အပျိုရည်ပျက်တဲ့ည
အပျိုရည်ပျက်တဲ့ည
မိုးစက်တွေ တဖြောက်ဖြောက်ကျနေတဲ့ ည။ နွဲ့ယဉ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း မိုးတွေရွာနေသလိုပဲ။ သူချစ်ရတဲ့ ကိုလွင်နဲ့ ဒီည အတူရှိနေတာ။ ရွာဦးကျောင်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းဆောင်ဟောင်းလေးထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း။ ကိုလွင်က သူ့လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "နွဲ့ယဉ်၊ ကိုယ်နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်။ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်တယ်မလား" လို့ မေးတယ်။ နွဲ့ယဉ် မျက်ရည်ဝဲတက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူ ကိုလွင်ကို ယုံကြည်တာထက် ပိုချစ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးအချစ်ဦးဟာ ကိုလွင်ပဲ ဖြစ်တယ်။ မိုးသံတွေက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ နွဲ့ယဉ်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကလည်း မြန်ဆန်လာတယ်။ ဒီညဟာ သူ့အတွက် ထာဝရမှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူသိနေတယ်။
နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ နွဲ့ယဉ် နိုးလာတော့ ကိုလွင် သူ့ဘေးမှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အင်္ကျီတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပုံလျက်သား။ ညကအဖြစ်အပျက်တွေက သူ့ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ပြန်လည်ပေါ်လာတယ်။ နွဲ့ယဉ် ရှက်ရွံ့စိတ်နဲ့ နာကျင်ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ ရောထွေးခံစားနေရတယ်။ ကိုလွင် သူ့ကို ထားသွားပြီလား။ သူ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ နွဲ့ယဉ် မျက်ရည်တွေ တားမနိုင်ဆီးမရ ကျလာတယ်။ ရွာထဲကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာ သူ့အမေ ဒေါ်မြ ပြာပြာသလဲနဲ့ စောင့်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ "နွဲ့ယဉ်၊ နင် ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ။ တစ်ညလုံး ပျောက်နေတာ ငါ့မှာ ရင်တွေတမမနဲ့" ဒေါ်မြရဲ့ စကားသံက နွဲ့ယဉ်ကို ပိုပြီး အားငယ်စေတယ်။ သူ ဘာတွေဆက်လုပ်ရမလဲ။
ရွာထဲမှာ ကိုလွင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတွေက တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ ကိုလွင်ဟာ မြို့က သူဌေးသမီးနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့။ နွဲ့ယဉ် ကြားကြားချင်း ခွေခွေကျသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ အချစ်ဦး၊ သူ့ရဲ့ အရာအားလုံးဟာ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာလား။ သူ ဘာတွေ မှားသွားတာလဲ။ သူ ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့လဲ။ နွဲ့ယဉ် ဒေါသမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကိုလွင်ကို သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ရွာဦးဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကိုလွင်ကို စောင့်နေပေမယ့် သူရောက်မလာခဲ့ဘူး။ နွဲ့ယဉ် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ မိုးတွေကလည်း အရင်ညကလိုပဲ ရွာသွန်းနေတယ်။
ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ နွဲ့ယဉ်ရဲ့ ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း ပူလာတယ်။ ရွာထဲက လူတွေက သူ့ကို မဲ့ရွဲ့တဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လာကြတယ်။ ဒေါ်မြကတော့ သမီးဖြစ်သူကို အားပေးစကားတွေ ပြောပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ နွဲ့ယဉ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ဖို့အထိ စိတ်ကူးရခဲ့ပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဗိုက်ထဲက ရင်သွေးလေးကို သတိရသွားတယ်။ သူ ဒီကလေးလေးကို ကာကွယ်ရမယ်။ သူ့အမှားတွေအတွက် ဒီကလေးလေးကို အပြစ်မပေးသင့်ဘူး။
နွဲ့ယဉ်ဟာ ရွာရဲ့အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ တဲအိမ်လေးမှာ တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်တယ်။ သူဟာ တောထဲက သစ်ဥသစ်ဖုတွေကို ရှာဖွေပြီး ရောင်းချကာ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ရွာထဲက အဒေါ်ကြီးစောက သူ့ဆီကို ရောက်လာတယ်။ အဒေါ်ကြီးစောက "နွဲ့ယဉ်၊ နင့်ကို ကူညီချင်လို့ လာခဲ့တာပါ။ ငါ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက အမေရိကားမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ သူနဲ့ နင့်ကို ပေးစားချင်တယ်။ နင် သဘောတူလား" လို့ မေးတယ်။ နွဲ့ယဉ် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "အဒေါ်ကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ လက်မထပ်ချင်သေးပါဘူး" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်းကုန်လွန်လာပြီး နွဲ့ယဉ်ဟာ သားလေး မောင်ကောင်းကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ မောင်ကောင်းဟာ နွဲ့ယဉ်ရဲ့ အားအင်တွေ၊ သူ့ရဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်။ နွဲ့ယဉ်ဟာ မောင်ကောင်းကို အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ သူဟာ မောင်ကောင်းကို ပညာတတ်ဖြစ်အောင် သင်ပေးမယ်။ သူ့လို အဖြစ်ဆိုးမျိုး မကြုံတွေ့စေရဘူး။ မောင်ကောင်းလေးကလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာပြီး တောရွာလေးရဲ့ အလှကို ခံစားတတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။
မောင်ကောင်း နှစ်သားအရွယ်မှာ တစ်နေ့ ရွာထဲကို ကားတစ်စီး ဝင်လာတယ်။ ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့သူက ကိုလွင်။ ကိုလွင်ဟာ ပိန်ချုံးသွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း နောင်တတွေ အထင်းသားပေါ်နေတယ်။ သူဟာ နွဲ့ယဉ်ကို လာရှာတာ။ နွဲ့ယဉ်ကို တွေ့တော့ ကိုလွင် မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ "နွဲ့ယဉ်၊ ကိုယ် နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် မှားသွားတယ်။ ကိုယ် နင့်ကို တကယ်ချစ်တာပါ။ ဟိုတုန်းက ကိုယ် အိမ်ထောင်ရေး ဖိအားတွေကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့မိတာ။ နင့်ကို ပြန်လာခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး" လို့ ပြောတယ်။
နွဲ့ယဉ်ဟာ ကိုလွင်ကို ခါးခါးသီးသီး ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ "ကိုလွင်၊ ကိုလွင် နောက်ကျသွားပြီ။ ကျွန်မ ကိုလွင်ကို မုန်းတယ်။ ကျွန်မဘဝကို ကိုလွင် ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မသားကိုလည်း အဖေမဲ့ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကိုလွင် ပြန်သွားပါ။ ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ပါနဲ့" လို့ ပြောပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ ကိုလွင်ဟာ နွဲ့ယဉ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ငိုကြွေးပြီး တောင်းပန်နေပေမယ့် နွဲ့ယဉ် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
မောင်ကောင်းဟာ သူ့အမေနဲ့ ကိုလွင်တို့ရဲ့ စကားတွေကို ကြားသွားတယ်။ သူဟာ သူ့အမေကို "အမေ၊ ဟိုလူက ကျွန်တော့်အဖေလား" လို့ မေးတယ်။ နွဲ့ယဉ် မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာပြီး "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက မကောင်းတဲ့လူပဲ။ သူ့ကို မုန်းလိုက်" လို့ ပြောတယ်။ မောင်ကောင်းဟာ သူ့အမေကို ဖက်ပြီး "ကျွန်တော် အမေ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘူး။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ကာကွယ်မယ်" လို့ ပြောတယ်။
နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားပြီး မောင်ကောင်းဟာ လူရွယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ သူဟာ ရွာမှာ စာသင်ကျောင်းလေးတစ်ခု ဖွင့်ပြီး ရွာက ကလေးတွေကို စာသင်ပေးတယ်။ မောင်ကောင်းဟာ သူ့အမေကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တယ်။ နွဲ့ယဉ်ကလည်း သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ မောင်ကောင်းရဲ့ ဆရာဘဝကို အသိအမှတ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ မြို့က ပညာရေးအရာရှိတွေ ရွာကို ရောက်လာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုလွင်လည်း ပါလာတယ်။
ကိုလွင်ဟာ မောင်ကောင်းကို တွေ့တော့ အံ့သြသွားတယ်။ မောင်ကောင်းဟာ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ဆိုတာ သူသိလိုက်တယ်။ သူဟာ မောင်ကောင်းကို ချဉ်းကပ်ပြီး "သား၊ ကိုယ်ဟာ သားရဲ့ အဖေပါ" လို့ ပြောတယ်။ မောင်ကောင်းက "ကျွန်တော့်မှာ အမေတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော့်အမေကို နာကျင်အောင် လုပ်တဲ့လူကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" လို့ ပြန်ပြောတယ်။ ကိုလွင်ဟာ ဝမ်းနည်းစွာနဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်တယ်။
နွဲ့ယဉ်ဟာ သားဖြစ်သူနဲ့အတူ လယ်ကွင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတယ်။ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးလေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ထွေးပွေ့ထားတယ်။ နွဲ့ယဉ်ဟာ သားဖြစ်သူရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မောင်ကောင်း၊ အမေ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်။ နင်ဟာ အမေ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးပဲ" လို့ ပြောတယ်။ မောင်ကောင်းက ပြုံးပြီး သူ့အမေကို ပြန်ဖက်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ တောရွာလေးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတယ်။ နွဲ့ယဉ်ရဲ့ အပျိုရည်ပျက်ခဲ့တဲ့ညဟာ နာကျင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေမယ့် အဲဒီညက သူ့ကို ခွန်အားတွေ ပေးစွမ်းခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့သားလေး မောင်ကောင်းကြောင့် သူဟာ ဘဝကို အဓိပ္ပါယ်အသစ်တွေနဲ့ ပြန်လည်စတင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ ဘဝကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်သွားကြမှာ ဖြစ်တယ်။ ပြီးဆုံးခြင်း။