ဖောက်ပြန်တဲ့ အဖေ
"ဖောက်ပြန်တဲ့ အဖေ"
ကျွန်မနာမည် သီရိ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုက အပြင်ကကြည့်ရင် အရမ်းကို ပြည့်စုံပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေးပါ။ အဖေ ဦးကျော်မင်းက အလုပ်ကြိုးစားပြီး မိသားစုကို လိုလေသေးမရှိ ထားတဲ့ စံပြဖခင်၊ အမေ ဒေါ်ခင်ဆွေကတော့ အိမ်ထောင်မှုထိန်းသိမ်းရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အိမ်ရှင်မကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ အဖေ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း အမေက အိမ်ပေါက်ဝကနေ အပြုံးနဲ့ ဆီးကြိုတတ်သလို၊ အဖေကလည်း အမေ့အတွက် မုန့်တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခု အမြဲဝယ်လာတတ်ပါတယ်။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ အဖေ့ရဲ့ အလုပ်အကြောင်းတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းကအကြောင်းတွေကို ပြောရင်း ရယ်မောခဲ့ရတဲ့ ညစာစားချိန်တွေဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အချိန်တွေပါ။ အဖေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဟီးရိုးတစ်ယောက်၊ အမေ့အတွက်တော့ ယုံကြည်အားထားရဆုံး ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့ပါတယ်။
အရာအားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လကစပြီး အဖေ့ဆီမှာ အပြောင်းအလဲတချို့ စတင်လာခဲ့တယ်။ အဖေ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ "အလုပ်တွေ များနေလို့၊ အစည်းအဝေး ရှိလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ပိုပိုများလာတယ်။ တစ်ညတော့ ကျွန်မ ရေထသောက်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး ပြုံးနေတဲ့ အဖေ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖေ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးဟာ အမေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အပြုံးမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူပျိုပေါက်တစ်ယောက်လို ရင်ခုန်နေတဲ့ အပြုံးမျိုးပါ။ ကျွန်မ အနားရောက်သွားတော့ အဖေက ဖုန်းကို အလန့်တကြား ပိတ်ချလိုက်ပြီး "သမီး... မအိပ်သေးဘူးလား" လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးတယ်။ အဲ့ဒီညက အဖေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။
အမေကတော့ ဘာမှမသိရှာပါဘူး။ အဖေ ပင်ပန်းလာတယ်ဆိုပြီး အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ပြုစုယုယနေသေးတယ်။ တစ်ရက် အဖေ အလုပ်ကပြန်လာတော့ အဖေ့ရဲ့ အင်္ကျီကို အမေ လျှော်ဖို့ ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အနားမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။ အင်္ကျီပေါ်ကနေ ရလိုက်တဲ့ ရနံ့... ဒါဟာ အမေသုံးတဲ့ ရေမွှေးနံ့ မဟုတ်သလို၊ အဖေသုံးနေကျ အမျိုးသားသုံး ရေမွှေးနံ့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ စူးရှပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးသုံး ရေမွှေးနံ့ တစ်ခု။ အမေကတော့ နှာစေးနေလို့လား မသိဘူး၊ ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ အဝတ်ခြင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အဆိုးဆုံး အခြေအနေတစ်ခုကို စတင်တွေးတောမိလာပါတော့တယ်။
အားလပ်ရက် တစ်ရက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ ထိုင်နေတုန်း ကျွန်မ မျက်စိရှေ့မှာတင် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်။ မှန်တံခါးအပြင်ဘက်က ကားပါကင်မှာ ရပ်လိုက်တဲ့ ကားက အဖေ့ကား။ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာ အဖေနဲ့... အသက် ကျော်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဂရုတစိုက်ရှိမှုတွေ၊ ထိုမိန်းကလေးရဲ့ အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြိုကျသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့က ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေ အလိုလို ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဟီးရိုးကြီးဟာ အတုအယောင်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီလား။
အိမ်ကို ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာမှန်းတောင် ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။ အခန်းထဲမှာ တံခါးပိတ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပစ်လိုက်တယ်။ အမေ့ကို ပြောပြရမလား၊ အဖေ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက် မေးရမလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်မ ဦးနှောက်ကို စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်လုံးလို ကွဲကြေစေခဲ့တယ်။ ညစာစားပွဲမှာ အဖေက ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးရွှင်ပြီး စကားတွေ ပြောနေတယ်။ အမေကလည်း အဖေ့ကို ထမင်းတွေ ခူးခပ်ပေးရင်း ကြည်နူးနေတယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေသလို ပူလောင်နေခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုတွေကို ရွံရှာလာသလို၊ အမေ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကိုလည်း သနားမိတယ်။ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကြီးက ကျွန်မကို ညစဉ်ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်စေခဲ့တယ်။
လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ကြာကြာဖုံးကွယ်ထားလို့ မရပါဘူး။ တစ်ရက်တော့ အဖေ ရေချိုးနေတုန်း အဖေ့ဖုန်းဆီကို တစ်စောင် ဝင်လာတယ်။ ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှာမို့ အမေက ကောက်ကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန်... ကျွန်မ အမေ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အမေ့မျက်နှာဟာ သွေးဆုတ်သွားသလို ဖြူလျော်သွားတယ်။ "ကိုကို... ဒီည တွေ့မယ်နော်၊ လွမ်းနေပြီ" ဆိုတဲ့ စာသားနဲ့အတူ ပို့ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ။ အမေ ဖုန်းကိုကိုင်ထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အဖေဟာ အမေ့လက်ထဲက ဖုန်းကို မြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ပါတော့တယ်။
"ဒါ ဘာသဘောလဲ ကိုကျော်မင်း!" အမေ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ အော်သံက တစ်အိမ်လုံးကို ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ အဖေက ဖုန်းကို လုယူဖို့ ကြိုးစားရင်း အစ်အောက်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ "မင်း ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူးကွာ... အထင်လွဲနေတာပါ" လို့ ဖြေရှင်းချက်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အမေက မျက်ရည်တွေကျရင်း အဖေ့ကို ရိုက်နှက်ပါတော့တယ်။ ကျွန်မ အခန်းထဲကနေ ပြေးထွက်လာပြီး အမေ့ကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။ "အမေ... တော်ပါတော့၊ မငိုပါနဲ့တော့" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မပါ လိုက်ငိုမိတယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်မတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားတယ်။ အရင်က နွေးထွေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ အိမ်လေးဟာ အခုတော့ ငရဲခန်းတစ်ခုလို အေးစက်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ပြီ။
နောက်ရက်တွေမှာ အဖေက အမေ့ကို ချော့ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချော့မော့မှုတွေထဲမှာ "ယောက်ျားတွေပဲကွာ... အမှားတော့ ရှိတတ်တာပေါ့၊ မိသားစုကို ပစ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ" ဆိုတဲ့ အတ္တဆန်တဲ့ ဆင်ခြေတွေ ပါနေတယ်။ အမေကတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်နေတတ်တယ်။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုဟာ ဘယ်လို ဆင်ခြေနဲ့မှ ကုစားလို့မရဘူး ဆိုတာကို အဖေ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ အဖေ့ကို စကားမပြောတော့သလို၊ မျက်နှာကိုတောင် တည့်တည့်မကြည့်တော့ပါဘူး။ အဖေ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လေးစားမှုတွေ အားလုံး သဲထဲရေသွန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
အမေဟာ အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။ အဖေ့ကို အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဖေက အစပိုင်းမှာ လက်မခံပေမယ့် အမေ့ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် နောက်ဆုံးမှာတော့ အဝတ်အစားတချို့ကို ထည့်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ရတယ်။ အဖေ ကျောခိုင်းထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ အမေက တံခါးကို ပိတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချကာ အသံထွက်အောင် ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း "သမီး ရှိတယ်နော် အမေ... သမီးတို့ အတူတူ ရပ်တည်ကြမယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။
အဖေ မရှိတဲ့နောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ သားအမိရဲ့ ဘဝဟာ အစပိုင်းမှာ တော်တော်လေး ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုတွေအပြင် ငွေကြေးပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲတွေပါ ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေဟာ သတ္တိရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ အမေက အိမ်မှာ အပ်ချုပ်စက်လေး တစ်လုံးဝယ်ပြီး အထည်တွေ စချုပ်တယ်။ ကျွန်မကလည်း ကျောင်းတစ်ဖက်နဲ့ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လေး ဝင်လုပ်တယ်။ ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ဖေးမရင်း၊ ငိုကြွေးရင်းကနေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်လည် ကြံ့ခိုင်လာခဲ့တယ်။ နာကျင်မှုတွေကို ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝအသစ်ကို ပုံဖော်ခဲ့ကြတယ်။
တစ်နှစ်လောက် အကြာမှာတော့ အဖေ့ရဲ့ သတင်းကို ကျွန်မတို့ ပြန်ကြားခဲ့ရတယ်။ ဟိုမိန်းကလေးက အဖေ့ဆီကနေ လိုချင်တာတွေ ရပြီးနောက်ပိုင်း တခြားလူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီး အဖေ့ကို ထားရစ်ခဲ့တယ်တဲ့။ အဖေ အလုပ်မှာလည်း ပြဿနာတွေတက်ပြီး အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့တယ်။ တစ်ရက် ကျွန်မ အလုပ်ကအပြန် လမ်းထိပ်မှာ အဖေ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အရင်က သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ခန့်ညားခဲ့တဲ့ အဖေဟာ အခုတော့ အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်သွင်ကို ဆောင်နေတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေဝဲပြီး "သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွယ်" လို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အဖေ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ သနားမိသလိုလို ဖြစ်သွားပေမယ့်၊ အမေ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေကို ပြန်မြင်ယောင်လာတယ်။ "အဖေ... အဖေ့ကို သမီးတို့ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်း နေတတ်နေပါပြီ။ အဖေလည်း အဖေ့လမ်း အဖေဆက်လျှောက်ပါ" လို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဖေဟာ ငိုကြွေးရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျွန်မကတော့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အိမ်ဆီကိုသာ ဆက်လျှောက်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ချုပ်လက်စ အင်္ကျီလေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတဲ့ အမေ့ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့... ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် ဘဝခရီးဟာ အေးချမ်းပြီး လှပနေမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အသေအချာ သိလိုက်ပါတော့တယ်။
ဇာတ်လမ်း ပြီးပါပြီ။