မိဘမေတ္တာ

 မိဘမေတ္တာ  

 

နေပူပူ လေပူပူအောက်မှာ အညာဒေသရဲ့ မြေနီလမ်းကလေးက ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသည်။ ဦးဘမောင်နှင့် ဒေါ်စိန်မေတို့ လင်မယားမှာ တစ်နေကုန် လယ်ထဲတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသော်လည်း သူတို့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသောသားလေး 'အောင်မင်း' ကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ အောင်မင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာကြိုးစားပြီး ဉာဏ်ကောင်းသူလေးဖြစ်သည်။ ညဘက် ရေနံဆီမီးခွက်အောက်တွင် စာကျက်နေသော သားဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း ဦးဘမောင်က "ငါတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝမျိုး ငါ့သားကို မရောက်စေရဘူး၊ ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင် ထားမယ်" ဟု ဇနီးဖြစ်သူအား အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ထမင်းတစ်နပ်ကို ဟင်းကောင်းကောင်း မစားရသည့်တိုင် သားဖြစ်သူ၏ ကျောင်းစရိတ်အတွက်မူ သူတို့လင်မယား နှစ်ယောက်လုံး အသက်ကိုပါ ပေးဝံ့သည့် အချစ်မျိုးဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြသည်။

 

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အောင်မင်းသည် ဆယ်တန်းကို ဂုဏ်ထူးများစွာဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းဝမ်းသာကြသလို ဦးဘမောင်တို့ လင်မယားလည်း ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်။ သို့သော် ရန်ကုန်လို မြို့ကြီးပြကြီးတွင် တက္ကသိုလ်ဆက်တက်ရန် ငွေကြေးက အခက်အခဲဖြစ်လာသည်။ ဒေါ်စိန်မေသည် သူမ လက်ထပ်ကတည်းက ဝတ်ဆင်လာခဲ့သော ရွှေနားကပ်လေးကို ချွတ်ရောင်းခဲ့ရသလို၊ ဦးဘမောင်သည်လည်း နေ့ဆိုင်း ညဆိုင်း အလုပ်များကို ပိုလုပ်လာခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူ မြို့ကြီးတွင် မျက်နှာမငယ်စေရန် မိဘနှစ်ပါးမှာ သူတို့၏ ချွေး၊ သွေးများကို ရင်းကာ လိုလေသေးမရှိ ထောက်ပံ့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အောင်မင်း မြို့သို့သွားမည့်နေ့တွင် မိဘနှစ်ပါးမှာ ဘူတာရုံအထိ လိုက်ပို့ရင်း သားဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်လေးကိုကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူမဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

 

ရန်ကုန်မြို့ကြီး၏ ခေတ်မီမှု၊ တောက်ပမှုများအောက်တွင် အောင်မင်းတစ်ယောက် အရာရာကို အစိမ်းသက်သက် ခံစားခဲ့ရသည်။ ပထမနှစ်များတွင် မိဘကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတပြီး စာကို ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တက္ကသိုလ်မှ သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်း၊ မြို့ပြ၏ သိုက်မြိုက်မှုများက အောင်မင်းကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာစေခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းများက အမှတ်တမဲ့ဖြင့် သူ၏ တောဆန်သော အသုံးအနှုန်းများနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို လှောင်ပြောင်ကြသောအခါ အောင်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် မိမိဘဝကို ရှက်ရွံ့သည့် သိမ်ငယ်စိတ်များ စတင်ကိန်းအောင်းလာခဲ့သည်။ မိဘများက လစဉ်ပို့ပေးသော ငွေကြေးမှာ သူတို့အတွက် သွေးချွေးများဖြစ်သော်လည်း အောင်မင်းအတွက်မူ မြို့ပြလူငယ်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေထိုင်ရန် လောက်ငှရုံမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

 

တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ရောက်သောအခါ အောင်မင်းသည် မိဘများနှင့် အဆက်အသွယ် တဖြည်းဖြည်း ကျဲလာခဲ့သည်။ အရင်က တစ်ပတ်တစ်ခါ ရေးတတ်သော စာများ၊ ရွာက ဖုန်းဆိုင်သို့ ဆက်တတ်သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများမှာ တစ်လတစ်ခါ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် သုံးလတစ်ခါ စသဖြင့် ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။ ဦးဘမောင်နှင့် ဒေါ်စိန်မေတို့မှာ သားဖြစ်သူ စာမေးပွဲနီး၍ စာကြည့်နေရသဖြင့် မအားလပ်တာပဲ ဖြစ်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ရင်း သားဆီမှ ဖုန်းလာမည့်ရက်ကိုသာ နေ့စဉ် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသည်။ သားလေး ပိန်သွားမလား၊ ထမင်းရော မှန်မှန်စားရဲ့လားဟု ပူပန်နေသော မိဘနှစ်ပါး၏ မေတ္တာကို အောင်မင်းတစ်ယောက် မြို့ပြ၏ အပျော်အပါးများကြားတွင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

 

အောင်မင်း ဘွဲ့ရပြီးနောက် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်ရသွားခဲ့သည်။ လစာကောင်းကောင်းရလာသလို၊ အသိုင်းအဝိုင်းကလည်း ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့သည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီမှ သူဌေး၏သမီးဖြစ်သူ 'သီရိ' နှင့် ချစ်သူများ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သီရိသည် ချမ်းသာပြီး ခေတ်မီသူဖြစ်ရာ အောင်မင်းသည် သူ၏ ဆင်းရဲသော နောက်ခံဘဝကို သီရိသိသွားမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိဘများ ရန်ကုန်သို့ အလည်လာမည်ဟု ပြောတိုင်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြကာ တားဆီးခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ဦးဘမောင်တို့ လင်မယားသည် သားကိုလွမ်းလွန်းသဖြင့် ရွာမှ ထန်းလျက်၊ ပဲ၊ နှမ်းများကို သယ်ကာ ရန်ကုန်သို့ အသိမပေးဘဲ ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် အောင်မင်းသည် သူငယ်ချင်းများနှင့် ရှိနေချိန်ဖြစ်ရာ မိဘများကို သူ၏ အဝေးဆွေမျိုးများဟုသာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး အမြန်ပြန်လွှတ်ခဲ့သည်။ ဦးဘမောင်တို့ လင်မယား၏ ရင်ထဲတွင် ကွဲအက်သွားသော်လည်း သားလေး မျက်နှာမငယ်စေရန် အပြုံးဖြင့်သာ နှုတ်ဆက်ပြီး ရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

 

အောင်မင်းနှင့် သီရိတို့ လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ကြသောအခါ အောင်မင်းသည် သူ၏ မိဘများကို ဖိတ်ကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူ၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော မိဘများကြောင့် သီရိ၏ အသိုင်းအဝိုင်းကြားတွင် မျက်နှာပျက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ "မိဘတွေက နယ်မှာ ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ မလာနိုင်ဘူး" ဟုသာ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်။ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် သတင်းကြားရသော ဒေါ်စိန်မေသည် ရွာမှ ဘုရားကျောင်းဆောင်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သားလေး၏ ဓာတ်ပုံကို ပွေ့ဖက်ပြီး အသံတိတ် မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်။ "ငါ့သားလေး ဘဝမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ" ဟူသော ဆုတောင်းစကားမှလွဲ၍ သူတို့တွင် အခြား မည်သည့် အငြိုးအာဃာတမှ မရှိခဲ့ပေ။

 

လက်ထပ်ပြီးနောက် အောင်မင်း၏ ဘဝသည် ဇနီးသည်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင်ကား၊ ကိုယ်ပိုင်အိမ်၊ ခြံအကျယ်ကြီးများဖြင့် ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ကျေးလက်ဒေသဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလို မေ့ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိဘများကို ငွေအနည်းငယ် လွှဲပေးရုံမှလွဲ၍ သွားရောက်ကန်တော့ခြင်း၊ ခေါ်ယူစောင့်ရှောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုသာ အရေးအကြီးဆုံးဟု သတ်မှတ်လာခဲ့သည်။ အောင်မင်းသည် ငွေကြေးနှင့် အောင်မြင်မှုများနောက်သို့ လိုက်ရင်း ဘဝ၏ အဖိုးတန်ဆုံး အရာများကို ဆုံးရှုံးနေမှန်း သူကိုယ်တိုင် မသိခဲ့ပေ။

 

လောကဓံဆိုသည်မှာ အလှည့်ကျစမြဲ ဖြစ်သည်။ အောင်မင်း၏ ဘဝတွင် မထင်မှတ်ထားသော ပြဿနာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု လိမ်လည်ခံရပြီး ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စာရင်းလိမ်လည်မှုဖြင့် တရားစွဲခံရကာ လျော်ကြေးငွေ သိန်းပေါင်းများစွာ ပေးလျော်ရန် ဖိအားပေးခံရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အောင်မင်းသည် ရုတ်တရက် သွေးတိုးပြီး လေဖြတ်သွားကာ ဆေးရုံသို့ အရေးပေါ် တင်လိုက်ရသည်။ ပိုက်ဆံများစွာ လိုအပ်နေချိန်၊ ပြဿနာများ ဝိုင်းနေချိန်တွင် သူ အားကိုးခဲ့သော အသိုင်းအဝိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

 

ဆေးရုံတင်ထားရချိန်တွင် သီရိ၏ မိသားစုကလည်း အောင်မင်း၏ အကြွေးများကို မရှင်းပေးနိုင်ဟုဆိုကာ သီရိကိုပါ အိမ်ပြန်ခေါ်သွားကြသည်။ အောင်မင်းသည် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လှုပ်မရဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေခဲ့သော သူငယ်ချင်းများ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည်လည်း တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာကြတော့ပေ။ ထိုအချိန်မှသာ အောင်မင်းတစ်ယောက် အတုအယောင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ရက်စက်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ အမြတ်တနိုး တည်ဆောက်ခဲ့သော ဘဝကြီးမှာ သဲရဲတိုက်ကဲ့သို့ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များကျရင်း သူ့ကို တကယ်ချစ်သော မိဘနှစ်ပါးကို သတိရလာခဲ့သည်။

 

အောင်မင်း၏ သတင်းကို ရွာမှ အသိတစ်ယောက်မှတစ်ဆင့် ကြားရသောအခါ ဦးဘမောင်နှင့် ဒေါ်စိန်မေတို့မှာ သွေးပျက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ ယာမြေအနည်းငယ်နှင့် အိမ်လေးကို ချက်ချင်း ထုခွဲရောင်းချခဲ့ကြသည်။ သူတို့ တသက်လုံး နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်လေးကို စွန့်လွှတ်ရသော်လည်း သားလေး၏ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမတန်ဟု သူတို့ တွေးခဲ့ကြသည်။ ရသမျှငွေကို ပိုက်ကာ ရန်ကုန်သို့ ညတွင်းချင်း ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ သတိမလည်တလည် ဖြစ်နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ဒေါ်စိန်မေတစ်ယောက် ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။

 

အောင်မင်း သတိပြန်ရလာချိန်တွင် သူ့ဘေးနား၌ ညှိုးနွမ်းအိုမင်းနေသော ဖခင်နှင့် မိခင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူပေးရန်ရှိသော ဆေးဖိုးဝါးခများနှင့် လျော်ကြေးငွေအချို့ကို မိဘနှစ်ပါးက သူတို့၏ အိမ်နှင့် ခြံကို ရောင်းကာ ရှင်းပေးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အောင်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်သကဲ့သို့ နာကျင်သွားခဲ့သည်။ သူ အထင်သေးခဲ့သော၊ သူ ရှက်ရွံ့ခဲ့သော မိဘများသည်သာလျှင် သူ့ဘဝ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတွင် သူ့အနား၌ ရှိနေပေးခဲ့သည်။ "ဖေဖေ... မေမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ၊ သား မှားသွားပါတယ်" ဟု အောင်မင်းတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှနေ၍ မိဘနှစ်ပါး၏ ခြေမွှာကို ဖက်ကာ အသံထွက်သည်အထိ ငိုကြွေးတောင်းပန်ခဲ့သည်။ ဦးဘမောင်က သား၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "ဘာမှမဖြစ်ဘူး သားလေး၊ သားလေး အသက်ရှင်နေရင် ဖေဖေတို့အတွက် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

 

အချိန်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အောင်မင်း၏ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူသည် အတိတ်က မှားယွင်းခဲ့သော မာနများနှင့် အတုအယောင်ဘဝကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော အကြွေးများကို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်ပြန်လုပ်ကာ ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ယခုအခါ အောင်မင်းသည် တိုက်ကြီးတာကြီးများနှင့် မနေရသော်လည်း မိဘနှစ်ပါးနှင့်အတူ သေးငယ်သော အိမ်ငှားလေးထဲတွင် အတူတကွ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ မနက်တိုင်း မိခင်ချက်ကျွေးသော ထမင်းကြမ်းလေးကို စားရင်း၊ ဖခင်နှင့် စကားစမြည်ပြောရသည်ကို သူ ဘာနှင့်မှ မလဲနိုင်တော့ပေ။ "ငွေကြေးချမ်းသာမှုဆိုတာ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေမယ့်၊ သားသမီးအပေါ်ထားတဲ့ မိဘရဲ့ မေတ္တာကတော့ ဘယ်တော့မှ ပျက်သုဉ်းမသွားဘူး" ဆိုသည့် အမှန်တရားကို အောင်မင်းတစ်ယောက် သူ့ဘဝနှင့်ရင်းကာ နားလည်သွားခဲ့ပါတော့သည်။