အမေရင်းဖြစ်နေတဲ့ ယောက္ခမ
အခန်း (၁) အစပျိုးခြင်း
ကျွန်မဘဝမှာ အမေဆိုတဲ့ ခေါ်သံဟာ သူစိမ်းဆန်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ မိဘမဲ့ဂေဟာရဲ့ အေးစက်တဲ့ နံရံတွေကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မအတွက် "မိသားစု" ဆိုတာ ရေပြင်ပေါ်က လိပ်ပြာရိပ်လိုပါပဲ။ ဖမ်းဆုပ်လို့မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နေမင်းနဲ့ ဆုံခဲ့တဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တာ။ သူ့ထက် ပိုပြီး ကျွန်မကို နွေးထွေးမှုပေးနိုင်တာကတော့ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမ အမေကြီး ဒေါ်ခင်ယုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက အမေကြီးက ကျွန်မကို ချွေးမတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ သမီးအရင်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့တာ။ "သမီးလေး... နေမင်းက စိတ်ဆတ်တတ်တယ်၊ သူနဲ့ အဆင်မပြေတာရှိရင် အမေ့ကိုပြော" လို့ သူ အမြဲဆိုတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်တွေကို သူက ကျွန်မထက်တောင် ပိုသိနေတတ်တာမျိုး။ ကျွန်မက ဟင်းခါးထဲမှာ ငရုတ်ကောင်း များများပါတာ ကြိုက်တာကအစ၊ အိပ်ရင် ခေါင်းအုံးအနိမ့်ပဲ သုံးတတ်တာအထိ သူ အကုန်သိနေတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒါဟာ ဂရုစိုက်မှုအစစ်အမှန်လို့ပဲ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။
အခန်း (၂) နီးစပ်မှု
အမေကြီးနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်ရင် သူကိုယ်တိုင် ညလုံးပေါက် ပြုစုတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မကို ကြည့်နေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝေခွဲမရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတချို့ကို မြင်ဖူးပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မအပေါ် သနားလို့လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။
"အမေ... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် ချစ်ရတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးခဲ့ဖူးတယ်။
အမေကြီးက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း "သမီးက အမေ့အတွက် ပေးဆပ်ရကျိုးနပ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူမို့လို့ပေါ့" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဘဝရဲ့ ကွက်လပ်တွေဟာ အမေကြီးကြောင့် ပြည့်စုံသွားပြီလို့ပဲ တထစ်ချ ယုံကြည်ခဲ့တာ။
အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့
ဇာတ်လမ်းက ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်အကြာမှာ စပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ နေမင်းက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး အပြင်မှာ အချိန်ဖြုန်းတာတွေ များလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရင် ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပြီး ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေတဲ့အချိန်တိုင်း အမေကြီးကပဲ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေပေးခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ အမေကြီး ခရီးသွားနေတုန်း သူ့အခန်းထဲက ဘုရားစင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးမိရာကနေ သေတ္တာအဟောင်းလေး တစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံရှိတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ငယ်ရွယ်တဲ့ အမေကြီးရယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်ရယ်။ အဲဒီကလေးမလေးရဲ့ ရင်ဘတ်မှာရှိတဲ့ မှဲ့အနီလေးက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်က မှဲ့နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။
ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်လာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မွေးစာရင်း မိတ္တူတစ်ခု။ အဲဒီမှာ ရေးထားတဲ့ အမေဖြစ်သူရဲ့ အမည်က "ဒေါ်ခင်ယု"။ ကလေးရဲ့ အမည်က ကျွန်မရဲ့ ငယ်နာမည်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ အမေလို့ ခေါ်နေတဲ့ ယောက္ခမက ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ အမေအရင်း ဖြစ်နေတာလား။
အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ကျွန်မ နေမင်းကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက ရှောင်နေတယ်။ အမေကြီး ပြန်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ဓာတ်ပုံကို ပြပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။
"ဒါ ဘာလဲ အမေ... ကျွန်မကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ရတာလဲ"
အမေကြီးက ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုတယ်။ သူက ကျွန်မကို တောင်းပန်တယ်။ သူ ငယ်ငယ်က ဆင်းရဲလွန်းလို့၊ ပြီးတော့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုမယ့်သူက ကလေးပါရင် မယူဘူးလို့ ပြောလို့ ကျွန်မကို ဂေဟာမှာ ထားခဲ့ရတာပါတဲ့။ အခုတော့ သူ နောင်တရလို့ ကျွန်မကို ရှာပြီး သူ့သားနဲ့ ပေးစားကာ မိသားစုအဖြစ် ပြန်ပေါင်းထုတ်တာပါတဲ့။
"သမီးကို အနားမှာ ရှိစေချင်လို့ပါ သမီးရယ်... အမေ မှားခဲ့ပါတယ်"
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့အတူ ရွံရှာမှုကပါ ဒွန်တွဲလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ပိုပြီး ရက်စက်နေတယ်။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက နေမင်းဟာ အမေကြီးရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ။ အမေကြီးက ကျွန်မကို ရှာတွေ့တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက အမွေအနှစ် တော်တော်များများကို ဆက်ခံဖို့ရှိနေတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဘိုးဖြစ်သူက ကျွန်မ နာမည်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ထားခဲ့တာကို အမေကြီးက သိသွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမွေတွေကို ရဖို့ဆိုရင် ကျွန်မက မိသားစုတစ်ခုရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိနေဖို့ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေခဲ့တယ်။ အမေကြီးက ကျွန်မကို အမေအရင်းအဖြစ် လာမတွေ့ဘဲ သူ မွေးစားထားတဲ့ နေမင်းနဲ့ ပေးစားခဲ့တာဟာ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လွှဲပြောင်းယူဖို့အတွက်ပဲ။ နေမင်းကလည်း အမေကြီးရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိနဲ့ ဒီပြဇာတ်မှာ ပါဝင်ကူညီခဲ့တာ။
ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့ ယောက်ျားက ကျွန်မကို ပိုက်ဆံအတွက် လက်ထပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို သမီးအရင်းလို ချစ်ပြနေတဲ့ အမေက ကျွန်မကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြီး ရောင်းစားခဲ့တာ။
အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
"ရှင်တို့ ငါ့ကို လူလို့ရော သတ်မှတ်ရဲ့လား" ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုမိတယ်။
နေမင်းကတော့ အေးစက်စက်ပဲ။ "မင်းမှာ အမေမှ မရှိတာ၊ ဒီတော့ ငါတို့က မိသားစုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးတာပဲ မင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်စရာ မဟုတ်ဘူးလား" တဲ့။
အမေကြီးကတော့ ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်ရည်တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်ရည်တွေလိုပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့နဲ့ သူ့လောဘကို ဖြည့်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ကိရိယာတစ်ခုလို သုံးခဲ့တာ။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ နေမင်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ရှေ့နေဆီမှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ ကိစ္စ မမေ့နဲ့ဦး" တဲ့။ သူတို့အတွက် ကျွန်မက လူသားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး၊ ငွေထုတ်စက်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။
အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ ဘာကိုမှ ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ ထိုက်တန်တဲ့သူအတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်တာ။ ကျွန်မ ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး အမွေအနှစ် အားလုံးကို ပရဟိတဂေဟာတွေကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ လိုချင်နေတဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ။
အမေကြီးကတော့ လမ်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ နေမင်းကတော့ ပိုက်ဆံမရတော့ဘူးဆိုတာ သိတာနဲ့ အမေကြီးကိုပါ ပစ်ထားပြီး ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်တာက အရင်ကလို အထီးကျန်တာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုတွေကြားမှာ ရှင်သန်ရတာထက်စာရင် အမှန်တရားရဲ့ အေးစက်မှုအောက်မှာ နေရတာက ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းပါတယ်။
ဘဝမှာ ကျွန်မ သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့—
"သွေးသားတော်စပ်မှုတိုင်းဟာ မေတ္တာအစစ်အမှန်ကို မဖော်ဆောင်နိုင်သလို၊ အနီးကပ်ဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဟာ အစိမ်းသက်သက်ရန်သူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုထက် ပိုပြီး အသက်ရှူရကျပ်စေတယ်။"