ရမ္မက်ကြောင့် ပျက်တဲ့အိမ်
ရမ္မက်ကြောင့် ပျက်တဲ့အိမ်
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တစ်ခုမှာ မင်းသန့်နဲ့ သန္တာတို့ရဲ့ လှပတဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်လေးရှိပါတယ်။ အပြင်ကကြည့်ရင်တော့ သူတို့မိသားစုလေးက လူတိုင်းအားကျရတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခုပါ။ မင်းသန့်က ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီမန်နေဂျာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ သန္တာကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် အိမ်ကိုထိန်းသိမ်းပါတယ်။ သူတို့မှာ အသက် နှစ်အရွယ် သမီးလေး 'မေမေ' ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြည့်စုံမှုတွေအောက်မှာ မမြင်ရတဲ့ ဟာကွက်တွေ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
မင်းသန့်က မိသားစုအနာဂတ်အတွက်ဆိုပြီး အလုပ်ကိုသာ အချိန်ပြည့်ပေးနေခဲ့တာကြောင့် အိမ်ပြန်ချိန်တွေ နောက်ကျတတ်သလို၊ နယ်ခရီးစဉ်တွေလည်း မကြာခဏ ထွက်ရပါတယ်။ အစပိုင်းမှာ သန္တာက နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ အထီးကျန်မှုတွေ ကြီးထွားလာခဲ့ပါတယ်။ ပိတ်ရက်တွေမှာ မိသားစုတူတူ အပြင်သွားချင်ပေမယ့် "အလုပ်လေးရှိသေးလို့ကွာ" ဆိုတဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ စကားတွေက သန္တာ့အတွက် ရိုးအီနေတဲ့ ဓားတစ်လက်လို ရင်ကိုမကြာခဏ လာခွဲနေတတ်ပါတယ်။ ဂရုစိုက်မှု မခံရတော့ဘူးလို့ ခံစားလာရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် လွင့်ပါးလွယ်သလဲဆိုတာ သန္တာကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ပါဘူး။
တစ်ရက်မှာတော့ မင်းသန့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဂျူနီယာ 'ဇေယျာ' ဆိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် သူတို့အိမ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ စာရွက်စာတမ်းလာပို့ပါတယ်။ ဇေယျာက စကားပြောကောင်းပြီး မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို နားလည်တဲ့သူမျိုးပါ။ မင်းသန့် နယ်သွားနေချိန် အိမ်မှာ သမီးလေးနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတဲ့ သန္တာ့အတွက် ဇေယျာ့ရဲ့ ရောက်လာမှုက မမျှော်လင့်ဘဲ ဆန်းသစ်နေခဲ့ပါတယ်။
"အစ်မက ကလေးတစ်ယောက်အမေလို့တောင် မထင်ရဘူးနော်၊ အပျိုလေးလိုပဲ လှတုန်း" ဆိုတဲ့ ဇေယျာ့ရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေက ယောကျ်ားဖြစ်သူဆီကတောင် အချီးကျူးမခံရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ သန္တာ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဆတ်ဆတ်ခါအောင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ သာမန် ခင်မင်မှုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဇေယျာက မင်းသန့်မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ သန္တာ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး စကားပြောတာ၊ အွန်လိုင်းကနေ စာပို့ပြီး ဂရုစိုက်ပြတာတွေ တဖြည်းဖြည်း လုပ်လာခဲ့ပါတယ်။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကြာလာတဲ့အခါ သန္တာ့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဇေယျာက မပါမဖြစ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို ဖြစ်လာပါတယ်။ သန္တာ ညည်းတွားသမျှကို ဇေယျာက စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးတယ်။ မင်းသန့်က အလုပ်အကြောင်းပဲ ပြောနေချိန်မှာ ဇေယျာက သန္တာ့ရဲ့ ခံစားချက်၊ သန္တာ့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတွေကို ဂရုတစိုက် မှတ်ချက်ပေးတတ်ပါတယ်။
"အစ်ကိုမင်းသန့်က ကံကောင်းလိုက်တာ၊ အစ်မလို လှပြီး အိမ်ထောင်မှုနိုင်တဲ့ မိန်းမကို ပိုင်ဆိုင်ထားရလို့။ ကျွန်တော်သာဆို အစ်မကို အိမ်မှာ ဒီလို အထီးကျန်အောင် ထားမှာမဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ဇေယျာ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက သန္တာ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို မှိုင်းတိုက်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ အိမ်ထောင်ရေးအပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး၊ ဇေယျာ့အပေါ် သံယောဇဉ်တွေ မသိမသာ တွယ်ငြိလာခဲ့ပါတယ်။
မင်းသန့် မန္တလေးကို တစ်ပတ်ကြာ ခရီးထွက်သွားတဲ့ အချိန်ပါ။ သမီးလေးကလည်း အဖျားတက်နေလို့ သန္တာတစ်ယောက်တည်း ညဘက်ကြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေချိန်မှာ ဇေယျာက အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကလေးကို ဆေးခန်းပို့ပေးပြီး၊ သန္တာ့ကိုပါ ဖေးမကူညီပေးခဲ့တဲ့ ဇေယျာ့ကို သန္တာ အရမ်းကျေးဇူးတင်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကလေးအိပ်သွားတဲ့ ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်... မိုးကလည်း အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေပါတယ်။ ကော်ဖီဖျော်တိုက်ရင်း စကားပြောနေကြတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တားဆီးမရတဲ့ ရမ္မက်မီးတောက်တွေ ရုတ်တရက် တောက်လောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ အသိတရားနဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့်၊ နှစ်သိမ့်မှုနဲ့ အယုအယကို ငတ်မွတ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဇေယျာက အပိုင်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။ ထိုညက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက မမြင်ရတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ကြပါပြီ။
အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားတဲ့နောက်မှာ သန္တာ့ရဲ့ဘဝဟာ အရင်လို မဖြူစင်တော့ပါဘူး။ မင်းသန့် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သန္တာ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ အထင်းသား ပေါ်နေပေမယ့် မင်းသန့်ကတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလာတာကြောင့် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သန္တာက ဇေယျာနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဇေယျာ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ အပြောတွေ၊ တောင်းဆိုမှုတွေအောက်မှာ သူမ ထပ်ခါတလဲလဲ အရှုံးပေးခဲ့ရပါတယ်။
အပြင်သွားစရာရှိတယ်ဆိုပြီး ဇေယျာနဲ့ ခိုးတွေ့တာတွေ၊ ဖုန်းထဲက စာတွေကို အမြဲဖျက်ပစ်တာတွေ လုပ်လာရပါတယ်။ လိမ်လည်ရတာ များလာတဲ့အခါ သန္တာ့ရဲ့ စိတ်ဟာ အမြဲတမ်း ပူလောင်နေပြီး၊ မင်းသန့်ကိုလည်း အရင်လို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ဝန်လေးလာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်လေးဟာ အရင်လို နွေးထွေးမှုမရှိတော့ဘဲ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားပါတော့တယ်။
အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှိုက်ဟာ အနံ့ထွက်လာစမြဲပါ။ မင်းသန့်ဟာ အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေပေမယ့် မိန်းမဖြစ်သူရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အပြုအမူတွေကို သတိထားမိလာပါတယ်။ သန္တာဟာ ဖုန်းကို အရင်လို ပစ်မထားတော့ဘဲ အမြဲတမ်း လက်ကမချဖြစ်နေတတ်သလို၊ ဖုန်းလာရင်လည်း ရှောင်ထွက်ပြီး ပြောတတ်လာပါတယ်။
တစ်ညမှာတော့ မင်းသန့် ရေချိုးနေချိန် သန္တာ့ဖုန်းဆီကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာပါတယ်။ ဖန်သားပြင်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားက "ဒီနေ့ တွေ့ရတာ အရမ်းပျော်တာပဲ၊ ချစ်တယ်နော်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပါ။ မင်းသန့် ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာချိန်မှာ ဖုန်းလင်းနေတာကို တွေ့သွားပေမယ့် သန္တာက အမြန်လုယူပြီး ဖျက်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးတဲ့အခါ "သူငယ်ချင်း မအေးအေး စာပို့တာပါ" လို့ ဖြေလိုက်တဲ့ သန္တာ့ရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေခဲ့ပါတယ်။
မင်းသန့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သံသယမျိုးစေ့ ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ သန္တာကို မသိမသာ စောင့်ကြည့်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ မင်းသန့်က ရုံးသွားမယ်ဆိုပြီး အိမ်ကထွက်သွားပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းမှာတော့ အလုပ်မသွားဘဲ သန္တာ့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့ပါတယ်။
သန္တာဟာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားပြင်ဆင်ပြီး အိမ်ကနေ တက္ကစီနဲ့ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ မင်းသန့် လိုက်သွားတဲ့အခါ မြို့ထဲက ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဇေယျာနဲ့ သန္တာ တွေ့နေတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးလွန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ၊ လက်ချင်းဆုပ်ကိုင်ထားတာတွေကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ မင်းသန့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
ထိုညက အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ မင်းသန့်က သန္တာ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။ သန္တာ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ "ဒီနေ့ ဘယ်သွားလဲ" လို့ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပါတယ်။ သန္တာက "သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်တာ" လို့ လိမ်လိုက်ချိန်မှာတော့ မင်းသန့် ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပါတော့တယ်။
သူရိုက်ထားခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို သန္တာ့ရှေ့ကို ပစ်ချလိုက်ပါတယ်။ သန္တာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ငိုယိုကာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ပါတော့တယ်။ "ငါ အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေတာ မင်းတို့ သားအမိ စိတ်ချမ်းသာဖို့ပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုရော၊ ငါ့ရဲ့ အချစ်ကိုပါ ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်" ဆိုတဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ စကားတွေက အိမ်လေးရဲ့ နံရံတွေကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
မင်းသန့်က သန္တာ့ကို အိမ်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းသွားဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ သမီးလေးကတော့ အိပ်ပျော်နေဆဲပါ။ သန္တာဟာ ငိုယိုရင်း အဝတ်အစားတချို့ကို ကောက်ယူကာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့ရပါတယ်။ အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်သွားတဲ့ သန္တာဟာ ဇေယျာ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့ပါတယ်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စုစုအိမ်မှာ သွားနေရတဲ့ သန္တာတစ်ယောက် နေ့တိုင်း မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်ပါပဲ။ သူမရဲ့ အတ္တနဲ့ ယာယီသာယာမှုနောက်ကို လိုက်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုလေး တစ်ခုလုံး ရေစုန်မျောခဲ့ရတာကို နောင်တရလို့ မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။
မင်းသန့်ဆီကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ လုံခြုံမှု၊ သမီးလေးရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ အပြုံးလေးတွေကို သူမ လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေမိပါတယ်။ ဇေယျာဆိုတဲ့ လူယုတ်မာရဲ့ ချိုအီတဲ့ စကားတွေကို သာယာမိခဲ့တဲ့ သူမကိုယ်သူမလည်း နာကျင်စွာ အပြစ်တင်နေမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေက နောက်ပြန်ဆုတ်လို့မှ မရတော့တာ။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သန္တာဟာ မင်းသန့်ဆီကို သွားပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။ ကလေးမျက်နှာကို ထောက်ပြီး တစ်ကြိမ်လောက် အခွင့်အရေးပြန်ပေးဖို့ ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့ပါတယ်။
မင်းသန့်က သန္တာ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း "မှန်တစ်ချပ်က ကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အက်ကြောင်းတွေကတော့ အမြဲတမ်း ကျန်နေခဲ့မှာပဲ သန္တာ။ ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ယုံကြည်မှုနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကတော့ ငါ့ဆီမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ငါတို့ လမ်းခွဲတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ" လို့ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။ သန္တာ့အတွက်တော့ ဒီစကားဟာ သေဒဏ်အပေးခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းသန့်နဲ့ သန္တာတို့ တရားဝင် ကွာရှင်းလိုက်ကြပါတယ်။ သမီးလေးကိုတော့ မင်းသန့်ကပဲ အုပ်ထိန်းခွင့် ယူခဲ့ပါတယ်။ သန္တာဟာ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး၊ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် တစ်သက်လုံး နောင်တတရားတွေနဲ့ ရှင်သန်သွားရတော့မှာပါ။
ရမ္မက်ဆိုတာ ယာယီသာယာမှုပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယာယီသာယာမှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားရတဲ့ ယုံကြည်မှု၊ မေတ္တာတရားနဲ့ သာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေးကို တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ ပြာကျသွားစေနိုင်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ နားလည်မှုနဲ့ သစ္စာတရားကသာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ လိုအပ်ချက်တွေကို အပြင်မှာရှာတာဟာ "ရမ္မက်ကြောင့် ပျက်တဲ့အိမ်" တစ်လုံးကို တည်ဆောက်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
(ပြီးပါပြီ)