အဖြေမပေါ်သည့် အဒေါ်ရဲ့ဗိုက်

 အဖြေမပေါ်သည့် အဒေါ်ရဲ့ဗိုက်

ကျွန်မ မှတ်မှတ်ရရရှိခဲ့သည့် အချိန်ကစပြီး အဒေါ်သည် ကျွန်မအတွက် အရာရာဖြစ်ခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အဒေါ်သည် သူမ၏ ပျိုရွယ်မှုကို စတေးပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့သည်၊ လူလားမြောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။ အဒေါ်သည် ရုပ်ရည်ချောမောသလို စိတ်ထားလည်း အလွန်နူးညံ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ခန့်မှစ၍ အဒေါ်သည် အရင်ကနှင့်မတူဘဲ တစ်စတစ်စ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

အရာအားလုံး၏ အစမှာ ထိုလူဖြစ်သည်။ ဦးမင်းလွင်...။ အဒေါ်ထက် အသက်အများကြီးကြီးပြီး ချမ်းသာသည်ဟု နာမည်ကြီးသူ။ အစပိုင်းတွင် အဒေါ်သည် သူ့ကိုချစ်၍ တွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အဒေါ်၏ မျက်ဝန်းများ၌ ပျော်ရွှင်ရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ သတိထားမိသည့် အထူးခြားဆုံးအချက်မှာ အဒေါ်၏ ဗိုက်ပင်ဖြစ်သည်။ အဒေါ်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကိုယ်ဝန်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သလို ကျွန်မ ခံစားရသည်။

အဒေါ်သည် အိမ်ထဲကအိမ်ပြင် မထွက်တော့ပါ။ ဦးမင်းလွင် ရောက်လာတိုင်း အဒေါ်သည် အခန်းထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးတတ်သည်။ ကျွန်မက အဒေါ်၏ ဗိုက်ကို ထိကြည့်ချင်လျှင်လည်း အဒေါ်က အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်တတ်သည်။ "မထိနဲ့ ဖြူဖြူ... ကလေးက ငြိမ်နေတာ ကြိုက်တယ်" ဟု အဒေါ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလေ့ရှိသည်။ အဒေါ်၏ ဗိုက်သည် တစ်လထက်တစ်လ ပိုကြီးလာသော်လည်း အဒေါ်၏ မျက်နှာမှာမူ ပိန်ချောင်ပြီး သွေးမရှိသလို ဖြူဖျော့လာခဲ့သည်။

ကျွန်မ အဒေါ်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခါတစ်လေ ညဖက်တွင် အဒေါ်၏ အခန်းထဲမှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံများကို ကြားရတတ်သည်။ ကျွန်မ တံခါးသွားခေါက်လျှင် "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အိပ်တော့" ဆိုသည့် မောဟိုက်နေသော အသံကိုသာ ပြန်ကြားရသည်။ ဦးမင်းလွင်ကတော့ တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ရက်ခန့် လာတတ်သည်။ သူရောက်လာတိုင်း အဒေါ်၏ အခန်းတံခါးကို အတွင်းကနေ ဂျက်ထိုးထားတတ်ပြီး အထဲမှ ဆူညံသံများ၊ တစ်ခုခုကို ရိုက်ခွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

"အဒေါ်... သူ့ကို ဖြတ်လိုက်ပါတော့လား။ အဒေါ် အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ" ဟု ကျွန်မ တစ်ခါက ပြောမိဖူးသည်။ အဒေါ်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ "သူ့မှာ ငါ့ရဲ့ အသက်ရှိနေတယ် ဖြူဖြူ... ငါ သူ့ကို ထားခဲ့လို့ မရဘူး" ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အဒေါ်ပြောသည့် 'အသက်' ဆိုသည်မှာ ဝမ်းထဲက ကလေးကို ဆိုလိုသည်ဟု ကျွန်မ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဦးမင်းလွင် အိမ်ရောက်နေစဉ် အဒေါ်၏ အခန်းထဲမှ အော်သံအကျယ်ကြီး ထွက်လာသည်။ ကျွန်မ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တံခါးကို အားကုန်တွန်းဖွင့်လိုက်မိသည်။ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဦးမင်းလွင်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အဒေါ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်။ အဒော့် အင်္ကျီမှာ ဆုတ်ပြဲနေပြီး အဒေါ်၏ ဗိုက်ကြီးမှာ ဖောင်းကားနေဆဲပင်။ သို့သော် ကျွန်မကို အလန့်တန့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ အဒေါ်၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများပင်ဖြစ်သည်။

ဦးမင်းလွင်က လက်ထဲတွင် ဆေးထိုးအပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အဒေါ်၏ ဗိုက်ထဲသို့ ဆေးရည်အပြာရောင်များကို ထိုးသွင်းနေသည်။ အဒေါ်ကတော့ နာကျင်လွန်း၍ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်နေသည်။ အဒေါ်၏ ဗိုက်သည် ကလေးရှိနေသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ဦး၏ ဗိုက်နှင့် မတူတော့ဘဲ တစ်ခုခုနှင့် ဖောင်းပွနေသော အိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ! ထွက်သွားစမ်း!" ဦးမင်းလွင်က ကျွန်မကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျွန်မသည် အဒော့်နားကို ပြေးသွားပြီး ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဒေါ်၏ ဝတ်စုံအောက်မှ အရာတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည်။ အဝတ်စများ၊ ဂွမ်းဖတ်များနှင့် သွေးစွန်းနေသော ပတ်တီးများ...။ ကျွန်မ မှင်သက်သွားမိသည်။ အဒေါ်သည် ကိုယ်ဝန်ရှိမနေခဲ့ပါ။

"အဒေါ်... ဒါ... ဒါက ဘာလဲ?" ကျွန်မ အသံများ တုန်ရီနေသည်။

အဒေါ်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်ပြီး "သူ... သူက ငါ့ကို အလှမပျက်စေချင်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမယ့် သူက ဗိုက်ကြီးတဲ့ မိန်းမကို မြင်ရတာ သဘောကျတယ်ဆိုလို့... ငါ့ကို နေ့တိုင်း ဗိုက်ထဲက အသားတွေကို လှီးပြီး ဒီလိုတွေ ထည့်ထားတာ... ငါ... ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး ဖြူဖြူ"

ကျွန်မ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားသည်။ ဦးမင်းလွင်သည် စိတ်မနှံ့သူတစ်ယောက်ပင်။ သူသည် အဒေါ်ကို ချစ်ခြင်းထက် အဒော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီး စိတ်ကျေနပ်မှု ရှာနေသူဖြစ်သည်။ အဒေါ်သည် သူ့ကို ကြောက်လွန်း၍လည်းကောင်း၊ သူမ၏ အရှက်တရားကို ငဲ့၍လည်းကောင်း အားလုံးကို အသာတကြည် ခံနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဒေါ်၏ ဗိုက်သည် ကိုယ်ဝန်မဟုတ်ဘဲ ဦးမင်းလွင် စိတ်ကြိုက် ပြုပြင်ထားသော နာကျင်မှု ခံတွင်းကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဦးမင်းလွင်က ကျွန်မကိုပါ အန္တရာယ်ပေးရန် နားသို့ တိုးလာသည်။ "မင်းအဒေါ်က ငါ့အပိုင်ပဲ။ သူက ငါ့ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်က ခံချင်လို့ ခံနေတာ"

အဒေါ်က ရုတ်တရက် အားယူကာ ထလိုက်ပြီး ဘေးက စားပွဲပေါ်ရှိ မီးအိမ်ဖြင့် ဦးမင်းလွင်ကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ ဦးမင်းလွင် လဲကျသွားချိန်တွင် အဒေါ်က ကျွန်မလက်ကို ဆွဲပြီး "ပြေးတော့ ဖြူဖြူ... ပြေးတော့!" ဟု အော်ဟစ်သည်။

ကျွန်မတို့ အိမ်ပြင်သို့ အသက်လုပြေးခဲ့ကြသည်။ မိုးများက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လမ်းမပေါ်ရောက်သောအခါ အဒေါ်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေခနဲ လဲကျသွားခဲ့သည်။ အဒေါ်၏ ဗိုက်မှ သွေးများက မိုးရေနှင့်အတူ စီးကျလာသည်။ အဒေါ်၏ မျက်နှာသည် ထိုအချိန်မှသာ ပထမဆုံးအကြိမ် အေးချမ်းသွားခဲ့ဟန်ရှိသည်။

"သူ့ကို ငါချစ်ခဲ့မိတာ... ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးပဲ ဖြူဖြူ။ နင့်ကိုတော့... အချစ်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လှောင်ပိတ်ထားတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲ မဝင်စေချင်ဘူး"

အဒေါ်သည် ထိုစကားကို နောက်ဆုံးပြောပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ အဒေါ် မသေခဲ့သော်လည်း အဒေါ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ ပြန်လည်ကုစား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဦးမင်းလွင်ကို ရဲက ဖမ်းဆီးသွားခဲ့သော်လည်း အဒေါ်၏ ဗိုက်ပေါ်က အမာရွတ်များနှင့် စိတ်ထဲက ဒဏ်ရာများကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်တော့ပါ။

ကျွန်မသည် အဒော့်ကို ပြုစုရင်း တစ်ခုပဲ တွေးနေမိသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေရန် ကြိုးကွင်းပြင်ဆင်နေခြင်းနှင့် တူနေတတ်ပါလားဟု။ အဖြေမပေါ်ခဲ့သည့် အဒေါ်၏ ဗိုက်သည် အမှန်တကယ်တော့ ချုပ်ကိုင်မှုနှင့် နှိပ်စက်မှုတို့၏ သက်သေတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သင်ခန်းစာ- တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းသည် သင့်အား ပျော်ရွှင်မှု မပေးဘဲ သင့်ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ တိုက်စားလာလျှင် ထိုအရာသည် အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်သည်။