"အချစ်ဦးဆိုတာ... သူများယောက်ျားတဲ့လား"
အခန်း (၁)
အသက် (၂၃) နှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ ဘဝကို အလှပဆုံး ပုံဖော်ချင်တဲ့ အရွယ်ပါ။ နှင်းဆီရောင် အနာဂတ်တွေကို စိတ်ကူးယဉ်တတ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာထဲကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်က လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ရုပ်ရည်၊ အလုပ်အကိုင်တင်မကဘဲ ကျွန်မအပေါ် ဂရုစိုက်မှုကပါ အစစအရာရာ ပြည့်စုံလွန်းခဲ့တဲ့သူပါ။ ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်လာတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ "အချစ်ဦး" အဖြစ် ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ နေရာပေးခဲ့မိတယ်။ သူနဲ့အတူ ရှိနေရတဲ့ အချိန်တိုင်းဟာ သိပ်ကို နွေးထွေးလွန်းလို့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မဟာ အကံကောင်းဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့မိတဲ့အထိပါပဲ။
အခန်း (၂)
"ကိုယ့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးလက်တွဲဖော်က မောင် ဖြစ်စေရမယ်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ နှစ်ယောက်အတူတူ လျှောက်မယ့် အနာဂတ်လမ်းတွေ၊ တူတူဆောက်မယ့် အိမ်ကလေးအကြောင်းတွေကို ညစဉ်ဖုန်းပြောရင်း အိမ်မက်မက်ခဲ့ကြတာ မရေတွက်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ရင့်ကျက်မှု၊ ကျွန်မအပေါ် ထားတဲ့ သည်းခံခွင့်လွှတ်မှုတွေက ကျွန်မကို သူ့အပေါ် ပိုပြီး အမြစ်တွယ်သွားစေခဲ့တယ်။ တစ်ဘဝလုံးစာ စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီလို့ ယုံကြည်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုလုံးကို သူ့အပေါ် ပုံအပ်ထားခဲ့မိပါတယ်။
အခန်း (၃)
ဒါပေမဲ့... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဝင်လာတဲ့ ဖုန်းတစ်ကောလ်က ကျွန်မရဲ့ လှပတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က မသိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုကို ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ဖက်က ထွက်လာတဲ့ အသံက တုန်ရီနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံပါ။ "ညီမ... အခု တွဲနေတဲ့သူမှာ ဇနီးလည်းရှိတယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်တောင် ရှိနေပြီဆိုတာ သိလား" တဲ့။ အဲဒီစကားစုကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဆွံ့အသွားခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲက သွေးတွေ အကုန်အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖုန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
သူ့ဇနီးဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးဆီက ကလေးတွေရဲ့ ပုံ၊ သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ပုံတွေကို ပို့လာတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန် မြေလှန်ခံလိုက်ရပါပြီ။ ကျွန်မကို "လူပျိုလူလွတ်ပါ" လို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မျက်နှာသေနဲ့ လိမ်ညာခဲ့တာကို တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာရတယ်။ ငါ့ကို ဒီလောက်ချစ်ပြခဲ့တဲ့သူ၊ ဒီလောက် ဂရုစိုက်ပြခဲ့တဲ့သူက လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ ကျွန်မ နှလုံးသားက ငြင်းဆန်နေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၅)
သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုယိုကာ အမှန်တရားကို မေးမြန်းတဲ့အခါ... သူ ပြန်ပြောတဲ့ စကားက "မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကိုယ် အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေလို့ပါ" တဲ့။ ဖောက်ပြန်တဲ့ ယောက်ျားတိုင်း သုံးနေကျ ဆင်ခြေတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြီးမားလှပါတယ်ဆိုတဲ့ တစ်နှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို သူက အလွယ်တကူပဲ အဆုံးသတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေရင် လမ်းခွဲရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဦးကို အသုံးချပြီး လိမ်ညာရမှာလားဆိုတာ သူ ဘာလို့ မစဉ်းစားခဲ့တာလဲ။
အခန်း (၆)
အခု ကျွန်မက အလိမ်ခံရတဲ့ သားကောင် သက်သက်ပါ။ ဘာကိုမှ မသိဘဲ သူ့ရဲ့ လိမ်ညာလှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရတဲ့သူ ဖြစ်ပေမဲ့၊ အပြင်လောကမှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်မကို "သူများလင်ကို လုတဲ့ မယားငယ်" ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကြီး ခေါင်းပေါ် တင်ပေးလိုက်ကြပါပြီ။ သူတို့က ကိစ္စရပ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အမှားအမှန်ကို မသိဘဲ အမျိုးသမီးအချင်းချင်းကိုပဲ လက်ညှိုးထိုး အပြစ်တင်ဖို့ စောင့်နေကြသလိုပါပဲ။
အခန်း (၇)
လူတွေရဲ့ ကွယ်ရာမှာ ကဲ့ရဲ့တာ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရင် စောင်းမြောင်းပြောတာတွေကို နေ့တိုင်း ခံနေရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေ ရစရာမရှိအောင် မြေဇာမြက် ဖြစ်ခဲ့ရပါပြီ။ လမ်းလျှောက်သွားရင်တောင် နောက်ကနေ ကတိုးကတိတ်နဲ့ အတင်းပြောနေကြတဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကဲ့ရဲ့သံတွေက ကျွန်မကို ရှင်ရက်နဲ့ သေနေသလို ခံစားရစေပါတယ်။ ကျွန်မ ဘာအပြစ်လုပ်ခဲ့လို့လဲ? လိမ်ညာတာ ခံရတာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်လား?
အခန်း (၈)
ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုထက် ပိုပြီး ရင်ဘတ်ကွဲလုမတတ် ခံစားရတာက... ကျွန်မက အလိမ်ခံရတဲ့သူ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ အပြစ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို လမ်းမပေါ်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှက်နေရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။ အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့သူ၊ မိသားစုကိုောကာ၊ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ထိုယောက်ျားကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေး ဖြတ်သန်းနေချိန်မှာ၊ ဘာမှမသိခဲ့တဲ့ ကျွန်မက ဘာလို့ ဒီလို ငရဲဆိုးကြီးကို ခံစားနေရတာလဲ။
အခန်း (၉)
ဒီအရှက်တရားတွေ၊ ဒီနာကျင်မှုတွေနဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုများ ရှေ့ဆက်ရမလဲဟင်။ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘဲ မျက်ရည်တွေနဲ့ ဖိနပ်တိုက်ရင်း ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ လမ်းပျောက်နေမိတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပစ်ချင်စိတ်တွေအထိ ဝင်လာအောင် စိတ်ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လွန်းပါတယ်။ ဒီလို လူမျိုးကို အပြီးအပိုင် မေ့ပစ်ဖို့ ဘယ်လို ခွန်အားတွေ ယူရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် မသိတော့ပါဘူး။
အခန်း (၁၀)
ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကဲ့ရဲ့သံတွေကြားကနေ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ သိက္ခာကို ဘယ်လို ပြန်ဆယ်ရမလဲဆိုတာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပါတယ်။ တွေးမိသမျှကတော့ ကျွန်မဟာ "သူများမိသားစုကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ အလိမ်ခံရတဲ့ သားကောင်သာဖြစ်တယ်" ဆိုတာကို ကမ္ဘာသိအောင် အော်ပြောချင်ပေမယ့် ဘယ်သူကမှ နားထောင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေပြန်ရော။
အခန်း (၁၁)
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့မခံတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ရပါမယ်။ အမှားလုပ်တဲ့သူက သူဖြစ်ပြီး ရှက်ရမှာကလည်း သူသာ ဖြစ်ရပါမယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသက် (၂၃) နှစ်ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကြောင့် လဲပြိုသွားဖို့ မတန်ပါဘူး။ သူ့ဆီကနေ အပြီးအပိုင် လမ်းခွဲလိုက်တာဟာ ကျွန်မ လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကောင်းဆုံး အမှန်တရားတစ်ခုပါ။ သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်ဖို့ နာကျင်ပေမယ့် ဒါဟာ ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ ပြန်ချစ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၁၂)
အခုတော့ ကျွန်မ အမှောင်ထဲကနေ အလင်းဆီကို ထွက်လာဖို့ ခွန်အားမွေးနေပါပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘာပဲပြောပြော၊ ကိုယ်က အမှန်တရားအတိုင်း ရပ်တည်ပြီး နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့တာမို့ လိပ်ပြာလုံပါတယ်။ ဒီလို စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပိုမိုရင့်ကျက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို အသစ်က ပြန်စပါတော့မယ်။ ကျွန်မလို အလိမ်ခံရဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတွေရှိရင်လည်း လုံးဝ အားမငယ်ကြပါနဲ့၊ ရှက်ရမှာက လိမ်တဲ့သူပါ၊ အလိမ်ခံရတဲ့ ဖြူစင်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။