မိဘကိုသူခိုးလို့စွပ်စွဲသူ
မိဘကိုသူခိုးလို့စွပ်စွဲသူ
အခန်းတစ် - အောင်မြင်မှုရဲ့ အရိပ်အယောင်များ
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးအချိန်တွေလို့ ထင်ခဲ့တဲ့နေ့ရက်တွေပေါ့။ ရုံးမှာ ရာထူးတိုးဖို့ နီးစပ်နေပြီ၊ ချစ်သူ စုမွန်နဲ့လည်း လက်ထပ်ဖို့ မိဘချင်း စကားကမ်းလှမ်းထားပြီးသား။ စုမွန်က ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသူဆိုတော့ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း အရာရာ ပြည့်စုံနေဖို့ လိုတယ်လို့ ကျွန်တော် အမြဲတွေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အောင်မြင်မှုကို အရူးအမူး မက်မောတာရယ်၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အထင်ကြီးမှုကို ခံချင်တာရယ်ပါပဲ။ အဲဒီအားနည်းချက်ကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကျိုးပျက်ခြင်းရဲ့ အစပျိုးဖြစ်လာမယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်းနှစ် - ဆုံစည်းခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်း
အဖေက နယ်ကနေ ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်တယ်။ အဖေက အငြိမ်းစား ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဆိုတော့ ရိုးရိုးအေးအေးပဲ နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ရဲ့ နွမ်းပါးတဲ့ အသွင်အပြင်ကို စုမွန်တို့ မိသားစုရှေ့မှာ ထုတ်ပြဖို့ ဝန်လေးနေခဲ့တယ်။ စုမွန်တို့ အိမ်ကို အဖေနဲ့အတူ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတဲ့နေ့က ကျွန်တော့်အတွက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံးနဲ့ အကြောက်ရဆုံးနေ့ပဲ။ အဖေက စကားသိပ်မပြောဘူး။ ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ စုမွန်ရဲ့ အမေက သူတို့မိသားစု မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ သိန်းရာချီတန်တဲ့ စိန်လက်စွပ်ကြီးကို ဝတ်ထားပြီး အကြွားသန်နေတာကို အဖေက အသာလေး ပြုံးကြည့်နေခဲ့တာ ကျွန်တော် မြင်သားပဲ။
အခန်းသုံး - လောကကြီး ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း
အဲဒီနေ့က စုမွန်တို့အိမ်က အပြန်မှာ အရာရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက် စုမွန်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။ အသံတွေ တုန်ယင်နေပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။
"ကိုလင်း... မေမေ့ရဲ့ စိန်လက်စွပ် ပျောက်သွားပြီ။ အိမ်ကိုလာတာ ကိုလင်းနဲ့ အဖေပဲ ရှိတာလေ။ မေမေက အဖေ့ကို သံသယဝင်နေတယ်"
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "မဖြစ်နိုင်တာ စုမွန်ရယ်၊ အဖေက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပါးစပ်က ပြောခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ နယ်ကလာတဲ့ အဖေ့ဆီမှာ ငွေလိုနေမလားဆိုတဲ့ အတွေးဆိုးက ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေ့ရဲ့ အခန်းထဲကနေ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို အဖေ အသာလေး ဖွက်နေတာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
အခန်းလေး - နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
"အဖေ... အဲဒါ ဘာလဲ"
ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ အဖေက လန့်သွားပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး သားရယ်၊ အဖေ့ပစ္စည်းလေးတွေပါ" လို့ ပြာပြာသလဲ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့လက်ထဲက အထုပ်ကို ဆွဲလုလိုက်တယ်။ အထုပ်ထဲမှာ မြင်လိုက်ရတာက စက္ကူထုပ်ကြီးတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"စုမွန်တို့အိမ်က လက်စွပ် ပျောက်သွားတယ်အဖေ။ အဖေ ယူခဲ့တာလား။ ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ငဲ့ပါဦး"
အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်လျှံသွားတယ်။ "သား... အဖေ မခိုးဘူး။ အဖေ့ကို မယုံဘူးလား"
"အဖေ မခိုးရင် ဘာလို့ အဲဒီအိမ်ကအပြန်မှာ ဒီလောက် အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်နေရတာလဲ။ အဖေက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ"
ကျွန်တော် အဖေ့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုမိတယ်။ စုမွန်ရဲ့ အမေကလည်း ဖုန်းဆက်ပြီး ရဲတိုင်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးတော့မယ့် အရေးမှာ ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ်ပြီး အဖေ့ကို သူခိုးလို့ သတ်မှတ်လိုက်မိတယ်။
အခန်းငါး - ဘဝကျိုးပျက်ခြင်း
ကျွန်တော် အဖေ့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ "အဖေ ဒါကို ဖြေရှင်းမပေးနိုင်သရွေ့ ကျွန်တော့်ရှေ့ မလာပါနဲ့တော့" လို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြောခဲ့တယ်။ အဖေက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက ကောင်းမလာခဲ့ဘူး။ စုမွန်က ကျွန်တော့်ကို "သူခိုးသား" လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး အကြည့်တွေနဲ့ နှိမ်လာတယ်။ စုမွန်ရဲ့ အမေကလည်း လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်။ ရုံးမှာလည်း ဒီသတင်းတွေ ပြန့်သွားတော့ ကျွန်တော် ရာထူးမတိုးရုံတင်မကဘဲ အလုပ်ကနေပါ ထွက်စာတင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ စုမွန်က ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ Seen ပြပြီး Reply မလာတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် အရက်ထဲမှာ နစ်မွန်းလာခဲ့တယ်။ အရာရာဟာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
အခန်းခြောက် - အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
တစ်လအကြာမှာ စုမွန်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။
"ကိုလင်း... လက်စွပ်ကို ပြန်တွေ့ပြီ။ အိမ်က ဆိုဖာကြားထဲ ညပ်နေတာ။ မေမေက သူ့အမှားကို ဝန်ခံဖို့ ရှက်နေလို့ ကျွန်မကပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ"
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်မိလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ဘယ်လို စွပ်စွဲခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ အဖေ့ဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ နယ်က အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ဆီ ဖုန်းဆက်တော့မှ အဖေ ဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်အိမ်က အထွက်မှာ ရင်ဘတ်အောင့်ပြီး လဲကျသွားခဲ့တာတဲ့။
အခန်းခုနစ် - နောင်တနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်တော် အဖေ့ရဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဟိုနေ့က အဖေဖွက်ထားတဲ့ အထုပ်လေးကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေတာက စိန်လက်စွပ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေ့ရဲ့ လယ်ကွက်လေးကို ရောင်းထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ စာချုပ်တွေပါ။ စာအိတ်ပေါ်မှာ အဖေ့လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာက...
"သား... သားလက်ထပ်ရင် အရှက်မရအောင် အဖေ ဒီလယ်လေးကို ရောင်းပြီး မင်္ဂလာဦး လက်ဆောင်ပေးဖို့ ပြင်ထားတာပါ။ သားကို အံ့သြသွားစေချင်လို့ ဖွက်ထားတာပါ"
ကျွန်တော် အဲဒီစာကို ဖတ်ရင်း အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်မှုကို မက်မောလွန်းလို့ ကိုယ့်ကို အသက်ပေးချစ်တဲ့ အဖေရင်းကို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ သားမိုက်ပါ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်လည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ အားလုံးထက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အဖေလည်း မရှိတော့ဘူး။ လောကကြီးမှာ အရာရာကို ပြန်ပြင်လို့ ရနိုင်ကောင်းပေမဲ့၊ စိတ်ဒဏ်ရာနဲ့ အသက်မဲ့သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အပြင်ပန်းစည်းစိမ်နဲ့ မတိုင်းတာပါနဲ့။ အနီးဆုံးလူကို သံသယဝင်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။