"အိမ်ထောင်ပျက်ရတဲ့ အကြောင်း"
အခန်း (၁)
မိုးမခက ရန်ကုန်ကိုရောက်တာ တစ်နှစ်တောင်မပြည့်သေး။ တောသူမို့ မြို့ကြီးရဲ့အရှိန်အဟုန်ကို လိုက်နိုင်ဖို့ သူမ အတော်လေး ကြိုးစားရတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုထွန်းနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီး သူ့မိဘတွေနဲ့အတူ နေရတာဟာ သူမအတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပါပဲ။ ယောက္ခမကြီးက သဘောကောင်းပေမယ့် ယောက္ခထီး ဦးမောင်ကြီးကတော့ သူမကို အမြဲ စူးစမ်းသလို ကြည့်တတ်တာကို မိုးမခ သတိထားမိတယ်။ဒီနေ့ဟာ တနင်္ဂနွေနေ့မို့ မိုးမခ ဈေးကိုစောစောသွားပြီး ဟင်းချက်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတယ်။ ဦးမောင်ကြီးက ခြံထဲမှာ ပန်းပင်တွေကို ရေလောင်းနေတာကို တွေ့တော့ သူမ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "မင်္ဂလာပါအဖေ" လို့ ပြောတော့ ဦးမောင်ကြီးက ခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ မိုးမခ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတယ်။အိမ်ထဲပြန်ဝင်တော့ ယောက္ခမကြီးက "ဟဲ့ မိုးမခ၊ နင်ကွာ အဖေကြီးကို ဂရုစိုက်ဦးလေ။ သူက အထီးကျန်တတ်တယ်" လို့ ပြောတယ်။ မိုးမခက "ဟုတ်ကဲ့အမေ" လို့ ပြန်ဖြေပေမယ့် ဦးမောင်ကြီးရဲ့ အကြည့်တွေကိုတော့ သူမ မမေ့နိုင်သေးဘူး။
အခန်း (၂)
မိုးတွေက တညလုံး ရွာနေတယ်။ မိုးမခနဲ့ ကိုထွန်းက တီဗီကြည့်နေတုန်း လျှပ်စစ်မီးက ပြတ်သွားတယ်။ ကိုထွန်းက ဖယောင်းတိုင်သွားယူနေတုန်း ဦးမောင်ကြီးက မိုးမခဘေးနားကို လာထိုင်တယ်။ "မကြောက်ပါနဲ့ မိုးမခ။ အဖေ ဒီမှာရှိတယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။
မိုးမခက သူ့ကို ခပ်ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှာ ဦးမောင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီး နက်မှောင်နေသလိုပဲ။ ရုတ်တရက် ဦးမောင်ကြီးက သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ မိုးမခ လန့်သွားပြီး သူ့လက်ကို ရုန်းဖယ်လိုက်တယ်။"အဖေ ဘာလုပ်တာလဲ" လို့ သူမက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဦးမောင်ကြီးက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ထိုအချိန်မှာ ကိုထွန်းက ဖယောင်းတိုင်နဲ့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဦးမောင်ကြီးက ချက်ချင်း ထသွားပြီး သူ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ မိုးမခ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၃)
နောက်ရက်တွေမှာ မိုးမခ ဦးမောင်ကြီးကို တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးမောင်ကြီးက သူမကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသလို ခံစားရတယ်။ တစ်နေ့မှာ ယောက္ခမကြီးက ရွာကို ခဏပြန်သွားတယ်။ အိမ်မှာ မိုးမခနဲ့ ဦးမောင်ကြီး နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။နေ့လည်စာစားပြီးတော့ မိုးမခ ပန်းကန်တွေ ဆေးကြောနေတုန်း ဦးမောင်ကြီးက သူမအနောက်ကနေ ရောက်လာတယ်။ "မိုးမခ၊ အဖေ နင့်ကို ပြောစရာရှိတယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ မိုးမခ လက်ထဲက ပန်းကန်ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားတယ်။"ဘာပြောမလို့လဲ အဖေ" လို့ သူမက မေးလိုက်တယ်။ ဦးမောင်ကြီးက သူမကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် စိုက်ကြည့်ပြီး "အဖေ နင့်ကို ချစ်တယ် မိုးမခ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ မိုးမခ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။
အခန်း (၄)
ဦးမောင်ကြီးရဲ့ စကားတွေကြောင့် မိုးမခ အိပ်မရ၊ စားမရ ဖြစ်နေတယ်။ သူမ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲဆိုတာကို မသိဘူး။ တစ်နေ့မှာ ကိုထွန်းက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်သွားတယ်။ အိမ်မှာ မိုးမခနဲ့ ဦးမောင်ကြီး နှစ်ယောက်တည်း ထပ်ကျန်ခဲ့တယ်။
ညဘက်မှာ မိုးမခ အိပ်မပျော်လို့ အိမ်အပြင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာတယ်။ ခြံထဲမှာ ဦးမောင်ကြီးကို တွေ့တော့ သူမ ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရလိုက်ဘူး။ ဦးမောင်ကြီးက သူမကို ဆွဲထားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။မိုးမခ ရုန်းကန်ပေမယ့် ဦးမောင်ကြီးရဲ့ အားကို မယှဉ်နိုင်ဘူး။ သူမ စိတ်ထဲမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူမရဲ့ ခံနိုင်ရည်တွေ လျော့သွားပြီး ဦးမောင်ကြီးရဲ့ အလိုကို လိုက်လျောလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ သူမဘဝရဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။
အခန်း (၅)
မိုးမခ နောင်တတွေနဲ့ နစ်မွန်းနေတယ်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်နေတယ်။ သူမ ခင်ပွန်းကို သစ္စာဖောက်မိပြီ။ သူမ ယောက္ခထီးနဲ့ ဖောက်ပြန်မိပြီ။ ဒီအမှားကို ဘယ်လို ပြင်ရမလဲဆိုတာ သူမ မသိဘူး။ဦးမောင်ကြီးကတော့ သူမကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာတယ်။ သူမကို လက်ဆောင်တွေ ပေးတယ်။ သူမကို ညတိုင်း လာတွေ့တယ်။ မိုးမခ သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်ဘူး။ သူမ သူ့ကို ငြင်းဆန်နိုင်တဲ့ သတ္တိ မရှိဘူး။တစ်နေ့မှာ မိုးမခ ဗိုက်နာလာတယ်။ သူမ ဆေးခန်းသွားပြတော့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ သိလိုက်ရတယ်။ သူမ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီကလေးဟာ ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။ ကိုထွန်းရဲ့ကလေးလား၊ ဦးမောင်ကြီးရဲ့ကလေးလား။
အခန်း (၆)
မိုးမခ ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဲဘူး။ သူမ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းထားတယ်။ သူမ ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုကြီးလာတယ်။ သူမ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များလာတယ်။ဦးမောင်ကြီးက သူမကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်လာတယ်။ သူမကို ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောခိုင်းဘူး။ သူမကို အိမ်ထဲမှာပဲ နေခိုင်းတယ်။ မိုးမခ သူ့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှုတွေကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး။ သူမ ဒီအခြေအနေကနေ ရုန်းထွက်ချင်တယ်။တစ်နေ့မှာ ယောက္ခမကြီး ရွာကနေ ပြန်လာတယ်။ မိုးမခရဲ့ ဗိုက်ကို မြင်တော့ သူမ အံ့သြသွားတယ်။ "မိုးမခ၊ နင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား" လို့ သူမက မေးတယ်။ မိုးမခ ဘာပြန်ဖြေရမှန်း မသိတော့ဘူး။
အခန်း (၇)
မိုးမခ ယောက္ခမကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြတယ်။ ယောက္ခမကြီးက သူမကို နားထောင်ပြီး အရမ်း စိတ်ဆိုးသွားတယ်။"နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး လူယုတ်မာတွေပဲ" လို့ ယောက္ခမကြီးက အော်ဟစ်တယ်။ သူမ ဦးမောင်ကြီးကို ခေါ်ပြီး အပြစ်တင်တယ်။ ဦးမောင်ကြီးက အစပိုင်းမှာ ငြင်းဆန်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ အမှန်ကို ဝန်ခံလိုက်တယ်။ယောက္ခမကြီးက ဒေါသတကြီးနဲ့ ဦးမောင်ကြီးကို ရိုက်နှက်တယ်။ သူမ မိုးမခကိုလည်း အိမ်ကနေ ထွက်သွားခိုင်းတယ်။ မိုးမခ ဘယ်သွားရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူမ အိမ်ထောင်လည်း ပြိုကွဲသွားပြီ။ သူမ မိသားစုလည်း ပျက်စီးသွားပြီ။
အခန်း (၈)
ကိုထွန်း အလုပ်ကနေ ပြန်ရောက်လာတော့ အိမ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းစုံကို သိသွားတယ်။ သူ အရမ်း ဝမ်းနည်းသွားတယ်။ သူ မိုးမခကိုလည်း မုန်းတယ်။ သူ့အဖေကိုလည်း မုန်းတယ်။ သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။ကိုထွန်းက မိုးမခကို ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ သူမကို တစ်ခါမှ ပြန်မမြင်ချင်တော့ဘူး။ မိုးမခ သူ့ကို တောင်းပန်ပေမယ့် သူ လက်မခံဘူး။ သူမ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွားတယ်။မိုးမခ လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ သူမ ဘဝဟာ အဓိပ္ပါယ် မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေဖို့ စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို သတိရသွားတယ်။ သူမ သူ့အတွက် အသက်ရှင်နေရမယ်။
အခန်း (၉)
မိုးမခ ရန်ကုန်ကနေ ထွက်ပြေးလာပြီး တခြားမြို့တစ်မြို့မှာ အခြေချလိုက်တယ်။ သူမ အလုပ်တစ်ခု ရှာပြီး ဘဝကို အစကနေ ပြန်စဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူမ ကလေးကို ကျန်းမာစွာ မွေးဖွားနိုင်ဖို့ ဂရုစိုက်တယ်။အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး မိုးမခ သမီးလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ သူမ သမီးလေးကို မေတ္တာနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်တယ်။ သူမ သမီးလေးကို သူ့ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပါယ်အဖြစ် သတ်မှတ်တယ်။မိုးမခ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူမ ဦးမောင်ကြီးအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေးမိအောင် ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ အမြဲ ရှိနေတယ်။
အခန်း (၁၀)
ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် မိုးမခ သမီးလေး ပန်းအိနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေတယ်။ ပန်းအိက လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး မိခင်ကိုလည်း အရမ်းချစ်တယ်။ မိုးမခ အတိတ်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပေမယ့် တစ်နေ့မှာ မမျှော်လင့်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။တစ်နေ့မှာ မိုးမခ ဈေးကိုသွားတော့ ဦးမောင်ကြီးကို တွေ့လိုက်တယ်။ ဦးမောင်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး အိုစာနေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူ မိုးမခကို မြင်တော့ အံ့သြသွားတယ်။
ဦးမောင်ကြီးက မိုးမခကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ "မိုးမခ၊ ခဏလောက် စကားပြောလို့ရမလား" လို့ သူက မေးတယ်။ မိုးမခ သူ့ကို ငြင်းဆန်ချင်ပေမယ့် ပန်းအိကို ကြည့်ပြီး သူမ သဘောတူလိုက်တယ်။
အခန်း (၁၁)
မိုးမခနဲ့ ဦးမောင်ကြီးက ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ တွေ့ကြတယ်။ ဦးမောင်ကြီးက သူမကို တောင်းပန်တယ်။ သူ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို နောင်တရကြောင်း ပြောတယ်။ သူ မေမေကိုလည်း တွေ့ချင်ကြောင်း ပြောတယ်။
မိုးမခ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမ ပန်းအိအတွက် စဉ်းစားတယ်။ ပန်းအိမှာ အဖေမရှိဘူး။ ဦးမောင်ကြီးဟာ ပန်းအိရဲ့ အဖိုးပဲ။ သူမ ပန်းအိကို သူ့အဖိုးနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
မိုးမခ ပန်းအိကို ဦးမောင်ကြီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ပန်းအိက ဦးမောင်ကြီးကို သဘောကျတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောကြတယ်။ မိုးမခ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာတယ်။
အခန်း (၁၂)
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး ဦးမောင်ကြီးနဲ့ ပန်းအိတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး ခိုင်မာလာတယ်။ ဦးမောင်ကြီးက ပန်းအိကို အရမ်းချစ်တယ်။ သူ ပန်းအိကို ပညာတွေ သင်ပေးတယ်။ သူ ပန်းအိကို ဂရုစိုက်တယ်။
မိုးမခလည်း ဦးမောင်ကြီးကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမ အတိတ်ကို မေ့ပစ်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်မှာ အာရုံစိုက်တယ်။ သူမ ပန်းအိနဲ့ ဦးမောင်ကြီးတို့ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ရတာနဲ့တင် ကျေနပ်တယ်။
တစ်နေ့မှာ ဦးမောင်ကြီး ဆုံးသွားတယ်။ သူ ပန်းအိရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း သေဆုံးသွားတယ်။ မိုးမခနဲ့ ပန်းအိတို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဦးမောင်ကြီးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ ဦးမောင်ကြီးဟာ သူတို့ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အတိတ်က နာကျင်စရာတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အနိုင်ရသွားခဲ့တယ်။