မိန်းမပျက်ရဲ့ခရီးလမ်း
မိန်းမပျက်ရဲ့ခရီးလမ်း
အခန်း (၁)
မှန်တင်ခုံပေါ်က မီးချောင်းဝါဝါအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာက သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ။ နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုးနေမိပေမဲ့ ရင်ထဲက ဖျော့တော့နေတဲ့ သွေးခြေဥမှုတွေကိုတော့ ဖုံးဖိလို့မရဘူး။ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ တေးဂီတသံတွေ ဟိန်းနေပြီး အရက်နံ့တွေ၊ ဆေးလိပ်နံ့တွေက လေထုထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို "နှင်း" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာမည်က ကျွန်မရဲ့ တကယ့်နာမည်မဟုတ်သလို၊ ကျွန်မပိုင်ဆိုင်တဲ့ နာမည်တစ်ခုလည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ညတိုင်း တောက်ပတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ ကျွန်မဟာ ရောင်းကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ ဈေးဆစ်ခံရမယ်၊ အသုံးချခံရမယ်၊ ပြီးရင် အမှိုက်သရိုက်လို အပယ်ခံရမယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မ လျှောက်နေရတဲ့ လမ်းဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က "ကိုကို" နဲ့ စတွေ့ခဲ့တာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံး အိပ်မက်တစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။ ကိုကိုက တခြားယောက်ျားတွေနဲ့မတူဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကို သူသိတယ်။ ကျွန်မ ဘာအလုပ်လုပ်ရသလဲဆိုတာ သူနားလည်ပေးခဲ့တယ်။ "နှင်း... ဒီဘဝကနေ ကိုကို မင်းကို ဆွဲထုတ်မယ်၊ ငါတို့ ဝေးဝေးတစ်နေရာမှာ အိမ်လေးတစ်လုံးဆောက်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေကြမယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ငတ်မွတ်နေတာပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံရဘူးဆိုတဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ကိုကို့ကိုပဲ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူစုပေးထားမယ်ဆိုလို့ သူ့ဆီပဲ ပုံအပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (၃)
ပြောင်းလဲမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်လာခဲ့တာ။ အရင်ကဆို ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းထူးတဲ့ ကိုကိုဟာ အခုဆို ဖုန်းခေါ်ရင် မအားဘူးဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ပြောလာတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ စာပြန်ဖို့ သူ မေ့နေတတ်တယ်။ "ကိုကို ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့ မေးတိုင်း သူက "ငါတို့ အနာဂတ်အတွက် အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေရလို့ပါ" လို့ပဲ ခပ်ပြတ်ပြတ် ဖြေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မသင်္ကာမှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ "သူက ငါ့ကို ကယ်မယ့်သူပဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မ စုထားသမျှ သိန်းရာချီတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူ မြေကွက်ဝယ်ဖို့ဆိုပြီး ယူသွားခဲ့တာ ခြောက်လတောင် ရှိခဲ့ပြီ။
အခန်း (၄)
မနေ့ညက ကျွန်မ စိတ်မရှည်တော့တာနဲ့ သူနေတဲ့ မြို့သစ်က အိမ်ကို လိပ်စာအတိုင်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူကတော့ မသိဘူးပေါ့။ အဲဒီအိမ်လေးက လှလိုက်တာ။ ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တဲ့ ခြံစည်းရိုးလေးနဲ့ အိမ်လေးအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ချိတ်ထားတဲ့ မင်္ဂလာသတင်းဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သတို့သားက "ကိုကို" ဖြစ်ပြီး သတို့သမီးကတော့ မြို့က နာမည်ကြီး လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးတဲ့။ ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှာခဲ့တဲ့ "ညစ်ပတ်တဲ့ ပိုက်ဆံ" တွေနဲ့ သူက "စင်ကြယ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး" တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာလား။
အခန်း (၅)
ကျွန်မ တံခါးကို ဒေါသတကြီး ခေါက်မိတယ်။ ကိုကို ထွက်လာတယ်။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရတဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေမရှိဘူး။ ရှိနေတာက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရွံရှာမှုပဲ။ "မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ" တဲ့။ လေသံက အေးစက်လွန်းလို့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသားတွေ တုန်ခါသွားရတယ်။ "ကိုကို... ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာလား၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံတွေကော" လို့ မေးမိတော့ သူက ကျွန်မကို အိမ်ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ် "နှင်း... မင်းက မိန်းမပျက်တစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေက ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ။ အခု ငါက အထက်တန်းစား လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ရောက်နေပြီ။ မင်းလို မိန်းမမျိုးနဲ့ ပတ်သက်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး။ ဒီကနေ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားရင် မင်းအတွက် ကောင်းမယ်" တဲ့။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ ရယ်မိတယ်။ သွေးရူးသွေးတန်း ရယ်မိတာ။ "ကျွန်မက မိန်းမပျက်မို့ ရှင့်ကို ပိုက်ဆံပေးတာ လက်ခံနိုင်ပြီး၊ ရှင်ကတော့ လူကြီးလူကောင်း လုပ်ချင်နေတာပေါ့လေ" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူက ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်း စကားကို ဆင်ခြင်ပြော။ မင်းကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ မင်းလို မိန်းမမျိုးရဲ့ စကားကို လူတွေက နားထောင်မယ် ထင်နေလား" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ သတို့သမီးလောင်းလေး ထွက်လာတယ်။ "ကိုကို... ဘယ်သူလဲဟင်" တဲ့။ ကိုကိုက ကျွန်မကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဪ... ဒါက အရင်က အိမ်မှာ အလုပ်အကူ လုပ်ဖူးတဲ့သူပါ၊ ပိုက်ဆံလာချေးလို့ ငါက မချေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ကို ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်က စီးကျနေတာ မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။
အခန်း (၇)
အခု ကျွန်မ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ပြန်ထိုင်နေတယ်။ ဒီညအတွက် ကျွန်မကို ဝယ်ယူမယ့်သူက အပြင်မှာ စောင့်နေပြီ။ ကိုကို့ကို ကျွန်မ လက်စားမချေတော့ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့လို လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို လက်စားချေဖို့တောင် ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းချင်တော့လို့ပဲ။ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အမှောင်ထဲမှာ နေရတဲ့သူက အလင်းရောင်ကို မျှော်လင့်မိတာဟာ အပြစ်မဟုတ်ပေမဲ့၊ အလင်းရောင်အတုကို အစစ်လို့ ထင်မှတ်မိတာကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်တာနဲ့ တူတူပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ခရီးလမ်းကတော့ ဆက်ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ ဘယ်သူ့လက်ကိုမှ ဆွဲပြီး လျှောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
နိဂုံးသင်ခန်းစာ - အမှောင်ထဲမှာ လမ်းပျောက်နေသူတစ်ယောက်အတွက် အဆိုးဆုံးသစ္စာဖောက်မှုဟာ ရန်သူဆီကလာတာမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ "အလင်းရောင်" ဆီကနေ လာတာဖြစ်ပါတယ်။