လင်တရူးတဲ့ရောဂါ
လင်တရူးတဲ့ရောဂါ
ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက ကျွန်မကွယ်ရာမှာရော ရှေ့တင်မှာပါ အဲဒီစကားကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ "သုဇာကတော့ လင်တရူးမလေးပါပဲ" တဲ့။ အစပိုင်းမှာတော့ အဲဒီစကားကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ပြယုဒ်တစ်ခုလို့ ကျွန်မ မှားယွင်းစွာ ဂုဏ်ယူခဲ့မိတယ်။ ကိုယ့်အမျိုးသားကို ကိုယ်ချစ်တာ၊ ဂရုစိုက်တာ ဘာမှားလို့လဲလို့ ပြန်တွေးမိခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "လင်တရူး" ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကပ်ခံရမှုကပဲ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်စေမယ့် မီးစဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုမြတ်မင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ ကျွန်မရဲ့ ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက်။ သူ့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာ။ သူ အလုပ်ကပြန်လာရင် ခြေဆေးပေးဖို့ ရေနွေးအဆင်သင့်ထားတာ၊ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းကို နေ့တိုင်းမရိုးအောင် ချက်ကျွေးတာ၊ သူအိပ်ပျော်တဲ့အထိ ယပ်ခပ်ပေးတာက ကျွန်မအတွက်တော့ အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်မဟုတ်ဘဲ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေပါ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာလုံးဟာ သူ့အနားမှာပဲ ဝဲလည်နေခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကစပြီး အရာအားလုံးက အရောင်ပြောင်းလာခဲ့တယ်။ ကိုမြတ်မင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကို ဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို ဖုံးဖိဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ပိုပြီး ကပ်တွယ်မိလေလေ၊ သူက ကျွန်မကို ပိုပြီး တွန်းထုတ်လေလေပဲ။
"ကိုကို... ဒီနေ့ ဘာဟင်းစားမလဲဟင်"
"မစားဘူး၊ သုဇာ။ မင်း အဲဒီလိုတွေ လာလာမမေးစမ်းနဲ့။ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပေးတာက ငါ့အတွက် ကူညီရာရောက်တယ်"
သူ့ရဲ့ ခါးခါးသီးသီး အပြောအဆိုတွေအောက်မှာ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မပဲ။ သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိပြန်တယ်။ သူ့အင်္ကျီတွေကို နမ်းကြည့်တာ၊ သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတာ၊ သူ ဘယ်သွားသွား လိုက်ချောင်းတာတွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ "အချစ်" ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ "ရောဂါ" တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ အခြေအနေတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုမြတ်မင်း အိမ်ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲပြီး ပြန်လာတယ်။ ကျွန်မ မျက်စိရှေ့တင်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ယောက်ျား၊ ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့သူက တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခါးကို ဖက်ထားတယ်။ ကျွန်မ ရူးသွားသလိုပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးကို ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်မိတော့ ကိုမြတ်မင်းက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"တော်စမ်း သုဇာ! မင်းက တကယ်ကို လင်တရူးတဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေတာပဲ။ ကြည့်စမ်း... မင်းပုံစံကို ကြည့်ဦး။ လူရုပ်တောင် မပေါက်တော့ဘူး။ ငါ မင်းကို စိတ်ကုန်နေပြီ။ ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်"
အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ဒူးထောက်ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "မကွာပါနဲ့ ကိုကိုရယ်၊ ကိုကို ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွဲတွဲ သုဇာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်။ သုဇာ့ကိုပဲ မပစ်သွားပါနဲ့" လို့ ပြောမိခဲ့တဲ့အထိ ကျွန်မ သိက္ခာမဲ့ခဲ့တယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မက နှမြောစရာ သနားစရာ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ရွံစရာကောင်းတဲ့ "လင်တရူးမ" တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
နောက်ရက်တွေမှာ ကိုမြတ်မင်းက ကျွန်မကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်လို့ လဲနေတာတောင် သူ လှည့်မကြည့်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေရင်း၊ သူ တခြားမိန်းမနဲ့ ဖုန်းပြောနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရတာက ငရဲထက်တောင် ပိုပူလောင်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ အားလုံး ပြိုလဲသွားပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ လက်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက သူ့အတွက် အမှိုက်ဖြစ်သွားပြီဆိုတာ။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာက တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်တတ်ပါတယ်။
တစ်ပတ်အကြာမှာ ကိုမြတ်မင်း အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်နေတုန်း သူ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဧည့်ခန်းမှာ အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်နေတုန်းပေါ့။ သူတို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။
"ဟေ့ကောင် မြတ်မင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဒီလို လုပ်တော့မှာလား။ မင်းရဲ့ အကြွေးရှင်တွေက မင်းကို သတ်တော့မယ့်ဟာကို။ သုဇာ့ကိုပါ ဒုက္ခပေးကုန်ကြလိမ့်မယ်။ မင်း အခုလို လုပ်တာက သူမကို ကာကွယ်ရာ ရောက်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူမ တကယ်ကြီး ရူးသွားနိုင်တယ်နော်"
"ငါ့မှာ အခြားလမ်းမရှိဘူးကွာ။ ငါ့မှာ အကြွေးတွေ အများကြီးတင်နေပြီ။ ငါနဲ့ ဆက်တွဲနေရင် သုဇာလည်း အသတ်ခံရလိမ့်မယ်။ ငါ သူမကို မုန်းသွားအောင်၊ စိတ်နာသွားအောင် လုပ်မှပဲ သူမ ငါ့ဆီကနေ ထွက်သွားမှာ။ သူမကို 'လင်တရူးမ' လို့ နာမည်ဖျက်ပြီး ငါကိုယ်တိုင် တခြားမိန်းမနဲ့ ဇာတ်လမ်းထွင်ပြလိုက်တာ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ သေသွားရင် သူမ ငါ့ကို လွမ်းပြီး ငိုမနေတော့ဘူးပေါ့။ ငါ့ကို မုန်းပြီး အသစ်တစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားဖို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ကိုမြတ်မင်းက ကျွန်မကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို ချစ်လွန်းလို့၊ ကျွန်မကို ကာကွယ်ချင်လို့ သူ့ကိုယ်သူ လူယုတ်မာ အဖြစ်ခံခဲ့တာတဲ့လား။ သူ အိမ်ထဲက ထွက်သွားဖို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ချိန်မှာ ကျွန်မ ပြေးဖက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့ဘူး။
"ကိုကို..."
ကျွန်မရဲ့ ခေါ်သံက လည်ချောင်းထဲမှာတင် တစ်နေတယ်။ သူ ကျွန်မကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတာကို ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ပြီး "မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ဆိုင်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ လင်တရူးမရဲ့" လို့ ထပ်ပြောပြီး အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ သတင်းစာထဲမှာ လူသတ်မှုတစ်ခု ပါလာတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွေးကိစ္စနဲ့ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း။ အဲဒီလူက ကိုမြတ်မင်းပါ။
ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို မနှစ်သိမ့်ကြဘူး။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက "လင်တရူးတဲ့ရောဂါကတော့ မပျောက်သေးဘူး၊ အခုတော့ တကယ်ကြီးကို အရူးမ ဖြစ်သွားပြီ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ကျော်ဖြတ်သွားကြတယ်။
ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကိုမြတ်မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဖက်ထားရင်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ တကယ် ရူးနေခဲ့တာပဲ။ သူ့ကို နားမလည်ပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ အချစ်ကို ဂရုစိုက်မှုတွေနဲ့ ပိတ်လှောင်ပြီး ကျွန်မကပဲ သူ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့တာ။
လင်တရူးတဲ့ရောဂါဆိုတာ တခြားမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် တစ်ပါးသူကို ပိုချစ်မိသွားတဲ့အခါ၊ အဲဒီအချစ်ကပဲ ကိုယ့်ရဲ့ မျက်စိတွေကို ကွယ်စေပြီး ဘဝကို အမှောင်ချလိုက်တဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ စိတ်ရောဂါတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ကတော့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ့ရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို မသိလိုက်ဘဲ၊ သူ့ကို နာကျင်စေခဲ့တဲ့ "လင်တရူးမ" တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ တစ်ပါးသူကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားခြင်းမှ စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို မချစ်တတ်ဘဲ သူတစ်ပါးကို အစွန်းရောက်ချစ်ခြင်းသည် ချစ်သူနှစ်ဦးစလုံးအတွက် အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်စေသည်။