ဖောက်ပြန်တဲ့ယောကျာ်း
အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဆယ်နှစ်ကျော် လက်တွဲခဲ့တဲ့ ဒီလူသားဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို မျက်စိကန်းစေခဲ့မှန်း အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ အိမ်ထောင်သက်တမ်းတစ်လျှောက် ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဇနီးတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူစားချင်တာ ချက်ပေးတယ်၊ သူနားချင်ရင် တိတ်ဆိတ်ပေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သူ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၂) — သံယောဇဉ်အမျှင်တန်းများ
ကျွန်မတို့ဟာ သုညကနေ စတင်ခဲ့ကြတာပါ။ သူ အလုပ်သင်ဘဝမှာ ကျွန်မက ဘေးကနေ အားပေးခဲ့တယ်။ သူ အောင်မြင်လာတော့လည်း ကျွန်မကပဲ သူ့နောက်ကွယ်က အရိပ်တစ်ခုလို ရပ်တည်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းခန့်က အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်၊ "နွေ... မင်းသာမရှိရင် ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာမှာမဟုတ်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးထက် တန်ဖိုးရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့မှာ သားလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်၊ မိသားစုလေးက ပြည့်စုံလွန်းလို့ တခါတလေ ကျွန်မ ကြောက်တောင် ကြောက်မိတယ်။ အရမ်းသာယာနေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ဟာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးက ဖုန်းတစ်လုံးကနေ စတာပါ။ အရင်က သူဟာ ဖုန်းကို ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် ပစ်ထားတတ်သူ။ အခုနောက်ပိုင်း ဖုန်းကို ရင်ဘတ်နဲ့မကွာ ထားလာတယ်။ အိမ်သာသွားရင်တောင် ယူသွားတတ်တယ်။ တစ်ညမှာ သူ ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "Seen" ဖြစ်သွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ စာတွေကိုတော့ ပြန်ဖို့ မေ့နေတတ်တဲ့သူက အဲဒီ မက်ဆေ့ခ်ျကိုတော့ ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေတတ်တာ ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်မ ခိုးကြည့်မိတော့ "အိပ်ပြီလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး။ ပေးပို့သူက နာမည်မရှိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခု။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ဆစ်ဆစ် နာကျင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်တယ်၊ "မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ သူ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူး" လို့။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ အလုပ်တွေ များနေလို့ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေက ရိုးအီလာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး၊ "Seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတဲ့ နာရီပေါင်းများစွာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲပါပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူဟာ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း မေ ဖြစ်နေတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိုးနှက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တယ်။ သူက အစမှာ ငြင်းတယ်၊ နောက်တော့ ဒေါသထွက်တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား၊ ဒါ အလုပ်ကိစ္စပါ" တဲ့။ ညာနေမှန်း သိသိကြီးနဲ့ နားထောင်ရတာက သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရတာထက် ပိုနာတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘူး။ အိမ်ကိုလည်း မပြန်တော့သလောက်ပဲ။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ နောက်ထပ် အမှန်တရားတစ်ခုက သူဟာ ကျွန်မတို့ အပိုင်လို့ ထင်ထားတဲ့ အိမ်ကိုပါ ပေါင်နှံပြီး မေ နဲ့အတူ စီးပွားရေးအသစ်တစ်ခု လုပ်နေတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် လောင်းကြေးထပ်လိုက်ပြီ။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု
ထင်မှတ်မထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းကတော့ အဲဒီမှာ စတာပါပဲ။ တစ်လအကြာမှာ မင်းခန့် အိမ်ကို လူမွဲတစ်ယောက်လို ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူနဲ့ မေ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းက တကယ်တော့ မေ က သူ့ကို လိမ်သွားတာပါ။ မေ ဟာ တခြားသူတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး မင်းခန့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လိမ်ယူသွားခဲ့တာ။ မင်းခန့်မှာ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ အိမ်လည်း အသိမ်းခံရတော့မယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ အမှုတွေပါ ပတ်သက်နေပြီ။ သူ ကျွန်မ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ "နွေ... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ငါ အမှားကြီး မှားခဲ့တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းဟာ အခုတော့ အမှိုက်သရိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အချစ်တွေ မရှိတော့ဘူး၊ နာကျင်မှုတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။ ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာကလည်း တစ်ခါတလေမှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်လို့ပဲ။ ကျွန်မ သားလေးကို ခေါ်ပြီး အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ကတော့ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကြားမှာ ဘဝပျက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အခုတော့ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုမှာ ငှားနေရတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားရတယ်။ ပင်ပန်းပေမယ့် ညဘက်ဆိုရင်တော့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဖောက်ပြန်ခြင်းဆိုတာ တစ်ခဏတာ သာယာမှုအတွက် ဘဝတစ်ခုလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်တာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - သစ္စာတရားဆိုတာ တန်ဖိုးထားတတ်သူအတွက်ပဲ နတ်ပြည်ဖြစ်ပြီး၊ ဖောက်ပြန်သူအတွက်တော့ အချိန်တန်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဝါးမျိုမယ့် ငရဲပန်းဖြစ်တယ်။