"အဆိပ်သင့်တဲ့အိမ်ထောင်ရေး"

အဆိပ်ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး

အခန်း (၁)

မိုးစက်တွေ တဖြောက်ဖြောက်ကျနေတဲ့ နံနက်ခင်းတစ်ခု။ လှိုင်သာယာက တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ မေသက်ထားတစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ငေးကြည့်နေတယ်။ သူမမျက်လုံးတွေက နွမ်းလျနေပြီး ညက အိပ်ရေးပျက်ထားပုံပေါ်တယ်။ လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း အတွေးတွေ နက်ရှိင်းနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က ချစ်ကြိုက်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုဇော်ထက်ကို သူမ တကယ်ချစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံးဟာ ပြောင်းလဲကုန်ပြီ။ ဇော်ထက်က အရင်လို ဂရုမစိုက်တော့သလို သူမကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားတယ်။

မေသက်ထားရဲ့ အတွေးတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာက ဖုန်းမြည်သံပါ။ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ အမေပါ။ "သမီး... နေကောင်းရဲ့လား။ ဟိုလူက သမီးကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်နေသေးလား" ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းကြောင့် မေသက်ထားရဲ့ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။ "အမေရယ်... သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။ အမေလည်း ဂရုစိုက်နော်" လို မေသက်ထားက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဖုန်းချပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မေသက်ထားတစ်ယောက် ငိုကြွေးရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဆိပ်ဖြစ်လာနေပြီဆိုတာ သူမ ကောင်းကောင်းသိနေတယ်။

အခန်း (၂)

ညနေစောင်းတော့ ဇော်ထက် အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပေါ်တယ်။ "ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို မေသက်ထားက မေးတော့ ဇော်ထက်က ခေါင်းခါတယ်။ "ဘာမှ မစားချင်ဘူး။ ခဏလောက် အနားယူဦးမယ်" လို ပြောပြီး အခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။ မေသက်ထားတစ်ယောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ အရင်ကဆို ဇော်ထက်က သူမနဲ့ စကားတွေ အများကြီးပြောပြီး တစ်နေ့တာ အကြောင်းတွေကို ပြောပြလေ့ရှိတယ်။ အခုတော့ သူတိုနှစ်ယောက်ကြားမှာ အေးစက်တဲ့ လေထုတစ်ခုသာ ရှိနေတယ်။

မေသက်ထားက ညစာကို ပြင်ဆင်ပြီး ဇော်ထက်ကို သွားခေါ်တယ်။ ဇော်ထက်က စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်ပေမဲ့ ဘာမှ မပြောဘူး။ ထမင်းကိုသာ ငုံစားနေတယ်။ "ဇော်ထက်... ကိုယ်တို့ စကားပြောလို ရမလား" လို မေသက်ထားက ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်တယ်။ ဇော်ထက်က ခေါင်းထောင်ပြီး သူမကို ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဘာပြောမှာလဲ။ အလုပ်ကိစ္စတွေနဲ့ ပင်ပန်းနေတာကို မမြင်ဘူးလား" လို ဇော်ထက်က စိတ်မရှည်တဲ့လေသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ မေသက်ထားရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆိုနင့်သွားတယ်။

အခန်း (၃)

ရုံးမှာ မေသက်ထားရဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ခင်လေးက သူမကို အားပေးစကားတွေ ပြောတယ်။ "မေသက်ထား... နင် ဒီလိုခံနေစရာ မလိုဘူးနော်။ နင့်ဘဝကို နင် ပြန်ရှာသင့်တယ်။ အမြဲတမ်း သည်းခံနေရုံနဲ့ ဘာမှ မထူးလာဘူး" လို ခင်လေးက ပြောတယ်။ မေသက်ထားက ခင်လေးကို အားကိုးတကြီးနဲ့ ဖက်ထားလိုက်တယ်။ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို မသိတော့ဘူး။ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းဖိုလည်း သူမ မဝံ့ရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ခံနေဖိုလည်း သူမ မစွမ်းနိုင်တော့ဘူး။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မေသက်ထား ဇော်ထက်ကို စကားပြောဖို ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ "ဇော်ထက်... ကိုယ်တို့  အတူတူ အချိန်ပေးပြီး ခရီးသွားကြရအောင်။ အရင်လို ပြန်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြည့်ကြရအောင်" လို မေသက်ထားက ပြောတယ်။ ဇော်ထက်က ရယ်လိုက်ပြီး "မေသက်ထား...  အရာအားလုံးက အရင်လို ပြန်ဖြစ်လာဖိုဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ် နင့်ကို မချစ်တော့ဘူး" လို ပြောလိုက်တယ်။ မေသက်ထားရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတယ်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အခန်း (၄)

ဇော်ထက်ရဲ့ စကားတွေကြောင့် မေသက်ထားတစ်ယောက် အရမ်းခံစားသွားရတယ်။ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ အဆုံးသတ်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ မေသက်ထားတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ နေထိုင်တယ်။ ဇော်ထက်နဲ့လည်း စကားမပြောဖြစ်တော့ဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ဇော်ထက်က "ကိုယ်တို ကွာရှင်းကြရအောင်" လို ပြောတယ်။ မေသက်ထားက ငြိမ်နေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူမ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ကွာရှင်းဖိုအတွက် ရှေ့နေနဲ့ သွားတွေ့တဲ့အခါ မေသက်ထားတစ်ယောက် ပိုပြီး ဝမ်းနည်းလာတယ်။ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ တရားဝင် အဆုံးသတ်တော့မယ်။ ရှေ့နေက စာရွက်စာတမ်းတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး မေသက်ထားကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတယ်။ မေသက်ထား လက်တွေ တုန်ရီနေတယ်။ သူမ မျက်ရည်တွေကို ထိန်းမရတော့ဘူး။ လက်မှတ်ထိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ဘဝဟာ လွတ်လပ်သွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး အထီးကျန်သွားပြီလားဆိုတာကို မသိနိုင်တော့ဘူး။

အခန်း (၅)

ကွာရှင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ မေသက်ထား အမေနဲ့ ပြန်နေတယ်။ အမေက သူမကို ဂရုစိုက်ပြီး အားပေးတယ်။ ခင်လေးကလည်း မေသက်ထားကို အမြဲတမ်း ဖေးမကူညီတယ်။ မေသက်ထားက အလုပ်ကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဝါသနာပါတဲ့ ပန်းချီရေးတဲ့ အလုပ်ကိုလည်း ပြန်လုပ်တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာတွေက သက်သာလာတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ မေသက်ထား ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုကို သွားတယ်။ အဲဒီမှာ သူမရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို လူတွေက သဘောကျကြတယ်။ သူမရဲ့ ပန်းချီကားတွေက သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြနေတယ်။ ပန်းချီပြပွဲမှာ မေသက်ထားက အောင်မြင်တဲ့ ပန်းချီဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဟာ အရင်ကထက် ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာတယ်။

အခန်း (၆)

ဇော်ထက်က ကွာရှင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ပျော်ရွှင်နေပုံမပေါ်ဘူး။ သူ အရင်ကထက် ပိုပြီး အထီးကျန်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကလည်း အဆင်မပြေဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ မေသက်ထားကို သွားတွေ့တယ်။ "မေသက်ထား... ကိုယ် နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် မှားသွားတယ်။ နင့်ကို ဆုံးရှုးလိုက်ရတာ နောင်တရတယ်" လို ဇော်ထက်က ပြောတယ်။

မေသက်ထားက ဇော်ထက်ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောဘူး။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုတွေ ရောထွေးနေတယ်။ "ဇော်ထက်... အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ။ ကိုယ်တို အရင်လို ပြန်ဖြစ်လို မရတော့ဘူး" လို မေသက်ထားက တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ ဇော်ထက်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ပြီး ထွက်သွားတယ်။

အခန်း (၇)

မေသက်ထားရဲ့ ဘဝထဲကို လူသစ်တစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ သူ့နာမည်က အောင်ကိုတဲ့။ အောင်ကိုက မေသက်ထားရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို သဘောကျပြီး သူမကိုလည်း ဂရုစိုက်တယ်။ သူက မေသက်ထားကို နားလည်ပေးပြီး အားပေးတယ်။ မေသက်ထားက အောင်ကိုနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရင်း ပျော်ရွှင်လာတယ်။ သူမရဲ့ နှလုံးသားက အသစ်တဖန် ပြန်လည်နုပျိုလာတယ်။

အောင်ကိုက မေသက်ထားကို ချစ်ရေးဆိုတယ်။ မေသက်ထားက အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူမ အချစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ယုံကြည်ရမလားဆိုတာကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်ကိုရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက သူမကို ယုံကြည်မှုတွေ ပေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မေသက်ထားက အောင်ကိုရဲ့ အချစ်ကို လက်ခံလိုက်တယ်။

အခန်း (၈)

မေသက်ထားနဲ့ အောင်ကိုတို လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ သူတိုရဲ့ မင်္ဂလာပွဲက ရိုးရှင်းပေမဲ့ ပျော်ရွှင်စရာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မေသက်ထားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေက သူမကို ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြတယ်။ မေသက်ထားက အောင်ကိုကို ချစ်မြတ်နိုးတယ်။ သူတိုနှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်ပေးပြီး ဂရုစိုက်ကြတယ်။

မင်္ဂလာပွဲအပြီးမှာ မေသက်ထားနဲ့ အောင်ကိုတို ပင်လယ်ကမ်းခြေကို အပျော်ခရီးထွက်ကြတယ်။ သူတိုနှစ်ယောက် ပင်လယ်ပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အနာဂတ်အတွက် အိပ်မက်တွေ မက်ကြတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသစ်ဟာ ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမယ်လို ယုံကြည်တယ်။

အခန်း (၉)

မေသက်ထားနဲ့ အောင်ကိုတိုရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ သာယာပျော်ရွှင်တယ်။ သူတိုနှစ်ယောက် အတူတူ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ အတူတူ ခရီးတွေထွက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမြဲတမ်း အားပေးကူညီကြတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဆက်ပြီး ဖန်တီးတယ်။ အောင်ကိုက သူမရဲ့ အနုပညာကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံတယ်။

တစ်နေ့မှာတော့ မေသက်ထား ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ သူမ အရမ်းပျော်သွားတယ်။ အောင်ကိုကလည်း သူမထက် ပိုပြီး ပျော်တယ်။ သူတိုနှစ်ယောက် မိဘဖြစ်ဖိုအတွက် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေကြတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကလေးလေးကို မျှော်လင့်နေတယ်။

အခန်း (၁၀)

မေသက်ထား ကိုယ်ဝန်ဆောင်တဲ့အချိန်မှာ အောင်ကိုက သူမကို အထူးဂရုစိုက်တယ်။ သူမကို အမြဲတမ်း နားလည်ပေးပြီး လိုလေသေးမရှိအောင် ပြုစုစောင့်ရှောက်တယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ ဘဝဟာ ပြည့်စုံနေပြီလို ခံစားရတယ်။ သူမရဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

မေသက်ထားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေကလည်း သူမကို လာရောက်အားပေးကြတယ်။ သူမတိုရဲ့ အိမ်လေးဟာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ ကလေးလေးဟာ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး ဖြစ်ပါစေလို ဆုတောင်းနေတယ်။

အခန်း (၁၁)

မေသက်ထား ကလေးမွေးဖွားဖို နီးကပ်လာပြီ။ သူမ နည်းနည်းတော့ ကြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အောင်ကိုက သူမကို အားပေးတယ်။ သူက သူမရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူမကို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာအောင် ထားတယ်။ မေသက်ထား ဆေးရုံကို သွားတဲ့အခါ အောင်ကိုက သူမဘေးမှာ အမြဲရှိနေတယ်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မေသက်ထားဟာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားလိုက်တယ်။ အောင်ကိုက သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေသက်ထား။ ကိုယ့်ကို ဒီလို လက်ဆောင်လေး ပေးလို" လို ပြောတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ သမီးလေးကို ကြည့်ပြီး အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားတယ်။

အခန်း (၁၂)

နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားတယ်။ မေသက်ထားရဲ့ သမီးလေးက ကြီးပြင်းလာပြီး လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး ဖြစ်လာတယ်။ မေသက်ထားနဲ့ အောင်ကိုတိုကလည်း ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ အတူတူ နေထိုင်ကြတယ်။ သူတိုရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ နားလည်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတယ်။

မေသက်ထားက သူမရဲ့ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်တယ်။ သူမရဲ့ ပထမအိမ်ထောင်ရေးက နာကျင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွေ့အကြုံတွေက သူမကို ပိုပြီး သန်မာလာစေတယ်။ အောင်ကိုနဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ဘဝဟာ ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ မေသက်ထားက သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးသစ်ဟာ အဆိပ်မဖြစ်တော့ဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်တယ်။ သူမရဲ့ ဘဝဟာ အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ပျော်ရွှင်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ပြီးတော့ ဒီပျော်ရွှင်မှုဟာ ထာဝရ တည်မြဲနေမယ်လို သူမ ယုံကြည်တယ်။