မုဆိုးမရဲ့နောင်တ

 မုဆိုးမရဲ့နောင်တ

မိုးရွာစွေနေတဲ့ တပို့တွဲလရဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ဒေါ်မြကြည်တစ်ယောက် သူမရဲ့ အိမ်အိုလေးဆီကို ခြေလှမ်းတွေ လေးပင်စွာ လှမ်းနေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က သူမချစ်ရတဲ့ ခင်ပွန်း ဦးဘိုသန်း ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက သူမဟာ ဒီအိမ်လေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရတာပါ။ အိမ်ရှေ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ပေါက်ရောက်နေတဲ့ မြက်ပင်တွေကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လွမ်းဆွတ်ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်လာတယ်။ အရင်တုန်းကဆို ဦးဘိုသန်းက ခြံထဲကို အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သစ်ပင်တွေကို ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးခဲ့တာလေ။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ စိုထိုင်းထိုင်းအနံ့နဲ့အတူ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေက သူမကို ဖမ်းဆုပ်ထားသလို ခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ လက်တွေက နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဦးဘိုသန်းရဲ့ ဓာတ်ပုံကို တယုတယ ပွတ်သပ်လိုက်မိတယ်။ “ကိုဘိုသန်းရယ်… ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်လိုက်တာရှင်” လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။

ညရောက်တော့ ဒေါ်မြကြည်တစ်ယောက် ထမင်းစားပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေမိတယ်။ ဦးဘိုသန်းနဲ့ သူမတို့ရဲ့ အမှတ်တရ နေ့ရက်တွေ၊ ပျော်ရွှင်စရာ အခိုက်အတန့်တွေက သူမရဲ့ အတွေးထဲမှာ တစ်ပုံစံတည်း ပေါ်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ ဈေးနေ့ရက်တွေ၊ ချစ်သူသက်တမ်းမှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လျှောက်လည်ခဲ့တဲ့ ပန်းခြံတွေ၊ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး အတူတူ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘဝလေး…။ အဲဒီအမှတ်တရတွေက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေအတွက် နာကျင်စေတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ ထမင်းကို မစားနိုင်တော့ဘဲ ပန်းကန်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နောင်တတွေ တရိပ်ရိပ် ပေါ်လာတယ်။ “ကိုဘိုသန်း ရှိတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့မိဘူး။ သူ့ကို အချိန်ပိုပေးပြီး ပိုချစ်သင့်တာ…” လို့ သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်နေမိတယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ရွာသူကြီး ဦးကျော်ထွန်းဟာ ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ ဦးကျော်ထွန်းဟာ ဒေါ်မြကြည်တို့ မိသားစုကို ရိုသေလေးစားတဲ့ ရွာလူကြီးတစ်ဦးပါ။ “ဒေါ်မြကြည်ရေ… နေကောင်းရဲ့လား။ ရွာမှာ စီမံကိန်းအသစ်တစ်ခု လုပ်ဖို့ရှိလို့ ဒေါ်မြကြည်ကို အကူအညီတောင်းမလို့ လာခဲ့တာပါ” လို့ ဦးကျော်ထွန်းက ပြောတယ်။ ဒေါ်မြကြည်က “ရွာသူကြီး… ကျွန်မကို ဘာကူညီစေချင်တာလဲ ပြောပါ” လို့ ပြန်မေးတယ်။ ဦးကျော်ထွန်းက “ရွာမှာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း သင်တန်းတစ်ခု ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ဒေါ်မြကြည်က အရင်တုန်းက ဆရာမဆိုတော့ သင်တန်းမှာ စာသင်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်တာပါ” လို့ ရှင်းပြတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး “ရွာသူကြီး… ကျွန်မ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွာအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရွာသူကြီးရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဒေါ်မြကြည်ဟာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း သင်တန်းမှာ စာသင်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ အရင်တုန်းက သင်ကြားခဲ့တဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ပြန်လေ့လာပြီး သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွေကို စနစ်တကျ ပြန်ဆွဲတယ်။ သင်တန်းစတဲ့နေ့မှာ ဒေါ်မြကြည်ဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သင်တန်းသားတွေကို ကြိုဆိုခဲ့တယ်။ သင်တန်းသားအများစုဟာ ရွာထဲက အမျိုးသမီးတွေဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးဟာ ဘဝကို ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြတဲ့သူတွေပါ။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ သင်တန်းသားတွေကို စာသင်ပေးရတာကို ပျော်ရွှင်မိတယ်။ သူမဟာ သူမရဲ့ ဗဟုသုတတွေကို ဝေမျှပေးရင်း သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို တိုးတက်ပြောင်းလဲစေချင်တယ်။ သင်တန်းသားတွေဟာလည်း ဒေါ်မြကြည်ကို လေးစားကြည်ညိုကြပြီး စာတွေကို ကြိုးစားသင်ယူကြတယ်။

သင်တန်းမှာ မမြလေးဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ မမြလေးဟာ မိဘမဲ့ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့သူပါ။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ မမြလေးကို သနားပြီး သူမကို အထူးဂရုစိုက်တယ်။ မမြလေးကို စာတွေပိုသင်ပေးသလို သူမရဲ့ အခက်အခဲတွေကိုလည်း ကူညီဖြေရှင်းပေးတယ်။ မမြလေးဟာ ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ မေတ္တာကို ခံယူရရှိတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ပြီး ဒေါ်မြကြည်ကို မိခင်တစ်ဦးလို သဘောထားလ

      

ာတယ်။ တစ်နေ့မှာ မမြလေးဟာ ဒေါ်မြကြည်ကို “တီချယ်… တီချယ်က ကျွန်မကို မိခင်တစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ တီချယ်ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး” လို့ ပြောတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ မမြလေးရဲ့ စကားကြောင့် မျက်ရည်ဝဲသွားပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်တယ်။

ဒေါ်မြကြည်ဟာ သင်တန်းမှာ စာသင်ပေးရင်း ပျော်ရွှင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေက ရှိနေဆဲပါ။ တစ်ညမှာ ဒေါ်မြကြည်ဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်တယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ဦးဘိုသန်းဟာ သူမကို စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေပြီး “မင်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ပစ်ထားခဲ့တယ်” လို့ ပြောနေတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ လန့်နိုးသွားပြီး ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေတယ်။ သူမဟာ အိပ်ရာထဲမှာ ငိုကြွေးရင်း “ကိုဘိုသန်း… ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ နောင်တရပါတယ်” လို့ ရေရွတ်နေမိတယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ ဒေါ်မြကြည်ဟာ ရွာဦးကျောင်းကို သွားပြီး ဆရာတော်ကို သူမရဲ့ အိပ်မက်အကြောင်း ပြောပြတယ်။ ဆရာတော်က “ဒေါ်မြကြည်… ဒါဟာ ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နောင်တတွေကြောင့်ပါ။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ ကိုဘိုသန်းကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင် ကိုဘိုသန်းအတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်ပေးပါ။ ဒါမှ ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အေးချမ်းမှု ရရှိမှာပါ” လို့ မိန့်ကြားတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ ဆရာတော်ရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး ဦးဘိုသန်းအတွက် ရည်စူးပြီး ဘုရားမှာ ဆွမ်းကပ်တယ်။ ပြီးတော့ အလှူအတန်းတွေ လုပ်ပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ပြုလုပ်တယ်။

ဒေါ်မြကြည်ဟာ ဦးဘိုသန်းအတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်ရင်း ရပ်ရွာအတွက်လည်း စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ သူမဟာ ရွာမှာရှိတဲ့ ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့သူတွေကို သွားရောက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးသလို ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုတွေကိုလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီထောက်ပံ့ပေးတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ စေတနာတွေကို ရွာသူရွာသားတွေက သိရှိတဲ့အတွက် သူမကို ပိုပြီး လေးစားကြည်ညိုလာကြတယ်။

မမြလေးဟာ ဒေါ်မြကြည်ကို အမြဲတမ်း ကူညီပေးတယ်။ သူမဟာ ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ အိမ်အလုပ်တွေကို လုပ်ပေးသလို သင်တန်းမှာလည်း ကူညီသင်ကြားပေးတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ မမြလေးကို သူမရဲ့ သမီးအရင်းလို သဘောထားပြီး မမြလေးကို ပညာတွေ သင်ပေးတယ်။ မမြလေးဟာလည်း ဒေါ်မြကြည်ကို လေးစားချစ်ခင်ပြီး ဒေါ်မြကြည်ရဲ့ စကားကို အမြဲတမ်း နားထောင်တယ်။

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒေါ်မြကြည်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာတယ်။ သူမဟာ သင်တန်းမှာ စာသင်ပေးရတာကို ပျော်ရွှင်သလို ရပ်ရွာအတွက် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ရတာကိုလည်း ပျော်ရွှင်တယ်။ သူမဟာ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ဘဝကနေ ရုန်းထွက်ပြီး လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်လာတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ဖြတ်သန်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

တစ်ညမှာ ဒေါ်မြကြည်ဟာ ဦးဘိုသန်းကို အိပ်မက်မက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဦးဘိုသန်းဟာ သူမကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေပြီး “မင်း ပျော်ရွှင်နေတာကို ငါမြင်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်း ငါ့အတွက် ကုသိုလ်တွေ လုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ နိုးလာတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ပေါ့ပါးသွားပြီး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားတယ်။ သူမဟာ သူမရဲ့ နောင်တတွေကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ခံစားရတယ်။

နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပေမယ့် ဒေါ်မြကြည်ဟာ သူမရဲ့ ရွာလေးမှာပဲ ဆက်လက်နေထိုင်သွားတယ်။ သူမဟာ သင်တန်းမှာ စာသင်ပေးရင်း ရပ်ရွာအတွက် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေကို တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ မမြလေးဟာလည်း ကြီးပြင်းလာပြီး ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ မမြလေးဟာ ဒေါ်မြကြည်ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပြီး သူမရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ ဒေါ်မြကြည်ဟာ သူမရဲ့ ဘဝကို ကျေနပ်စွာ ဖြတ်သန်းရင်း နောက်ဆုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ဘဝနိဂုံးချုပ်သွားတယ်။ သူမရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ “မုဆိုးမရဲ့ နောင်တကင်းမဲ့ခြင်း” ဆိုတဲ့ ကမ္ပည်းစာတမ်းလေးကို ရေးထိုးထားတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဟာ နောင်တတွေကို ကျော်လွှားပြီး မေတ္တာတရားနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အဖြစ် ထာဝရ တည်ရှိနေမှာပါ။