မာယာများတဲ့ပထွေး၏လှည့်ကွက်
မာယာများတဲ့ပထွေး၏လှည့်ကွက်
မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တဖျောက်ဖျောက်ရိုက်ခတ်နေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ဖျော့တော့တဲ့ မီးအလင်းရောင်နဲ့အတူ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေကို အဖော်ပြုနေမိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီလိုညမျိုးမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲခဲ့ရတာ။ အခုထိလည်း အဲဒီအပျက်အစီးတွေကြားက ကျွန်မ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးပါဘူး။
ကျွန်မနာမည်က မေ။ ကျွန်မဘဝထဲကို ဦးမင်းထက်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ပထွေးအဖြစ် ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်မ အသက်က ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ အမေကတော့ သူဟာ ကျွန်မတို့သားအမိအတွက် နတ်သားတစ်ပါးလို့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ချမ်းသာတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း ဖခင်အရင်းတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ပြခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဆိပ်ရည်တွေ ပုန်းအောင်းနေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ကျွန်မမှာ ချစ်သူတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က အောင်သူ။ သူက သာမန်မိသားစုက ဆင်းသက်လာတဲ့ ကျောင်းဆရာလေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ရိုးရှင်းပေမဲ့ ခိုင်မြဲခဲ့တယ်။ "မေ... ကိုယ်တို့ နောက်နှစ်ဆို လက်ထပ်ကြမယ်နော်" လို့ သူကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးမင်းထက် ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
"မေ... သမီးချစ်သူက သမီးထင်သလို မရိုးသားဘူးထင်တယ်"
တစ်နေ့မှာ ဦးမင်းထက်က ကျွန်မကို ဓာတ်ပုံအချို့ လာပြတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ အောင်သူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေတာ။ "ဒါက သူခိုးယူထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေတာလေ... သမီးကို သူက အသုံးချနေတာ" တဲ့။ ကျွန်မ မယုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဦးမင်းထက်က တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အကွက်ကျကျ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ အောင်သူ့ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ကျွန်မဖုန်းထဲမှာ Block ထားလိုက်တာ၊ အောင်သူ ရေးခဲ့တဲ့စာတွေကို ကျွန်မလက်ထဲမရောက်အောင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်တာမျိုးတွေပေါ့။
ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ဒေါသနဲ့ သံသယပဲ။ အောင်သူ့ဆီက ဖုန်းတွေမလာတော့တဲ့အခါ၊ ကျွန်မပို့တဲ့စာတွေကို သူပြန်မဖြေတော့တဲ့အခါ (တကယ်တော့ ဦးမင်းထက်က အောင်သူ့ဖုန်းကိုပါ နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှောင့်ယှက်ခဲ့တာ) ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ အမုန်းတွေ စတင်ကိန်းအောင်းလာခဲ့တယ်။ အောင်သူ့ကို ကျွန်မ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို မြင်လာတယ်။
"ရှင် ကျွန်မဘဝထဲက ထွက်သွားတော့... ရှင့်လို လူလိမ်မျိုးကို ကျွန်မ မချစ်နိုင်တော့ဘူး"
အဲဒီနေ့က မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ အောင်သူ့မျက်နှာဟာ ဖြူလျော်သွားခဲ့တယ်။ "မေ... ကိုယ်ရှင်းပြတာ တစ်ချက်လောက် နားထောင်ပါဦး" လို့ သူတောင်းပန်ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ နားကိုပိတ်ပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
နောက်တစ်ပတ်မှာ အောင်သူ ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးမင်းထက်က ဘေးကနေ "မပူပါနဲ့ သမီးရယ်... သမီးအတွက် ပိုကောင်းတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိပါတယ်" လို့ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်ကိုးစားခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလို့ မရပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ဦးမင်းထက် ဆုံးသွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စာရွက်စာတမ်းတွေကြားက ဒိုင်ယာရီတစ်အုပ်ကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူရေးထားတဲ့ စာသားတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
"အောင်သူက ကောင်လေးကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မေက ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ သူနဲ့သာ ညားသွားရင် ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်။ အောင်သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် ငွေပေးပြီး လူမိုက်တွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာ။ မေ့ဆီက စာတွေကို ငါပဲ ဖျက်ခဲ့တာ။ ဓာတ်ပုံတွေကလည်း ငါကိုယ်တိုင် လူငှားပြီး ရိုက်ခိုင်းခဲ့တဲ့ အကွက်တွေပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မေက ငါ့စကားကို နားထောင်တဲ့ အရုပ်လေး ဖြစ်သွားပြီ။"
ကျွန်မ လက်ထဲက ဒိုင်ယာရီလေး လွတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကို၊ ကျွန်မရဲ့ အောင်သူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ။ ပထွေးဖြစ်သူရဲ့ မာယာတွေကြားမှာ ကျွန်မက ဓားစာခံ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အောင်သူ ကျွန်မကို ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့မှာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းစကားတွေအောက်မှာ သူ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကွဲနာကျခဲ့မလဲ။ သူသေဆုံးသွားတဲ့အချိန်အထိ ကျွန်မက သူ့ကို မုန်းနေခဲ့တာ။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေပဲ ကျန်တော့တယ်။ အောင်သူ့ကို သတိရတိုင်း ဖုန်းနံပါတ်ဟောင်းလေးကို ခေါ်ကြည့်မိတယ်။ "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ 'Seen' ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမလာတော့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ဖတ်ရင်း မျက်ရည်ကျနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး။
ဒီလှည့်ကွက်ထဲမှာ ကျွန်မက အရှုံးသမားပဲ။ ပထွေးဖြစ်သူကို မုန်းဖို့ထက်၊ သူ့ရဲ့ မာယာကို မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူကို မယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုမုန်းမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ ယုံကြည်ခြင်းအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရမှန်း သိချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အခုတော့ အချိန်မရှိတော့တဲ့ နာရီတစ်လုံးလိုပါပဲ။ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့သလို၊ အောင်သူ့ဆီက ခွင့်လွှတ်မှုကိုလည်း ဘယ်တော့မှ တောင်းပန်ခွင့် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ မာယာတွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သားကောင်တစ်ကောင်အဖြစ်နဲ့ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရပါတော့တယ်။
လောကမှာ အကြောက်ရဆုံးအရာဟာ ကိုယ်အနီးကပ်ဆုံး ယုံကြည်ရသူရဲ့ လှည့်စားမှုမဟုတ်ဘဲ၊ အဲဒီလှည့်စားမှုကြောင့် ကိုယ်ချစ်ရသူအပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှု ပျက်စီးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။