မိထွေးနဲ့မှားမိတဲ့သား
မိထွေးနဲ့မှားမိတဲ့သား
ကိုထွန်းဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ နေထိုင်တဲ့ အသက် အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ သူ့ဘဝဟာ သာမန်ထက်ကို ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အမေဆုံးပြီးနောက် အဖေဖြစ်သူ ဦးမောင်သိန်းဟာ အသက် နှစ်အရွယ် မမြတ်လေးနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ မမြတ်လေးဟာ ရုပ်ရည်ချောမောသလို စိတ်ထားလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သူမို့ ကိုထွန်းက သူ့ကို အမေအရင်းလို ခင်တွယ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ မမြတ်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တွေကို သူမြင်နေရတယ်။ အဖေဖြစ်သူကတော့ အလုပ်ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတာမို့ အိမ်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ကိုထွန်းဟာ မမြတ်လေးတစ်ယောက်တည်း ငိုနေတာကို တွေ့သွားပြီး ဘာဖြစ်လဲလို့ မေးမိတဲ့အခါ…
မမြတ်လေးက ငိုနေတာကို ကိုထွန်းမြင်တော့ အံ့ဩသွားတယ်။ သူ အမြဲတမ်း ရွှင်ရွှင်ပြပြနဲ့ပဲ နေတတ်တဲ့ မိထွေးကို ဒီလိုမြင်ရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ "မေမေမြတ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာများ စိတ်ညစ်စရာရှိလို့လဲ" လို့ သူ မေးလိုက်တယ်။ မမြတ်လေးက မျက်ရည်တွေကို လက်နဲ့သုတ်ပြီး "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး သားရယ်။ မေမေ မျက်စိထဲ ဖုန်ဝင်သွားလို့ပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုထွန်းက သူ့ကို မယုံဘူး။ မမြတ်လေးမှာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတာ သူ ရိပ်မိတယ်။ အဲဒီညမှာ အဖေဖြစ်သူက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်သွားတယ်။ အိမ်မှာ ကိုထွန်းနဲ့ မမြတ်လေး နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ညစာစားပြီးတော့ ကိုထွန်းက မမြတ်လေးကို စကားစမြည်ပြောရင်း သူ့ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ဟပြောပြဖို့ တိုက်တွန်းတယ်။
ကိုထွန်းရဲ့ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မမြတ်လေးဟာ သူမရင်ထဲက ဝေဒနာတွေကို ဖွင့်ဟလာတယ်။ သူမဟာ ဦးမောင်သိန်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ပျော်ရွှင်မှုမရှိခဲ့ဘူးလို့ ဆိုတယ်။ ဦးမောင်သိန်းဟာ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး သူမကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းခံစားချက်တွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြလို့မရဘူး။ ကိုထွန်းဟာ မမြတ်လေးရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ မမြတ်လေးအပေါ် သနားစိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ သူဟာ မမြတ်လေးကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း သူမရဲ့ ပခုံးကို ဖွဖွလေးပုတ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မမြတ်လေးက ကိုထွန်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။ ကိုထွန်းဟာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတယ်။
မမြတ်လေးရဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေဟာ ကိုထွန်းရဲ့ ရင်ထဲကို စူးနစ်သွားတယ်။ သူဟာ မမြတ်လေးကို ဖက်ထားရင်း နှစ်သိမ့်ပေးနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ မိထွေးနဲ့သားဆိုတဲ့ စည်းကို ကျော်လွန်သွားတော့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အဲဒီစိတ်တွေကနေ မရည်ရွယ်ဘဲ အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိသွားကြတယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ကိုထွန်း နိုးလာတဲ့အခါ သူဟာ မမြတ်လေးနဲ့ အတူတူ အိပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်ကို နောင်တရပြီး အကြီးအကျယ် လန့်ဖျပ်သွားတယ်။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး။
ကိုထွန်းဟာ သူ့ရဲ့အမှားကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။ သူဟာ မမြတ်လေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့လည်း ကြောက်နေတယ်။ မမြတ်လေးကလည်း သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေပုံရတယ်။ အိမ်ထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးဟာ တင်းမာနေတယ်။ အဖေဖြစ်သူ ဦးမောင်သိန်း ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေဟာ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ ဦးမောင်သိန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာတွေကို သတိထားမိပုံမပေါ်ပေမဲ့ ကိုထွန်းကတော့ စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။ သူဟာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားပေမဲ့ မမြတ်လေးကို ထားခဲ့ဖို့လည်း စိတ်မရက်ဘူး။
ကိုထွန်းဟာ သူ့ရဲ့အမှားကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူဟာ မမြတ်လေးကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မမြတ်လေးက သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေတုန်းပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်မှာ နှစ်ယောက်တည်းရှိနေတုန်း ကိုထွန်းက မမြတ်လေးကို သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်တယ်။ "မေမေမြတ်၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး။ အဲဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ကျွန်တော် မေမေ့ကို တကယ်ချစ်လို့မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ဖြစ်သွားတာပါ" လို့ သူပြောလိ
ုက်တယ်။ မမြတ်လေးက သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေသာ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေတယ်။
မမြတ်လေးဟာ ကိုထွန်းရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီး ပိုပြီး ဝမ်းနည်းသွားတယ်။ သူမဟာ ကိုထွန်းကို ချစ်မိသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကိုထွန်းက သူမကို ချစ်တာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ နှလုံးသားဟာ ကြေကွဲသွားတယ်။ သူမဟာ အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူမဟာ အဝတ်အစားအနည်းငယ်နဲ့ စာတစ်စောင်ကိုယူပြီး အိမ်ကနေ ခိုးထွက်သွားတယ်။ မနက်မိုးလင်းတဲ့အခါ ကိုထွန်းနဲ့ ဦးမောင်သိန်းတို့ဟာ မမြတ်လေး ပျောက်သွားတာကို သိသွားပြီး အကြီးအကျယ် လိုက်ရှာကြတယ်။
ဦးမောင်သိန်းဟာ မမြတ်လေး ပျောက်သွားတာကြောင့် အရမ်းစိတ်ဆိုးပြီး ကိုထွန်းကို အပြစ်တင်တယ်။ "မင်းကြောင့် ငါ့မိန်းမ ပျောက်သွားတာ။ မင်း သူ့ကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တယ်မဟုတ်လား" လို့ သူအော်ဟစ်ပြောဆိုတယ်။ ကိုထွန်းဟာ သူ့အဖေကို ဘာမှ ပြန်ပြောနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့အမှားကြောင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီဆိုတာ သိနေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ မမြတ်လေးကို မြို့အနှံ့ လိုက်ရှာကြပေမဲ့ ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ဟာ ရဲစခန်းကို သွားပြီး လူပျောက်တိုင်တယ်။
ရဲတွေက မမြတ်လေးကို ရှာဖွေဖို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ စတင်လုပ်ဆောင်တယ်။ ကိုထွန်းက ရဲတွေကို သူနဲ့ မမြတ်လေးကြားက ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေကို အကုန်ပြောပြလိုက်တယ်။ ရဲတွေက သူ့ကို သံသယရှိပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတွေ လုပ်တယ်။ ဦးမောင်သိန်းဟာ ကိုထွန်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သိသွားတဲ့အခါ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကိုထွန်းကို ရိုက်နှက်တယ်။ "မင်းဟာ ငါ့ရဲ့သားအရင်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းဟာ ငါ့ဘဝကို ဖျက်ဆီးတဲ့ကောင်ပဲ" လို့ သူအော်ဟစ်ပြောတယ်။ ကိုထွန်းဟာ သူ့အဖေရဲ့ စကားတွေကြောင့် အရမ်းခံစားရပြီး နာကျင်သွားတယ်။
ကိုထွန်းဟာ အိမ်ကနေထွက်သွားပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ သွားနေတယ်။ သူ့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးစရာမရှိတော့ဘူး။ သူဟာ သူ့ရဲ့အမှားတွေကို ပြန်စဉ်းစားရင်း နောင်တရနေတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူဟာ မမြတ်လေးဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ မမြတ်လေးက သူမဟာ ရန်ကုန်ကနေ အဝေးကြီးကို ထွက်သွားပြီလို့ ရေးထားတယ်။ သူမဟာ ဘဝသစ်တစ်ခုကို စတင်ချင်တယ်။ သူမကို လိုက်မရှာဖို့လည်း မှာထားတယ်။ ကိုထွန်းဟာ မမြတ်လေးရဲ့ စာကိုဖတ်ပြီး အရမ်းဝမ်းနည်းသွားတယ်။
ကိုထွန်းဟာ မမြတ်လေးကို လိုက်မရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့ဘဝကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူဟာ အလုပ်တစ်ခုရှာပြီး ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့အမှားတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး နောင်ဘယ်တော့မှ အဲဒီလိုအမှားမျိုးကို မကျူးလွန်မိအောင် သတိထားတယ်။ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုထွန်းဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ရင်ထဲမှာတော့ မမြတ်လေးကို သတိရနေဆဲပဲ။
ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ကိုထွန်းဟာ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ သူဟာ အိမ်ထောင်ပြုပြီး သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူဟာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးတစ်ခုသွားရင်း မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကို ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီမြို့မှာ သူဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုကို တွေ့တယ်။ သူဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲကို ဝင်သွားပြီး ဘုရားရှိခိုးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူဟာ နောက်ကျောကနေ ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ကိုထွန်း..."။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတာက မမြတ်လေး။ သူမဟာ ရဟန်းဝတ်ပြီး နေနေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မမြတ်လေးက "အရာအားလုံးဟာ ကံကြမ္မာပဲ သားရယ်။ အတိတ်ကို မေ့လိုက်ပါ။ ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ပါ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကိုထွန်းဟာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ နောင်တတွေ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့ သူဟာ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်လှမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခု မဟုတ်ပေမဲ့ ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သူ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။