အဖေရဲ့ နောက်မိန်းမ
အဖေ့ရဲ့ နောက်မိန်းမ
ကျမနာမည် သီရိ။ အသက် နှစ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျမတို့မိသားစုရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုပျက်ခဲ့ရတယ်။ အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာပါ။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက အဖေဟာ အသက်မပါတဲ့ ရုပ်ကလာပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျမလည်း အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး ရင်နင့်အောင် ခံစားရတယ်။ ကျမတို့ သားအမိနှစ်ယောက် အပြန်အလှန် အားပေးရင်း၊ အမေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေရှိတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လကစပြီး အဖေ့ဆီမှာ အပြောင်းအလဲအချို့ တွေ့လာရတယ်။ အဖေ ပြုံးတတ်လာတယ်၊ အပြင်ခဏခဏထွက်တယ်၊ ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး ရယ်တတ်လာတယ်။ အမေ့ကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီလားဆိုတဲ့ သံသယစိတ်နဲ့ ကျမ ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေ စတင်ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။
တစ်ရက်တော့ အဖေက ကျမကို ဧည့်ခန်းထဲခေါ်ပြီး စကားပြောတယ်။ အဖေ့မျက်နှာက တည်ကြည်နေသလို၊ နည်းနည်းလည်း ရှိန်နေပုံရတယ်။
"သမီး... အဖေ စကားတစ်ခွန်းပြောချင်လို့"
"ပြောပါ အဖေ၊ ဘာကိစ္စလဲ"
"အဖေ... အဖေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ၊ သမီးအတွက်လည်း အဖော်ရမယ့်သူတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာချင်တယ်"
ကျမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ အဖေ ဘာပြောနေတာလဲ။ အမေ့နေရာမှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို အစားထိုးတော့မလို့လား။
"အဖေ... အမေဆုံးတာ သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်နော်" ကျမ အသံတွေ တုန်ရင်နေခဲ့တယ်။
ကျမ ကန့်ကွက်နေတဲ့ကြားကပဲ အဖေက သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တယ်။ သူ အိမ်ခေါ်လာတဲ့မိန်းမက ဒေါ်ခင်မာတဲ့။ အသက် ဝန်းကျင်၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်၊ စကားပြောရင် အမြဲပြုံးနေတတ်တဲ့သူ။
သူ ကျမတို့အိမ်ကို စဝင်လာတဲ့နေ့က ကျမ သူ့ကို စိမ်းစိမ်းကားကားပဲ ကြည့်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ ကျမကိုရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
"သီရိ... အန်တီ့ကို လိုလေသေးမရှိ ပြောနော်။ အန်တီက သမီးရဲ့ အမေအရင်းလိုမျိုး မဟုတ်ပေမယ့်..."
"အမေအရင်းလိုမျိုး မဟုတ်ရင်... အမေအရင်းလို ဟန်ဆောင်ဖို့မကြိုးစားပါနဲ့" ကျမ စကားကို ဖြတ်ပြောပြီး ကိုယ့်အခန်းထဲကိုယ် ဝင်အိပ်ပစ်လိုက်တယ်။
ဒေါ်ခင်မာ အိမ်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်ကြီးက အရင်လို ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘူး။ ဟင်းချက်သံတွေ၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်သံတွေနဲ့ စည်ကားလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမအတွက်တော့ အဲ့ဒီအသံတွေက နားခါးစရာတွေပဲ။
အမေထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သူကိုင်တာ၊ အမေ့ဟင်းချက်နည်းနဲ့မတူတဲ့ ဟင်းတွေကို အဖေက မြိန်ရည်ယှက်ရည်စားတာတွေကို မြင်ရင် ကျမ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သလို ခံစားရတယ်။ ကျမ ဒေါ်ခင်မာကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ရွဲ့တယ်၊ စကားနာထိုးတယ်။ သူချက်တဲ့ဟင်းဆိုရင် မစားဘဲ ထပစ်တယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အမြဲသီးခံခဲ့တယ်။
ကျမရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် အဖေနဲ့ကျမကြားမှာ အက်ကြောင်းတွေ ထင်လာရတယ်။ တစ်ည ထမင်းစားပွဲမှာ ကျမ ဒေါ်ခင်မာကို အရမ်းရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောမိလိုက်တယ်။
"သမီး! တော်တော့!" အဖေ ထမင်းစားပွဲကို လက်နဲ့ရိုက်ပြီး အော်လိုက်တယ်။ အဖေ ကျမကို တစ်ခါမှ ဒီလိုမအော်ဖူးဘူး။
"အဖေက ဒီမိန်းမအတွက်နဲ့ သမီးကို အော်တယ်ပေါ့လေ။ ဟုတ်ပါပြီ... အဖေတို့ပဲ ပျော်ပျော်နေကြပါ" ကျမ ငိုပြီး ထမင်းစားပွဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဒေါ်ခင်မာက အဖေ့ကို တားနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ကိုတင်ထွန်း... ကလေးကို မဆူပါနဲ့။ သူ့ခမျာလည်း စိတ်ဆင်းရဲနေရှာမှာပါ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းမှုတွေကို ကျမ ပိုရွံရှာမိတယ်။
ရက်တွေကြာလာတော့ ကျမလည်း နည်းနည်းတော့ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ခင်မာနဲ့တော့ စကားမပြောဘူး။ အိမ်မှာ အဖေရှိရင် အဖေနဲ့ပဲ စကားပြောတယ်၊ ဒေါ်ခင်မာကိုတော့ လုံးဝဥပေက္ခာပြုထားတယ်။
အဖေကတော့ ကျမတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေသွားပြီအထင်နဲ့ ပျော်နေရှာတယ်။ ကျမကတော့ စိတ်ထဲမှာ ခံပြင်းစိတ်တွေကို တနုံ့နုံ့တေးထားတုန်းပဲ။ ဘယ်အချိန်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာမလဲဆိုတာ ကျမကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး။
တစ်ရက် ကျမ အပြင်ကပြန်လာတော့ ဒေါ်ခင်မာက အမေ့ရဲ့ မှန်တင်ခုံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျမ အမေအမြဲသုံးတဲ့ ရေမွှေးပုလင်းလေးကို သူကိုင်နေတယ်။
"အဲ့ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ!" ကျမ ပြေးသွားပြီး သူ့လက်ထဲက ရေမွှေးပုလင်းကို လုယူလိုက်တယ်။
"သမီး... အန်တီက ဖုန်သုတ်ပေးမလို့ပါ"
"ဘယ်သူက သုတ်ခိုင်းလို့လဲ။ ရှင်က ဘာမို့လို့ အမေ့ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်ရတာလဲ။ ရှင့်နေရာ ရှင်သိစမ်းပါ" ကျမ ဒေါသတကြီးနဲ့ ရေမွှေးပုလင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ် လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ပုလင်းကွဲသွားပြီး ရေမွှေးနံ့တွေ တစ်ခန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
အဖေ အခန်းထဲပြေးဝင်လာတယ်။ အခြေအနေကိုမြင်တော့ အဖေ ကျမကို ပါးရိုက်လိုက်တယ်။
"နင် အရမ်းလွန်လာပြီ သီရိ!" အဖေ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့်နီရဲနေတယ်။
ကျမ ပါးကိုကိုင်ပြီး အဖေ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်ရည်တွေ တားမရအောင် ကျလာတယ်။ အဖေ ကျမကို ရိုက်တယ်... ဒီမိန်းမအတွက်နဲ့။
"ဟုတ်တယ်... ကျမ လွန်တယ်။ အဖေကတော့ အမေ့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဒီမိန်းမကို အိမ်ပေါ်တင်ထားတာ မလွန်ဘူးပေါ့လေ" ကျမ အော်ပြောပြီး အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။
အနောက်ကနေ ဒေါ်ခင်မာက "သမီး... မထွက်သွားပါနဲ့" လို့ အော်ခေါ်သံကို ကြားပေမယ့် ကျမ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။
ကျမ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ သွားနေလိုက်တယ်။ သုံးရက်ရှိပြီ။ အဖေဆီက ဖုန်းလည်းမလာဘူး။ ကျမ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ အထီးကျန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာ ဒေါ်ခင်မာ ကျမဆီ ရောက်လာတယ်။ ကျမ သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက အတင်းဝင်လာပြီး ကျမလက်ကို ကိုင်တယ်။
"သမီး... အိမ်ပြန်ရအောင်။ အဖေ... အဖေ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်"
ကျမ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ အဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။
ဆေးရုံရောက်တော့ အဖေက အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေနဲ့ သတိမေ့နေတယ်။ နှလုံးရောဂါအခံရှိတာ ကျမ မသိခဲ့ဘူး။ ဒေါ်ခင်မာက ပြောပြတယ်။ ကျမ အိမ်ကထွက်သွားကတည်းက အဖေ ထမင်းမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ ငိုနေခဲ့တာတဲ့။
ကျမ အဖေ့ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ငိုမိတယ်။ "အဖေ... သမီး မှားပါပြီ။ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ပြန်နိုးလာပါဦး"
ဒေါ်ခင်မာက ကျမပုခုံးကို လာကိုင်တယ်။ "သမီး... စိတ်ခိုင်ခိုင်ထားပါ။ အဖေ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ"
ဒီတစ်ခါတော့ ကျမ သူ့လက်ကို မခါချမိဘူး။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်တွေ၊ စေတနာတွေကို ကျမ အတိုင်းသား မြင်နေရတယ်။
အဖေ သတိရလာတော့ ကျမတို့ သားအမိနှစ်ယောက် ဖက်ငိုကြတယ်။ ကျမ ဒေါ်ခင်မာကိုလည်း တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
ဆေးရုံမှာ ရှိနေတဲ့ရက်တွေမှာ ဒေါ်ခင်မာက အဖေ့ကိုရော၊ ကျမကိုရော အပတ်တကုတ် ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ သူချက်လာတဲ့ ဟင်းတွေကို ကျမ စားကြည့်မိတယ်။ အရသာက အမေချက်သလိုမျိုး မဟုတ်ပေမယ့်... အရမ်းနွေးထွေးတဲ့ စေတနာအရသာ ပါနေတယ်။
ကျမ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ကျမ ဒေါ်ခင်မာကို မုန်းနေတာမဟုတ်ဘူး။ ကျမရဲ့ အမေ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုကို သူ့အပေါ် ပုံချနေမိတာ။ သူကတော့ ကျမတို့ရဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကြီးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့သူပဲ။
အဖေ ဆေးရုံကဆင်းလာတော့ ကျမတို့အိမ်ကလေးက အရင်လို ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ စစ်မြေပြင်မဟုတ်တော့ဘူး။
ကျမ ဒေါ်ခင်မာကို "အမေ" လို့ မခေါ်နိုင်သေးပေမယ့် "အန်တီမာ" လို့ ခေါ်ပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံလာတယ်။ သူချက်တဲ့ဟင်းတွေကို အတူတူစားတယ်၊ အဖေ့အကြောင်းတွေ အတူတူပြောပြီး ရယ်မောကြတယ်။
အမေ့ရဲ့ ပုံတူကားချပ်ကြီးကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အမြဲရှိနေတုန်းပဲ။ အမေလည်း အပေါ်ကနေ ကျမတို့ကိုကြည့်ပြီး ပြုံးနေလိမ့်မယ်လို့ ကျမ ယုံကြည်တယ်။
ဇာတ်လမ်းပြီးပါပြီ။