သမက်နဲ့ညတစ်ည
သမက်နဲ့ညတစ်ည
အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
အပြင်မှာ မိုးက တသည်းသည်းရွာနေတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးရဲ့ ခက်လက်တွေ လေတိုးသံဟာ တရှဲရှဲနဲ့ နားမခံသာစရာကောင်းလှတယ်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေမိတယ်။ သီရိ ဆုံးသွားတာ ဒီနေ့ဆို ခုနစ်ရက်ပြည့်ပြီ။ သမီးလေးရဲ့ ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပြီးတဲ့ညမှာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မရယ်၊ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး မုန်းတီးလာခဲ့တဲ့ သမက်ဖြစ်သူ မင်းသန့်ရယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့က စားပွဲပေါ်မှာ သီရိရဲ့ ဓာတ်ပုံလေး ရှိနေတယ်။ သူမ ပြုံးနေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေတုန်းပဲ။ မင်းသန့်ဟာ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး အမှောင်ထဲကို ငေးနေတယ်။ သူ ဘာတွေတွေးနေလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။ သိလည်း မသိချင်ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ သီရိ သေရတာဟာ ဒီလူ့ကြောင့်လို့ပဲ တစ်ထစ်ချ ယုံကြည်ထားတယ်။
အခန်း (၂) — ပတ်သက်မှု
သီရိနဲ့ မင်းသန့် လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်မ သဘောမတူခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့လို ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုထဲကို ဆင်းရဲသား မိဘမဲ့ စက်ပြင်ဆရာတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို ကျွန်မ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သီရိကတော့ သူ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲ။ "မေမေ... မင်းသန့်က လူကောင်းပါ" လို့ သူမ ပြောတိုင်း ကျွန်မ သူ့ကို ပိုမုန်းလာခဲ့တယ်။ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မ သီရိကို ငွေကြေး ထောက်ပံ့တာတွေ အကုန်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့ နေတဲ့ တဲစုတ်လေးဆီ တစ်ခါမှ မသွားခဲ့ဘူး။ သီရိ ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးလို့ ကြားရင်တောင် "ဒါ သူရွေးတဲ့လမ်းပဲ၊ ဆင်းရဲတာကို ခံစားပါစေ" လို့ ကျွန်မ စိတ်နာနာနဲ့ ပြောခဲ့မိတယ်။ သီရိ ဆေးရုံတက်ရတဲ့အခါမှာတောင် မင်းသန့် ကျွန်မဆီ လာပြီး အကူအညီတောင်းတာကို ကျွန်မ နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သမီးလေးက ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီ။ မင်းသန့်ကတော့ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
ည ၁၁ နာရီကျော်ပြီ။ ကျွန်မ အိပ်မပျော်ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တောင့်တောင့် ဝေဒနာက ပိုဆိုးလာတယ်။ သီရိရဲ့ ဖုန်းလေးက ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတယ်။ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကျွန်မ မသိခဲ့ရဘူး။ မင်းသန့်ကို စက်ဆုပ်လွန်းလို့ သူမ ဆေးရုံတက်နေတုန်းက တစ်ခါမှ မသွားခဲ့မိတဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်မကို ရိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲမှာ မင်းသန့်ဆီက ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အများကြီး။ သီရိက တစ်စောင်မှ ပြန်မဖြေထားဘူး။ ကျွန်မ ထူးဆန်းသွားတယ်။ "မင်းသန့်... မင်း ဒီကို ခဏလာစမ်း" လို့ ကျွန်မ အသံမာမာနဲ့ ခေါ်လိုက်တယ်။ သူ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ဝင်လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး ဖောင်းအစ်နေတယ်။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
"သီရိက မင်း ပို့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဘာလို့ တစ်စောင်မှ ပြန်မဖြေတာလဲ။ မင်းတို့ ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား။ မင်း သူ့ကို နှိပ်စက်ထားတာလား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး မေးမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက သူ့ဆီကို မြှားဦးလှည့်သွားတယ်။ "အန်တီ... အဲဒါက..." သူ စကားတွေ ထစ်ငေါ့နေတယ်။ "ပြောစမ်း! ငါ့သမီးလေး နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မင်းကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲသွားရတာလား။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိလို့ သူ ဆေးကောင်းကောင်း မသောက်ရဘဲ သေသွားရတာ မဟုတ်လား" လို့ ကျွန်မက ဆက်တိုက် ဖိအားပေးတယ်။ သူကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားဆဲပဲ။ ငြိမ်သက်ခြင်းက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာတယ်။ "ရှင် ပြောတော့လေ မင်းသန့်! ရှင့်ကို သီရိက ဘာလို့ ဖုန်းမဖြေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ နောက်တစ်ကြိမ် အော်လိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို မော့ကြည့်လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
"သူ ပြန်မဖြေနိုင်တာပါ အန်တီ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ မေ့မြောနေတာ တစ်လကျော်ပြီမို့လို့ပါ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "ဘာ... ဘာပြောတယ်"။ သူက အင်္ကျီအိတ်ထဲက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်အဟောင်းလေးတွေကို ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒါတွေက ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေ။ သီရိမှာ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီတဲ့။ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဘူး။ "သီရိက အန်တီ့ကို မပြောခိုင်းဘူး။ 'မေမေက သွေးတိုးရောဂါရှိတာ၊ ငါ့အကြောင်းသိရင် စိတ်ထိခိုက်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်' တဲ့။ 'ငါ့ကို မုန်းနေတာကမှ သူ့အတွက် ပိုကောင်းဦးမယ်၊ ငါသေသွားရင် သူ သိပ်ဝမ်းနည်းမှာ မဟုတ်ဘူး' လို့ သူက ပြောခဲ့တာပါ အန်တီ" လို့ မင်းသန့်က ငိုသံနဲ့ ပြောပြတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ဆေးရုံစာရွက်တွေ လွတ်ကျသွားတယ်။
အခန်း (၆) — အမြင့်ဆုံးအမှတ်
ဒါပေမဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှန်တရားက နောက်မှာ ရှိနေသေးတယ်။ "မင်း... မင်း သူ့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ။ ငါက တစ်ပြားမှ မပေးခဲ့တာကို" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးမိတယ်။ မင်းသန့်က သူ့ရဲ့ လက်ကို အင်္ကျီလက်ရှည်နဲ့ ဖုံးထားရာကနေ လှန်ပြလိုက်တယ်။ သူ့လက်မောင်းမှာ ဆေးထိုးအပ်ရာတွေ၊ ပြီးတော့ သူ့ဝမ်းဗိုက်ဘက်မှာ ခွဲစိတ်ရာကြီး တစ်ခု။ "ကျွန်တော် ကျောက်ကပ်တစ်ခု ရောင်းလိုက်တယ်။ သီရိကို တစ်ရက်လေးပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုအသက်ရှင်စေချင်လို့ပါ။ သူ အန်တီ့ဆီက ဖုန်းလာမလားဆိုပြီး နေ့တိုင်း စောင့်ခဲ့ပေမဲ့ အန်တီက ဖုန်းဆက်ရင် ဆဲဆိုပြီး ချပစ်ခဲ့တာလေ။ သူ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အန်တီ့ကို ချစ်တဲ့အကြောင်းပဲ ပြောသွားခဲ့တာပါ"။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားမိတယ်။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မ မုန်းခဲ့တဲ့လူက ကျွန်မသမီးအတွက် သူ့ဘဝကို ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ မာနတွေနဲ့ သမီးလေးကို သေတွင်းထဲ ပို့ခဲ့တာပဲ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
"အန်တီ... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ သီရိက အန်တီ့ကို ဒီအိမ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့ဖို့ မှာခဲ့ပေမဲ့... ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် အန်တီ စိတ်ဆင်းရဲနေမှာ စိုးလို့ပါ"။ သူက သူ့ရဲ့ အထုပ်အပိုးလေးကို မပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားဖို့ ပြင်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို တားချင်တယ်။ "နေပါဦး... မင်းသန့်" လို့ ခေါ်ချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ စကားလုံးတွေက တစ်နေတယ်။ သူ အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားပြီး မိုးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်မ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အိမ်ကြီးက ပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ညက ပိုပြီး အေးစက်လာတယ်။ ကျွန်မမှာ စည်းစိမ်တွေ ရှိတယ်၊ ဂုဏ်တွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချစ်ရတဲ့ သမီးလေးလည်း မရှိတော့ဘူး၊ သမီးလေးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်ကိုလည်း ကျွန်မ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာဆိုပေမဲ့ အခု ကျွန်မ ရနေတဲ့ နောင်တကတော့ တစ်သက်လုံး ပြန်ပြင်လို့ မရနိုင်တော့တဲ့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အမုန်းတရားဟာ မျက်စိကို ကွယ်စေပြီး မာနဟာ နှလုံးသားကို ကန်းစေတတ်တယ်။ အမှန်တရားကို သိမြင်ဖို့ အချိန်နှောင်းသွားတဲ့အခါ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာဟာ တောင်းပန်ခွင့်တောင် မရှိတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားရတတ်တယ်။