မေမေမသိတဲ့နောက်ဆုံးည
မေမေမသိတဲ့ နောက်ဆုံးည
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်နုနုက ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြတ်ပြီး မေမေ့မျက်နှာပေါ် ကျရောက်နေတယ်။ မေမေက အိပ်ရာထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လှဲနေပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု အမြဲရှိနေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးကို ကျွန်တော် အရမ်းချစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးဟာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ မေမေက ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေတာ တစ်လပြည့်တော့မယ်။ ဆရာဝန်တွေကလည်း မေမေ့အခြေအနေကို သိပ်ပြီး အကောင်းမြင်ပုံ မရဘူး။
ကျွန်တော် မေမေ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ မေမေ့လက်ကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မေမေ… သက်သာရဲ့လား" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ မေမေက မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အများကြီးရှိနေပေမဲ့ အဲ့ဒီကြားထဲကနေ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့အချစ်တွေလည်း မြင်နေရတယ်။ "သား… မေမေ သက်သာပါတယ်" လို့ မေမေက အားတင်းပြီး ပြောတယ်။ သူ့အသံက တိုးတိတ်လွန်းတော့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မကြားလိုက်ရဘူး။
မေမေ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဟာ အရင်တုန်းက အရမ်းပျော်ရွှင်ခဲ့ကြတယ်။ ဖေဖေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း စနောက်တယ်။ မေမေကတော့ ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာတွေနဲ့ ပွေ့ဖက်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မေမေက ပိုပြီး တည်ငြိမ်သွားတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ အရင်လို အပြုံးတွေ သိပ်မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့အခါ မေမေက ကျွန်တော့်အတွက် အရာရာကို လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးဖို့၊ ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ မေမေက ဘယ်တော့မှ မညည်းညူခဲ့ဘူး။ သူ့အတွက်ဆိုတာထက် ကျွန်တော့်အတွက်ကိုပဲ အမြဲဦးစားပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီလို စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေကြောင့် မေမေ့ကို ကျွန်တော် ဒီ့ထက်ပိုပြီး ချစ်မြတ်နိုးရတယ်။
ညဘက်တွေမှာ ဆေးရုံဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။ မေမေက အိပ်ပျော်နေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ဘေးမှာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စောင့်နေတယ်။ တစ်ခါတလေ မေမေက ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး နာကျင်တဲ့အသံတွေ ထွက်တတ်တယ်။ အဲ့ဒီအခါတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်သွားတယ်။ ဘာလုပ်ပေးရမှန်းလည်း မသိဘူး။ ဆရာဝန်နဲ့ သူနာပြုတွေကို ခေါ်ပြီး အကူအညီတောင်းရုံမှလွဲလို့ တခြားဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး။
မေမေ့ကို ဆေးရုံတင်ထားတဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို သိပ်မပြန်ဖြစ်ဘူး။ ဆေးရုံက ထမင်းဆိုင်မှာပဲ ထမင်းစားတယ်။ ဆေးရုံက ခုံတန်းလေးတွေမှာပဲ အိပ်တယ်။ မေမေ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့ ကျွန်တော် မဝံ့ရဲဘူး။ မေမေ နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေစေချင်တယ်။
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း မိုးမိုးက ဆေးရုံကို မကြာခဏ လာလည်တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို အားပေးစကားတွေ ပြောတယ်။ မေမေ့အတွက် လိုအပ်တာတွေ ကူညီပေးတယ်။ မိုးမိုးရဲ့ စေတနာတွေကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်တယ်။ "ဟိန်း… မင်း အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ အိမ်ကို ခဏလောက် ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါလား။ ငါ မေမေ့ကို စောင့်နေပေးမယ်" လို့ မိုးမိုးက ပြောတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မိုးမိုးကို ငြင်းလိုက်တယ်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိုးမိုး။ ဒါပေမဲ့ မေမေ့ကို ငါ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ မိုးမိုးက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ "မင်းကိုယ်မင်းလည်း ဂရုစိုက်ဦး ဟိန်း။ မင်း ကျန်းမာမှ မေမေ့ကို ပြုစုနိုင်မှာပေါ့" လို့ သူက ပြောတယ်။
မေမေက တစ်ခါတလေ သတိလစ်နေတတ်ပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာတော့ စကားတွေ ပြောတတ်တယ်။ "သား… မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က "မေမေ ဘာကို ခွင့်လွှတ်ရမှာလဲ။ မေမေ ဘာမှားလို့လဲ" လို့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။ မေမေက မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး "မေမေ သားကို ကောင်းကောင်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သားကို ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝတစ်ခု မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး" လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်တော်က မေမေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မေမေ အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ မေမေက ကျွန်တော့်အတွက် အရာရာပါပဲ။ မေမေ ကျွန်တော့်ကို အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မေမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ မေမေက ပြုံးပြီး "မေမေလည်း သားကို အရမ်းချစ်တယ်" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
တစ်ရက်မှာ မေမေက ကျွန်တော့်ကို သူ့အနားကို ခေါ်တယ်။ "သား… မေမေ သားကို မှာစရာတွေ ရှိတယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူသွားတယ်။ မေမေ ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ရိပ်မိနေတယ်။ "မေမေ ကောင်းကောင်း နေမှာပါ" လို့ ကျွန်တော်က အားတင်းပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မေမေက ခေါင်းခါပြီး "မေမေ သိတယ်။ မေမေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ မေမေ သိတယ်" လို့ ပြောတယ်။
ပြီးတော့ မေမေက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒတွေကို တစ်ခုချင်း ပြောပြတယ်။ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမယ်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်လို သင်္ဂြိုဟ်ရမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ဖို့၊ ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ မှာတယ်။ မေမေ့ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော် မျက်ရည်တွေကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။
မေမေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ သိမ်းထားတဲ့ ဓာတ်ပုံအဟောင်းတွေကို ထုတ်ကြည့်တယ်။ အဲ့ဒီဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ အခိုက်အတန့်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ကလေးလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ကိုတွဲပြီး ဆော့ကစားနေတယ်။
အဲ့ဒီဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတိတ်ကို သတိရမိတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လောက်ပျော်ခဲ့လဲ။ အခုတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဖေဖေလည်း မရှိတော့ဘူး။ မေမေလည်း ကျွန်တော့်ကို ထားသွားတော့မယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။
မိုးမိုးက ဆေးရုံကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ငိုနေတာကို သူတွေ့သွားတယ်။ မိုးမိုးက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး သူ့လက်မောင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ထားတယ်။ "ဟိန်း… မင်း အားတင်းထားနော်။ မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်းဘေးမှာ အမြဲရှိတယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။
မိုးမိုးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို အားဖြစ်စေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်တယ်။ "မိုးမိုး… မင်း ငါ့အတွက် တကယ်ကို အရေးပါတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ မိုးမိုးက ပြုံးပြီး "ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ" လို့ ပြန်ပြောတယ်။
ညရောက်တော့ မေမေ့အခြေအနေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုမောလာတယ်။ ဆရာဝန်တွေနဲ့ သူနာပြုတွေက သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကုသပေးနေပေမဲ့ ဘာမှ ထူးခြားမလာဘူး။ ကျွန်တော် မေမေ့ဘေးမှာ ငိုပြီး တောင်းပန်နေတယ်။ "မေမေ… ကျွန်တော့်ကို ထားမသွားပါနဲ့။ ကျွန်တော် မေမေမရှိရင် ဘယ်လိုနေရမလဲ" လို့ ကျွန်တော် ပြောနေတယ်။
မေမေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အားတင်းပြီး ပြုံးတယ်။ "သား… မငိုနဲ့။ မေမေ သားကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်နေမှာပါ။ သား ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပါ" လို့ သူက ပြောတယ်။ အဲ့ဒါက မေမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေ ဖြစ်သွားတယ်။
မေမေက ညသန်းခေါင်မှာ ဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ငိုကြွေးနေတယ်။ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကွဲသွားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အရေးအကြီးဆုံးလူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားမကိုးနိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်တယ်။
မိုးမိုးက ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာလည်း မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတယ်။ "ဟိန်း… ငါ မင်းဘေးမှာ အမြဲရှိတယ်" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးမိုးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျင်မှုကို မပျောက်ကင်းစေနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဗလာကျင်းနေတယ်။
မေမေ့ရုပ်အလောင်းကို နာရေးအိမ်ကို ပို့လိုက်တယ်။ ဆွေမျိုးတွေ၊ မိတ်ဆွေတွေက နာရေးလာကြတယ်။ ကျွန်တော် လူတွေကို လှမ်းပြီး နှုတ်ဆက်တယ်။ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။
မေမေ့ရဲ့ ဈာပနကို သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ပေးတယ်။ မေမေ့ကို ချစ်ခင်တဲ့သူတွေက ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာနဲ့ လာရောက်ဂါရဝပြုကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မေမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး မှိန်းနေတယ်။ မေမေ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။
မေမေ့ရဲ့ ဈာပနပြီးသွားတော့ အရာအားလုံးဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် မေမေ့ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတယ်။ ညရဲ့ အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတယ်။ ကျွန်တော် မေမေ့ကို တိုင်တည်တယ်။ "မေမေ… ကျွန်တော် မေမေ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မေမေ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော် မေမေ့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပါ့မယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် မေမေ့ကို လှမ်းပြီး ကတိပေးလိုက်တယ်။ "မေမေ… ကျွန်တော် မေမေ့ကို ချစ်တဲ့အချစ်တွေနဲ့ပဲ အသက်ဆက်ရှင်သွားပါ့မယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီညဟာ မေမေမသိတဲ့ နောက်ဆုံးည ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ မေမေ အမြဲတမ်း ရှိနေမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မေမေ့ကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားဘူး။