သမက်နှင့်ရတဲ့ ယောက္ခမရဲ့ကိုယ်ဝန်
သမက်နှင့်ရတဲ့ ယောက္ခမရဲ့ကိုယ်ဝန်
အမေဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့နေ့က မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်ရမှာ ရွံရှာလွန်းလို့ မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းပိတ်ထားမိတယ်။ ဗိုက်ထဲက တိုးထွက်လာတော့မယ့် အသက်တစ်ချောင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဝမ်းသာစရာ ကောင်းချီးတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ငရဲကလာတဲ့ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မသမီး နှင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ခဲ့တာ။ သူမ အဖေဆုံးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်မကပဲ ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ရတယ်။ နှင်း အိမ်ထောင်ကျတော့ သူမထက်တောင် ကျွန်မက ပိုဝမ်းသာခဲ့မိသေးတယ်။ သမက်ဖြစ်သူ ရဲနောင်က လူရည်ချွန်၊ လူရည်မွန်တစ်ယောက်ပါ။ နှင်းကို အရမ်းချစ်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းတော့ နှင်းက ကလေးမရနိုင်ဘူးတဲ့။ အဲဒီသတင်းက နှင်းကို စိတ်ကျရောဂါထဲ တွန်းပို့ခဲ့တယ်။
အဲဒီညက နှင်းက ဆေးရုံမှာ လူနာစောင့်နေရတဲ့ သူ့အဒေါ်ဆီ သွားကူနေခဲ့တာ။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ ရဲနောင်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ မိုးကလည်း သည်းလိုက်တာ။ ရဲနောင်က နှင်းအတွက် စိတ်ညစ်ပြီး အရက်တွေ အလွန်အကျွံ သောက်ထားတယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို ချော့မော့ရင်း၊ အားပေးရင်းနဲ့ ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို မှားယွင်းသွားခဲ့ကြမှန်း ခုထိ စဉ်းစားလို့မရသေးဘူး။ နွေးထွေးမှု ရှာဖွေမိတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ဝါးမြိုသွားခဲ့တယ်။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတာမို့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အမှောင်ထဲက တိရစ္ဆာန်တွေလို ဖြစ်နေခဲ့ကြတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာစကားမှ မရှိခဲ့ဘူး။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေက ဆူးတွေလို ကျွန်မတို့အသားထဲကို စူးဝင်နေခဲ့တယ်။ ရဲနောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နောင်တနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ကျွန်မ အထင်အရှား မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း နှင်းရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။
လအနည်းငယ် ကြာလာတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲလာတာကို သတိထားမိတယ်။ မနက်ခင်းဆို ပျို့အန်တာ၊ အစားအသောက် ပျက်တာ။ ဆေးစစ်တံမှာ ပေါ်လာတဲ့ အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သမက်နဲ့ ရတဲ့ကိုယ်ဝန်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ လက်ခံလို့မရတဲ့ အပြစ်တစ်ခု။
ရဲနောင်ကို ကျွန်မ ခေါ်တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက သတင်းကို ကြားကြားချင်း လူသေတစ်ယောက်လို ဖြူဖျော့သွားတယ်။
"အမေ... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... နှင်း သိသွားရင် သူ သေသွားလိမ့်မယ်"
သူ့အသံတွေက တုန်ရီနေတယ်။ ဟုတ်တယ်။ နှင်းက စိတ်ရောကိုယ်ပါ နုနယ်တဲ့ကလေး။ ဒီအမှန်တရားကို သိသွားရင် သူ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောပြီး အားလုံး ပျက်စီးသွားစေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဒီအပြစ်တွေကို သယ်ပိုးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမလား။
"ရဲနောင်... နင် နှင်းကို တကယ်ချစ်လား"
သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။
"ဒါဆိုရင် ငါပြောတာကို နားထောင်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှ နှင်း မသိစေရဘူး။ ငါ ဒီအိမ်က ထွက်သွားမယ်။ ငါ့မှာ ရည်းစားရှိလို့ ခိုးရာလိုက်သွားတယ်လို့ပဲ နှင်းကို ပြောလိုက်။ ငါ့ကို မုန်းအောင် ပြောလိုက်။ ငါ့ကို စက်ဆုပ်အောင် လုပ်လိုက်"
ရဲနောင်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ငိုတယ်။ ကျွန်မလည်း ငိုမိတယ်။ ကိုယ့်သမီးရဲ့ မျက်နှာကို တစ်သက်လုံး မကြည့်ရတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ လွှနဲ့ တိုက်နေသလိုပဲ။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ အစီအစဉ်ဆွဲတယ်။ နှင်းရှေ့မှာ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ပြောပြတယ်။ အပြင်တွေ မကြာခဏ ထွက်ပြတယ်။ ညဘက်တွေ နောက်ကျမှ ပြန်လာပြတယ်။ နှင်းက ကျွန်မကို နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
"မေမေ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဟင်"
သူမရဲ့ မေးခွန်းတိုင်းကို ကျွန်မ အော်ဟစ်ငေါက်ငမ်းပြီး တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့ သူ့အမေကို မုန်းသွားအောင် ဖန်တီးခဲ့ရတယ်။
နောက်ဆုံး နှင်းနဲ့ ကျွန်မ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
"မေမေက အသက်ကြီးမှ တဏှာရူးနေတာလား... အဖေ့ကိုရော မထောက်တော့ဘူးလား"
နှင်းရဲ့ ပါးစပ်ကထွက်တဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မှန်တယ်။ နာကျင်ပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးခဲ့တယ်။
"အေး... ငါ့ဘဝ ငါ ရှာချင်သေးတယ်... နင်တို့နဲ့ နေရတာ ငြီးငွေ့လှပြီ"
အဲဒီစကားကို ပြောပြီး ကျွန်မ အထုပ်ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့တယ်။ နှင်း နောက်ကနေ ငိုပြီး လိုက်တားတာကို ကျွန်မ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကြည့်မိရင် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားမှာ ကြောက်လို့။
အခု ကျွန်မ မြို့ပြင်က ဝေးလံတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ရောက်နေပြီ။ ဗိုက်ကလည်း သိသိသာသာ ထွက်နေပြီ။ ရဲနောင်က လစဉ် ကျွန်မဆီကို ငွေတွေ လျှို့ဝှက် ပို့ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ နှင်းဆီက လာတဲ့ ဖုန်းတွေကိုလည်း 'Seen' ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ နှင်းက ကျွန်မကို အခုဆို အရမ်းမုန်းနေလောက်ပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်မဖြစ်စေချင်တဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။
ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ မြေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ သားသမီးလား။ ဒီမေးခွန်းက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတယ်။ ကျွန်မဟာ မိခင်ကောင်း တစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ သမီးရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး မပြိုကွဲဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိသူ၊ ဖောက်ပြန်သူအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေရတယ်။
ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှုပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အညစ်ပတ်ဆုံး အပြစ်တစ်ခုကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး၊ အချစ်ရဆုံး သမီးရဲ့ မုန်းတီးမှုကို အဖော်ပြုရင်း ကျွန်မ ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ကို စောင့်နေရတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို အောက်တန်းကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ နှင်းသာ ပျော်ရွှင်နေမယ်ဆိုရင်၊ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသာ မြဲမြံနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဒီငရဲကို အပြုံးနဲ့ လက်ခံသွားမှာပါ။
နောင်တဆိုတာ သမုဒ္ဒရာထက် နက်ရှိုင်းပြီး၊ အမှားတစ်ခုရဲ့ အကျိုးဆက်ကတော့ တစ်ဘဝစာ ထောင်ချောက်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မဟာ အဲဒီထောင်ချောက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားမယ့် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။
သင်ခန်းစာ- အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိကိုယ်တိုင် အမုန်းခံခြင်းဖြင့် အခြားသူ၏ ကမ္ဘာလေးကို လှပအောင် တည်ဆောက်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။