"သွေးနဲ့ရေးခဲ့တဲ့ မောင်နှမချစ်"
အခန်း (၁)
မိုးဦးကျတော့မည့် ညနေခင်းတစ်ခု။ ရွှေဟင်္သာတံတားထိပ်တွင် မောင်နှင့်နှမနှစ်ယောက် ရပ်နေကြသည်။ မောင်ဖြစ်သူ အောင်မြင့်သည် အသက် ၂၀ အရွယ်ခန့်ရှိပြီး ညီမဖြစ်သူ ခင်လဲ့ရည်မှာ ၁၈ နှစ်ပြည့်ခါစ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသားပေါ်နေသည်။ အောင်မြင့်သည် ခရမ်းရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားပြီး ခင်လဲ့ရည်ကို လှမ်းပေးသည်။
"လဲ့ရည်၊ ဒါ မင်းအကြိုက်ဆုံး ကြာပန်းလေးလေ။ မင်း စိတ်မညစ်ပါနဲ့။ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"
ခင်လဲ့ရည်သည် ကြာပန်းကို ယူပြီး ငိုရှိုက်လိုက်သည်။ "ကိုကိုရယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ မေမေက ဆုံးသွားပြီ။ အဖေကလည်း..."
"အဖေကလည်း ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သူ့စိတ်သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။ ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေကလည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးနေတာပဲ" အောင်မြင့်က ညီမကို ဖက်ထားပြီး အားပေးစကားဆိုသည်။
သူတို့၏မိခင်သည် ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး ဖခင်မှာလည်း စိတ်ဖောက်ပြန်ကာ ဆေးရုံတွင်ရောက်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ မိဘမဲ့ကလေးများလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အောင်မြင့်သည် ညီမဖြစ်သူကို တတ်နိုင်သလောက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
အခန်း (၂)
နောက်တစ်နေ့တွင် အောင်မြင့်သည် အလုပ်ရှာရန် လှည့်လည်သွားလာသည်။ သူသည် ပန်းရန်လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုတွင် နေ့စားအလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်လုပ်သည်။ ခင်လဲ့ရည်မှာ အိမ်တွင်နေ၍ အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်သည်။ ညဘက်တွင် ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်အတွက် ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပေးသည်။
တစ်ညနေတွင် အောင်မြင့်သည် ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာသည်။ သူသည် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး ညစ်ပတ်ပေရေနေသည်။ ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်ကို ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်ပေးပြီး ထမင်းစားရန် ခေါ်သည်။
"ကိုကို၊ ဒီနေ့ အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား" ခင်လဲ့ရည်က မေးသည်။
"အင်း၊ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပင်ပန်းလိုက်တာ ညီမရယ်။ မေမေသာ ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ" အောင်မြင့်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။
"မေမေက ကောင်းရာဘုံကို ရောက်သွားရှာမှာပါ။ ကိုကိုလည်း စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ အတူတူ ရုန်းကန်ကြမယ်" ခင်လဲ့ရည်က အားပေးစကား ဆိုသည်။
အခန်း (၃)
ရက်တွေကြာလာသည်နှင်အမျှ အောင်မြင့်နှင့် ခင်လဲ့ရည်တို့သည် ဘဝကို ရုန်းကန်ကြရသည်။ အောင်မြင့်သည် ပို၍ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီး ခင်လဲ့ရည်သည် အိမ်တွင် အဝတ်အစားများချုပ်ကာ ရောင်းသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတူတကွ စုဆောင်းထားသော ငွေများဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆေးကုသပေးသည်။
တစ်နေ့တွင် ဆေးရုံမှ ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် အောင်မြင့်ကို လာတွေ့သည်။ "ဆရာဝန်ကြီး၊ ကျွန်တော့်အဖေ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ" အောင်မြင့်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"သင့်အဖေရဲ့ စိတ်အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းလာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုပါသေးတယ်" ဆရာဝန်က ပြောသည်။
အောင်မြင့်သည် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူကို ဤအကြောင်းကို ပြောပြရန် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။
အခန်း (၄)
အောင်မြင့်သည် အိမ်သို့ရောက်သောအခါ ခင်လဲ့ရည်သည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"လဲ့ရည်၊ ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" အောင်မြင့်က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။
"ကိုကို... ကျွန်မ... ကျွန်မ..." ခင်လဲ့ရည်သည် စကားမဆုံးနိုင်ဘဲ ငိုရှိုက်နေသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောပါဦး ညီမရယ်" အောင်မြင့်က သူမကို ဖက်ထားပြီး မေးသည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကိုကို့ကို ပြောရမှာ ကြောက်တယ်" ခင်လဲ့ရည်က တုန်ရီစွာ ပြောသည်။
အောင်မြင့်သည် ညီမဖြစ်သူကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးမြန်းသည်။
အခန်း (၅)
ခင်လဲ့ရည်သည် သူမ၏ အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ သူမသည် ရွာထဲမှ လူမိုက်တစ်စု၏ စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် အရှက်ကြောက်၍ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။
အောင်မြင့်သည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်သွားသည်။ သူသည် ထိုလူမိုက်များကို သွားရောက်ဆုံးမရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကိုကို... မသွားပါနဲ့။ သူတို့က လူဆိုးတွေပါ။ ကိုကို့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်" ခင်လဲ့ရည်က တားမြစ်သည်။
"မပူပါနဲ့ ညီမရယ်။ ကိုကို ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး။ မင်းကို စော်ကားတဲ့သူတွေကို ကိုကို ပြန်ပြီး လက်စားချေပေးမယ်" အောင်မြင့်က ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
အောင်မြင့်သည် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုလူမိုက်များရှိရာသို့ ထွက်သွားသည်။
အခန်း (၆)
အောင်မြင့်သည် လူမိုက်များရှိရာသို့ ရောက်သွားသည်။ သူတို့သည် အရက်သေစာသောက်စားမူးယစ်ကာ သောင်းကျန်းနေကြသည်။ အောင်မြင့်ကို တွေ့သောအခါ သူတို့သည် ရယ်မောကြသည်။
"ဟေ့ကောင်၊ မင်းက ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မင်းညီမကို ငါတို့က နည်းနည်းပါးပါး စနောက်လိုက်တာပဲ။ မင်းက ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ" လူမိုက်ခေါင်းဆောင်က မေးသည်။
"မင်းတို့က ငါ့ညီမကို စော်ကားတယ်။ ငါက မင်းတို့ကို လက်စားချေဖို့ လာတာ" အောင်မြင့်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
ထိုအခါ လူမိုက်များသည် အောင်မြင့်ကို ဝိုင်းအုံပြီး ရိုက်နှက်ကြသည်။ အောင်မြင့်သည် သူတို့နှင့် ပြန်လည် ခုခံကာကွယ်သည်။
အခန်း (၇)
အောင်မြင့်သည် လူမိုက်များနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းလာပြီး ဒဏ်ရာများလည်း ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အရှုံးမပေးဘဲ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်သည်။
ရုတ်တရက် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်သည် ဓားဖြင့် အောင်မြင့်ကို ထိုးလိုက်သည်။ အောင်မြင့်သည် လဲကျသွားသည်။
"ကိုကို...!" ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်ကို လိုက်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့သောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လူမိုက်များသည် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်ကို ဖက်ထားပြီး ငိုကြွေးသည်။
အခန်း (၈)
ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်ကို ဆေးရုံသို့ အမြန်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဆရာဝန်များသည် အောင်မြင့်ကို အရေးပေါ် ကုသပေးသည်။
ခင်လဲ့ရည်သည် ဆေးရုံခန်းရှေ့တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူမသည် အောင်မြင့်အတွက် ဆုတောင်းပေးနေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် ထွက်လာသည်။ "ဆရာဝန်ကြီး၊ ကျွန်တော့်အကို အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ခင်လဲ့ရည်က မေးသည်။
"လူနာရဲ့ အခြေအနေက စိုးရိမ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားထားပါတယ်။ ဆုတောင်းပေးကြပါ" ဆရာဝန်က ပြောသည်။
ခင်လဲ့ရည်သည် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ သူမသည် အောင်မြင့်အတွက် ဆက်လက် ဆုတောင်းနေသည်။
အခန်း (၉)
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အောင်မြင့်၏ အခြေအနေသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်။ သူသည် သတိရလာသည်။
"ကိုကို... ကိုကို သတိရလာပြီလား" ခင်လဲ့ရည်က ဝမ်းသာအားရ မေးသည်။
"လဲ့ရည်... ကိုကို ဘယ်မှာလဲ" အောင်မြင့်က အားနည်းသော လေသံဖြင့် မေးသည်။
"ကိုကို ဆေးရုံမှာပါ။ ကိုကို့ကို လူဆိုးတွေက ထိုးသွားတာ" ခင်လဲ့ရည်က ပြောသည်။
"ရပါတယ် ညီမရယ်။ ကိုကို ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" အောင်မြင့်က အားပေးစကား ဆိုသည်။
ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်ကို ဖက်ထားပြီး ငိုရှိုက်သည်။ သူမသည် ကိုကို သက်သာလာသည်ကို ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခြင်းဖြစ်သည်။
အခန်း (၁၀)
အောင်မြင့်သည် ဆေးရုံမှ ဆင်းလာပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်။ သူသည် အရင်ကထက် ပို၍အားနည်းနေသည်။ ခင်လဲ့ရည်သည် အောင်မြင့်ကို အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်သည်။
တစ်နေ့တွင် အောင်မြင့်သည် ခင်လဲ့ရည်ကို ခေါ်ပြီး စကားပြောသည်။ "လဲ့ရည်၊ ကိုကို မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုကို မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိဘူး"
"ကိုကို... အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ ကိုကို့မှာ အပြစ်မရှိပါဘူး။ ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ခင်လဲ့ရည်က ပြောသည်။
"လဲ့ရည်... ကိုကို မင်းကို ကတိပေးတယ်။ နောင်တချိန်မှာ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမရောက်စေရဘူး" အောင်မြင့်က ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
အခန်း (၁၁)
အချိန်များကုန်လွန်လာသည်နှင်အမျှ အောင်မြင့်သည် ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ သူသည် အရင်ကထက် ပို၍ ကြိုးစားအလုပ်လုပ်သည်။ ခင်လဲ့ရည်သည်လည်း အဝတ်အစားများ ဆက်လက်ချုပ်လုပ်ရောင်းချသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ငွေများကို စုဆောင်းပြီး အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ နေထိုင်ကြသည်။
တစ်ညနေတွင် အောင်မြင့်သည် ခင်လဲ့ရည်ကို ခရမ်းရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေးသည်။ "လဲ့ရည်၊ ဒါ မင်းအတွက်ပါ။ မင်းက ကိုကို့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ညီမလေးပါ"
ခင်လဲ့ရည်သည် ကြာပန်းကို ယူပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုကို။ ကိုကို့ကိုလည်း ကျွန်မ အချစ်ဆုံးပါ"
အခန်း (၁၂)
နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အောင်မြင့်နှင့် ခင်လဲ့ရည်တို့သည် အသက်အရွယ် ရလာကြသည်။ သူတို့သည် အိမ်လေးထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူနေထိုင်ကြသည်။
တစ်နေ့တွင် ခင်လဲ့ရည်သည် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေသည်။ သူမသည် နေမကောင်း ဖြစ်နေသည်။
"ကိုကို... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ခင်လဲ့ရည်က အားနည်းသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။
"ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ရမှာလဲ ညီမရယ်။ မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး" အောင်မြင့်က ပြောသည်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကိုကို့ကို ထားသွားတော့မယ်" ခင်လဲ့ရည်က ပြောသည်။
အောင်မြင့်၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"မသွားပါနဲ့ လဲ့ရည်။ ကိုကို့ကို ထားမသွားပါနဲ့" အောင်မြင့်က ငိုကြွေးသည်။
ခင်လဲ့ရည်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းသွားသည်။
အောင်မြင့်သည် ညီမဖြစ်သူကို ဖက်ထားပြီး ငိုကြွေးသည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း သတိရနေလိမ့်မည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ကြာကူလီ ဘဝဇာတ်လမ်းသည် ထာဝရ အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေသည်။