဲ၊ သွေးတိုးချင်လို့လား" လို့ ကျွန်မ အော်ပြောလိုက်မိတော့ ပန်းကန်ဆေးသံ ခဏရပ်သွားသည်။ ခဏနေတော့ ခါးကုန်းကုန်းနဲ့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲက ထွက်လာတယ်။ သူ့လက်တွေက ဆပ်ပြာမြှုပ်တွေနဲ့ တုန်တုန်ယင်ယင်။
"ဆောရီးပါ သမီးရယ်၊ အမေ မျက်စိမကြည်လို့ ဆားခတ်တာ မှားသွားပုံရတယ်"
ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့မိသည်။ ကျွန်မ ယောက်ျား ကိုကျော်စွာရဲ့ အမေ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ကျကတည်းက ဒီအိမ်မှာ လာကပ်နေတာ။ ကိုကျော်စွာက ပြောဖူးတယ်၊ သူ့အမေက ငယ်ငယ်က သူ့အပေါ် သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူးတဲ့၊ အခု အသက်ကြီးမှ သားအိမ်မှာ လာကပ်စားနေတာတဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာ။ "နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ အပြင်မှာပဲ ဝယ်စားတော့မယ်၊ အမေချက်တာတွေက စားရတာ စိတ်မချရတော့ဘူး" လို့ ကျွန်မ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောပြီး အခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ နောက်ကနေ သက်ပြင်းချသံသဲ့သဲ့ကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။
အခန်း ()
ကိုကျော်စွာက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ခဏခဏ ဆင်းရတတ်သည်။ သူ မရှိတဲ့နေ့တွေဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ အမေနဲ့က စိမ်းနေတတ်တာပဲ။ အမေက ကျွန်မကို စကားလာပြောဖို့ ကြိုးစားတတ်ပေမယ့် ကျွန်မကတော့ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့တင် အချိန်ကုန်နေတတ်တာ။ တစ်ခါတလေ အမေက "သမီး... ဒီနေ့ အမေတို့ အပြင်သွားပြီး မုန့်စားကြမလား" လို့ မေးရင်တောင် "ကျွန်မ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ အမေသွားချင်ရင် တစ်ယောက်တည်းသွား" လို့ပဲ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းခဲ့သည်။
အမေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခုကို အားနာနေသလို၊ တောင်းပန်နေသလို အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ သူက ကျွန်မတို့ လင်မယားကြားက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ။ ကိုကျော်စွာ ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ ဘယ်မှာ သုံးပစ်လဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးတိုင်း ကိုကျော်စွာက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ပေးလေ့ရှိတာကို မြင်ရတော့ ကျွန်မ ပိုပြီး အမေ့ကို အမြင်စောင်းလာခဲ့သည်။
အခန်း ()
တစ်နေ့တော့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။ အမေ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လဲကျသွားတာ။ ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ အိပ်နေတုန်း ဒုန်းခနဲ အသံကြားလို့ ထွက်ကြည့်မှ အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ သတိမေ့နေပြီ။ ဆေးရုံကို အမြန်တင်လိုက်ရပေမယ့် ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ "ဒုက္ခပဲ၊ အလုပ်တွေ ရှုပ်ပြန်ပြီ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ပထမဆုံး ဝင်လာတာ။
ကိုကျော်စွာ့ကို ဖုန်းဆက်တော့ သူက ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ ဆေးရုံမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အမေ့ကို စောင့်နေရတယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်မကို ခေါ်ပြီး စကားပြောတဲ့အခါမှ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့ရသည်။
"လူနာက ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်ပါ၊ သူ ဆေးကုသမှု မခံယူတာ ကြာပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ပစ်ထားရတာလဲ"
ကျွန်မ ဆွံ့အသွားသည်။ ကင်ဆာ? အမေက ဘာလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့တာလဲ။
အခန်း ()
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ပြီး အမေ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းရင်း အမှန်တရားတွေကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အမေ့ရဲ့ ဗီရိုအောက်ခြေက သံသေတ္တာလေးတစ်ခုထဲမှာ စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ အဲဒါက အမေ့ရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း။
စာမျက်နှာတွေကို လှန်ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာသည်။ အဲဒီထဲမှာ ရေးထားတာက "ဒီနေ့ သားက ပိုက်ဆံ ထပ်တောင်းပြန်တယ်၊ သမီးသီရိ သိသွားရင် သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြဦးမယ်၊ ငါ့မှာ ရှိတာလေးတွေ ထပ်ရောင်းပြီး ပေးလိုက်ရတယ်" တဲ့။
နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုမှာတော့ "သားက ငါ့ကို လူဆိုးဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး သီရိကို ပြောထားတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါမှလည်း သီရိက သားကို သနားပြီး ပိုက်ဆံတွေ ရှာပေးမှာကိုး၊ အမေကတော့ သားအတွက် အမြဲတမ်း လူဆိုးအဖြစ် ခံပေးပါ့မယ်" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ကိုကျော်စွာက ကျွန်မကို လိမ်ညာခဲ့တာလား။ အမေ့ကို အသုံးချပြီး ကျွန်မဆီက ပိုက်ဆံတွေ ယူခဲ့တာလား။
အခန်း ()
အဆိုးဆုံးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မှတ်တမ်းပဲ။ "ဆရာဝန်က ငါ့မှာ ကင်ဆာရှိနေပြီတဲ့၊ ကုသဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး လိုမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သားက အကြွေးတွေ တင်နေပြန်ပြီ၊ ငါ့ဆေးဖိုးတွေ သားကိုပဲ ပေးလိုက်တော့မယ်၊ သီရိလေးကတော့ ငါ့ကို အမြင်စောင်းနေတုန်းပဲ၊ သူ မသိတာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ ငါ့ကို မုန်းနေမှ ငါသေသွားတဲ့အခါ သူ ဝမ်းနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေ၊ အမေ ချက်ကျွေးတဲ့ ဟင်းတွေကို နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့တာတွေ၊ အမေ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ခြေဖဝါးနဲ့ နင်းခြေခဲ့တာတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။
ကျွန်မ ကိုကျော်စွာ့ကို ဖုန်းတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါ်ပေမယ့် သူ မကိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သူပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ငါ အကြွေးရှင်တွေဆီက ပြေးနေရလို့ ခဏ ပုန်းနေမယ်၊ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ ရောင်းပြီး အကြွေးဆပ်လိုက်ပါ" တဲ့။ အဲဒီလူက ကျွန်မကိုရော၊ သူ့အမေကိုရော ပစ်ချသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း ()
အမေက မျက်လုံးလေး ပွင့်လာတယ်၊ အားယူပြီး ကျွန်မလက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်တယ်။ သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားကနေ "သားလေး... ကို... ဂရုစိုက်ပါ..." ဆိုတဲ့ စကားလေးပဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာတောင် သူက သူ့ကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ သားအတွက် ပူပန်နေတုန်း။
"အမေ... မသွားပါနဲ့ဦး၊ သမီး အမေ့ကို လုပ်ကျွေးချင်သေးတယ်" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်တောင်းပန်နေပေမယ့် အမေ့ရဲ့ လက်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ။ စက်ထဲက အသံရှည်ကြီးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားပြီဆိုတာကို အသိပေးလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း ()
အခုတော့ ကျွန်မ အိမ်အိုလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကိုကျော်စွာကတော့ ဘယ်ဆီရောက်နေမှန်း မသိတော့သလို၊ ကျွန်မဆီမှာလည်း ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲမှာ ဟင်းနံ့လေးရရင် အမေ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိနေသလိုမျိုး ကျွန်မ ခံစားရတတ်သည်။
နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ နေ့တိုင်း နောင်တတွေနဲ့ အသက်ရှူနေရတယ်။ ကျွန်မ အမေ့အပေါ် ပြုမူခဲ့တဲ့ ဝဋ်ကြွေးတွေက အခုတော့ ကျွန်မကို အထီးကျန်ခြင်းဆိုတဲ့ ပြစ်ဒဏ်နဲ့ ပြန်လည်ပေးဆပ်နေစေတာ။
ကိုယ့်သွေးသားရင်းကတောင် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အမေအိုတစ်ယောက်ကိုမှ မသနားနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ စကားနောက်မှာ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုက ပြင်လို့မရတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
လူဆိုတာ ရှိနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးမထားတတ်ဘဲ၊ ဆုံးရှုံးသွားမှ နောင်တရတတ်တဲ့ အမျိုးတွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တက လူတစ်ယောက်ကို တစ်သက်လုံး သေလူလို ရှင်သန်နေရအောင် နှိပ်စက်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရပါတော့သည်။
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တာ မှန်ပေမယ့်၊ အချို့သော နောင်တတွေကတော့ ပြန်ပြင်ခွင့်မရှိတော့တဲ့အထိ နက်ရှိုင်းလွန်းလှပါတယ်။