တဏှာကြီးသော မိန်းမ
တဏှာကြီးသော မိန်းမ
အခန်း (၁)
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီးရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်သားပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်နေခဲ့တာ သုံးနာရီလောက်ရှိပြီ။ နံရံကပ်နာရီက ညသန်းခေါင် ၁၂ နာရီတိတိကို ညွှန်ပြနေတယ်။ ဒီအချိန်ဆို မေ ပြန်ရောက်နေကျ မဟုတ်ဘူး။ သူက ပွဲတက်ရတာဝါသနာပါတယ်။ လူမှုရေးဆိုတာကို အကြောင်းပြပြီး ညဥ့်နက်တဲ့အထိ အပြင်မှာပဲ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အသက် ၅၀ အရွယ်၊ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်အေးအေးပဲ နေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မေ့ကိုချစ်တဲ့စိတ်က ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်သည်းခံစေခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်ထက် ၂၂ နှစ်လောက် ငယ်တယ်။ သူ့ရဲ့ နုပျိုမှု၊ လှပမှုနဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း အသက်ရှူမှားစေခဲ့တာ အမှန်ပဲ။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ မေက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ဝင်လာတုန်းက ဘာမှမရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်ကပဲ သူ့ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးခဲ့တယ်၊ လိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒီတိုက်ကြီးပေါ်မှာ ဘုရင်မတစ်ပါးလို ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မေ့ကို သိပ်ယုံကြည်တယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ခါတလေ အရောင်တောက်နေတတ်တယ်။ အဲဒါကို ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီမှာ ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်တဲ့ ရဲမင်းကလည်း "မင်း မိန်းမကို သိပ်အလိုမလိုက်နဲ့" လို့ ခဏခဏသတိပေးတတ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ရယ်ပဲရယ်နေခဲ့တာပေါ့။ ရဲမင်းက ကျွန်တော့်အတွက် ညီအစ်ကိုလိုပါပဲ။
အခန်း (၃)
ပြောင်းလဲမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း လာတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး မေက ကျွန်တော့်အနားမှာနေရင် ဖုန်းကို အမြဲမှောက်ထားတတ်လာတယ်။ ဖုန်းဝင်လာရင်လည်း ကျွန်တော်မကြားအောင် အခန်းပြင်ထွက်ပြောတယ်။ တစ်ခါတလေ ညစာစားနေရင်းနဲ့တောင် တစ်ယောက်ယောက်ကို စာပို့ပြီး ပြုံးနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်က မေးရင်လည်း "သူငယ်ချင်းတွေပါ" လို့ပဲ ခပ်အေးအေးဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်က တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ သိနေတယ်။ ပြီးတော့ ရဲမင်း။ ရဲမင်းကလည်း အရင်လို ကျွန်တော့်အိမ်ကို မလာတော့ဘူး။ ကုမ္ပဏီမှာတွေ့ရင်လည်း ကျွန်တော့်မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်တော့သလိုပဲ။
အခန်း (၄)
မနေ့ညက မေ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင်ဝင်လာတယ်။ မတော်တဆ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာ။ "မနက်ဖြန် ဟိုတယ်မှာ တွေ့မယ်နော်၊ မောင့်ကို လွမ်းနေပြီ" တဲ့။ ပေးပို့သူက နာမည်မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် မေ့ကို နှိုးပြီး မေးချင်ပေမဲ့ လက်တွေက တုန်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မေ့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် မေက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား။ တစ်ညလုံး ကျွန်တော် မျက်စိမမှိတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတယ်။ ငါ ဘာတွေ လိုအပ်ခဲ့လို့လဲ။ ငါ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေက မေ့အတွက် မလုံလောက်ဘူးလား။
အခန်း (၅)
ဒီနေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်သွားသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး အိမ်က ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မေ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ မေက ကားကို တစ်နေရာမှာ ရပ်လိုက်ပြီး တခြားကားတစ်စီးပေါ်ကို ပြောင်းစီးသွားတယ်။ အဲဒီကားက ကျွန်တော် အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ ကားတစ်စီးပါ။ ရဲမင်းရဲ့ကား။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် မယုံနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးဇနီးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး သူငယ်ချင်း။ သူတို့နှစ်ယောက် ဟိုတယ်တစ်ခုထဲကို လက်ချင်းတွဲပြီး ဝင်သွားကြတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ပိုကြီးစိုးနေတယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် သူတို့ရှိတဲ့ အခန်းရှေ့အထိ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးက သေချာမပိတ်ထားဘူး။ အထဲက စကားသံတွေကို ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။ မေ့ရဲ့ အသံက ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိတုန်းကလို နူးညံ့မနေဘူး။ "ရှင် အမြန်လုပ်မှဖြစ်မယ် ရဲမင်း၊ သူ့ဆီက ရှယ်ယာတွေ အကုန်လုံး ကျွန်မဆီ ရောက်အောင်လုပ်ပေး၊ ပြီးရင် သူနဲ့ ကျွန်မ ကွာရှင်းမယ်၊ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ဒီပစ္စည်းတွေအကုန်လုံးကို ယူပြီး ထွက်သွားကြမယ်" တဲ့။ မေ့ရဲ့ အသံထဲမှာ လောဘတွေ၊ တဏှာတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ မေဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ ပိုက်ဆံကို တဏှာကြီးသလို၊ အာဏာကိုလည်း တဏှာကြီးတယ်။ ရဲမင်းကိုလည်း သူ တကယ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘဲ အသုံးချနေတာပဲ။ ကျွန်တော် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။
အခန်း (၇)
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားကြတယ်။ ရဲမင်းက မျက်နှာပျက်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားပေမဲ့ မေကတော့ မတုန်လှုပ်ဘူး။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးတယ်။ "သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့၊ ရှင်က အိုနေပြီ ကိုသက်၊ ရှင့်ဆီက ဘာမှ မျှော်လင့်လို့ မရတော့ဘူး၊ ကျွန်မကတော့ လှတုန်းပပတုန်း၊ ရှင့်ရဲ့ ဒီငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အချစ်တွေကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး၊ ကျွန်မ လိုချင်တာက ရှင့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပဲ" တဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမဟာ ဒီလောက်အထိ ရုပ်ဆိုးတဲ့ စိတ်ထားရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝမှာ မေဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော် အားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်တယ်။ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ကို ပေးလိုက်ပေမဲ့ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မေနဲ့ ရဲမင်းတို့လည်း နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သစ္စာဖောက်ပြီး ကွဲသွားကြတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ တချို့လူတွေရဲ့ လိုအင်တဏှာဟာ ပင်လယ်ထက်တောင် နက်ရှိုင်းပြီး ဘယ်တော့မှ ဖြည့်လို့ မပြည့်နိုင်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ အချစ်နဲ့ ယုံကြည်မှုကို လောဘနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်ခဲ့မှာက အဖတ်ဆယ်လို့မရတဲ့ အမှိုက်ပုံတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် အဆိပ်ခွက်ကို ပြင်ဆင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။