လင်သေသွားသောမိန်းမ

 လင်သေသွားသောမိန်းမ

အခန်း (၁)

အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တစ်ချက်ချက်နဲ့ မြည်နေတယ်။ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကတော့ အရေခွံခွာထားတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်လို အေးစက်တိတ်ဆိတ်လို့။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဟင်းခတ်ဇွန်းလေးက တုန်နေတယ်။ မီးဖိုပေါ်က ဟင်းအိုးက ဆူပွက်နေပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး။ မင်းသန့် မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မ ဦးနှောက်ထဲကို အပ်နဲ့ ထိုးသလို တစစ်စစ် နာကျင်စေတယ်။ လူတွေက ပြောကြတယ်၊ လင်သေရင် မုဆိုးမဖြစ်တာပေါ့တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အပေါက်ကြီးကို ဖာထေးပေးဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး။ ကျွန်မက သူ့ကို တစ်သက်လုံး နှိမ်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုကပဲ ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ဝါးမြိုနေပြီ။

အခန်း (၂)

ကျွန်မတို့ ညားခါစက မင်းသန့်ဟာ သိပ်ကို နူးညံ့တဲ့သူပါ။ သူက အစိုးရရုံးက စာရေးလေး၊ ကျွန်မကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးကြီးကြီးနဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့သူ။ ကျွန်မ သူ့ကို အမြဲ အပြစ်တင်ခဲ့တယ်။ ရှင်ကတော့ ဒီလောက်နဲ့တင် ကျေနပ်နေတာလား၊ တခြားသူတွေဆို ကားဝယ်နိုင်ပြီ၊ တိုက်ဝယ်နိုင်ပြီလို့ ကျွန်မ ခဏခဏ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးပြုံးလေးပဲ ကြည့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်တိုလာရင် သူ့ကို တွန်းထုတ်တယ်၊ အခန်းအပြင် ထွက်ခိုင်းတယ်။ သူကတော့ ညလယ်ခေါင်ကြီး ကျွန်မအတွက် အအေးတစ်ခွက် ဖျော်ပေးတတ်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒါကို အချစ်လို့ မမြင်ဘဲ အသုံးမကျမှုလို့ မြင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မာနက သူ့ရဲ့ မေတ္တာကို ကွယ်ထားခဲ့တာ။

အခန်း (၃)

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်း အသစ်အတွက် သူက ငွေမထုတ်ပေးနိုင်လို့။ ကျွန်မ စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြောလိုက်မိတာ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ ရှင့်လို လူမျိုးနဲ့ ညားတာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ ရှင်က ယောကျ်ားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မကို ဘာမှ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ တွေ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညက သူ အိမ်က ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ မာနကြီးစွာနဲ့ လိုက်မတားခဲ့ဘူး။ ဖုန်းဆက်လာတာကိုလည်း မကိုင်ဘဲ ဖုန်းပိတ်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒါ သူနဲ့ ကျွန်မ နောက်ဆုံး စကားပြောခဲ့ရတဲ့ အချိန်မှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၄)

မနက်ခင်းမှာ ရဲစခန်းက ဖုန်းလာတယ်။ လူနာတင်ကားသံတွေ၊ ဆေးရုံနံ့တွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်တယ်။ မင်းသန့် ကားတိုက်ခံရတာတဲ့။ လမ်းဘေးမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားကို နောက်က ကားတစ်စီးက ဝင်တိုက်တာလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ဆေးရုံကို ပြေးသွားတဲ့အချိန်မှာ သူက သတိမရတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်မ သူ့နားမှာ ထိုင်ပြီး ငိုနေပေမဲ့ သူ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ရှင်ကို မုန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ပါးစပ်နဲ့ပဲ အခုတော့ ကျွန်မကို မထားခဲ့ပါနဲ့လို့ တောင်းပန်နေရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်ပြီ။ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ မင်းသန့် ကျွန်မကို ထာဝရ စွန့်ခွာသွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၅)

နာရေးပြီးလို့ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းတဲ့အခါမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အိတ်ထဲမှာ ဆေးစာအုပ်တစ်အုပ် တွေ့တယ်။ သူက နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီပဲ။ ကျွန်မကို စိတ်မညစ်စေချင်လို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာ။ နောက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘဏ်စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်ခု။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ ကွန်ဒိုအတွက် သူ နေ့မအိပ် ညမအိပ် အချိန်ပိုတွေ ဆင်းပြီး စုထားတဲ့ ငွေတွေ။ သူ မတော်တဆဖြစ်တဲ့ညက သူ အပြင်ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ညဆိုင်း အလုပ်တစ်ခုကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အသုံးမကျတဲ့သူလို့ ကင်ပွန်းတပ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လောဘတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ သူ့ရဲ့ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာ။

အခန်း (၆)

ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း သူ နောက်ဆုံး ခေါ်ထားတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ Missed Call တွေ အများကြီး။ သူ သေခါနီးမှာ ကျွန်မအသံကို ကြားချင်ခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်မကတော့ မာနတွေနဲ့ ဖုန်းပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခါမှ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဟင်းတစ်ခွက် မချက်ကျွေးခဲ့ဖူးဘူး။ သူ ကြိုက်တဲ့ ငါးဖယ်ဟင်းကိုတောင် ငန်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်မက အမြဲ ပြစ်တင်ခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မရှေ့မှာ သူ စုပေးခဲ့တဲ့ ငွေထုပ်ကြီး ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီငွေတွေနဲ့ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သူ မရှိတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မအတွက် ငရဲခန်းပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို တောင်းပန်ချင်တယ်၊ သူ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ တစ်ခါလောက် ပြန်မှီချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ လက်လှမ်းနိုင်တဲ့ နေရာမှာ သူ မရှိတော့ဘူး။

အခန်း (၇)

ဒီနေ့ သူဆုံးတာ တစ်နှစ်ပြည့်ပြီ။ ကျွန်မ သူစုပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေကို လှူဒါန်းလိုက်တယ်။ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းကိုလည်း ကျွန်မ မဝယ်တော့ဘူး။ အခု ကျွန်မ နေနေတာက ဟောင်းနွမ်းတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိတယ်။ ညတိုင်း ကျွန်မ နောင်တတွေနဲ့ အိပ်စက်ရတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေတုန်းက မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားမှ သိရတာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးဆုံး နှိပ်စက်မှုပဲ။ ကျွန်မကတော့ လင်သေသွားတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ထက် ပိုပါတယ်။ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်အချစ်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ပါ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ရာ ထိုသူမရှိတော့မည့် အချိန်အထိ စောင့်မနေပါနှင့်။ အချိန်ဆိုသည်မှာ နောင်တကို ကုစားပေးနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ပို၍သာ နာကျင်စေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။