ပထွေးနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်
အခန်း (၁) အိမ်ဆိုတဲ့ အကျဉ်းထောင်
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီးရွာနေတယ်။ သွပ်မိုးပေါ်ကို ကျတဲ့ မိုးပေါက်သံတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက တုန်ယင်မှုကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်မလားလို့ ကျွန်မ တွေးနေမိတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ ဆေးနံ့တွေက စွဲကပ်လို့။ အမေကတော့ အခန်းထဲမှာ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးရင်း အိပ်ပျော်နေလေရဲ့။ ကျွန်မကတော့ ဧည့်ခန်းက သစ်သားခုံလေးပေါ်မှာ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်ရင်း ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ပြန်ညှစ်ထားမိတယ်။ အသားချင်းပွတ်တိုက်သံကတောင် ကျွန်မကို လန့်ဖျပ်စေတယ်။ ဒီအိမ်က ကျွန်မအတွက် နွေးထွေးတဲ့ အရိပ်အာဝါသ မဟုတ်တော့ဘူး။ အေးစက်ပြီး အသက်ရှူရခက်တဲ့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။
အခန်း (၂) နွေးထွေးမှုနောက်က အရိပ်မည်း
ဦးထွန်းက ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ရောက်လာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကပါ။ အဖေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း အမေ့ရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ ပထွေးပေါ့။ အစပိုင်းမှာ သူက အရမ်းကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ အမေ့ရဲ့ နာတာရှည်ရောဂါအတွက် ဆေးဖိုးဝါးခတွေကို သူပဲ ရှာဖွေပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာလည်း သူပဲ။ အမေက သူ့ကို သိပ်ချစ်တာ။ သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ရင် အမေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အသက်ရှင်ချင်စိတ်တွေ ဝေနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အဲဒီမျက်လုံးတွေနောက်က တဏှာရိပ်ကို စောစောစီးစီး သတိထားမိခဲ့သင့်တာ။ သူ ကျွန်မအနားကို ကပ်လာတိုင်း ရတဲ့ အနံ့စိုးစိုးကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့အတွက်ကြောင့် ကျွန်မ အပြုံးတုတွေနဲ့ အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၃) လမ်းမှားခဲ့တဲ့ ညတစ်ည
အဲဒီညက အမေ ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ည။ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ သူ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့တာ။ မိုးတွေကလည်း အခုလိုပဲ သည်းနေခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မ အမေ့အတွက် အဝတ်အစားတွေ ထည့်နေတုန်း သူ အခန်းထဲကို ရောက်လာတယ်။ အရက်နံ့တွေနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ လက်တွေက ကျွန်မ ပခုံးပေါ်ကို ကျရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရုန်းခဲ့ပါတယ်။ ငိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားအင်တွေကို ကျွန်မ မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ "မင်း အမေကို ငါ့အကြောင်း သွားပြောရင် သူ့အသက်ကို မင်းသတ်တာပဲလို့ မှတ်လိုက်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်သံက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြာပုံဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၄) မဖုံးဖိနိုင်တဲ့ အမှန်တရား
နှစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ထူးခြားလာတယ်။ မနက်တိုင်း အော့အန်တာတွေ၊ အစားအသောက် ပျက်တာတွေ။ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မကို သေမိန့်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ အမေ့ကို ပြောပြရင် အမေ နှလုံးရပ်ပြီး သေသွားနိုင်တယ်။ အမေက သူ့ကို ဘုရားတစ်ဆူလို ကိုးကွယ်နေတာလေ။ သူ့ရဲ့ ရောဂါကလည်း အသည်းအသန်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ ဦးထွန်းဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရောက်နေတယ်။ "ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ၊ ငါ အရာအားလုံး စီစဉ်ပေးမယ်" တဲ့။ သူ စီစဉ်ပေးမယ်ဆိုတာက ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက အသက်ကို သတ်ပစ်ဖို့ပါ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့ အော်ဟစ်ပစ်ချင်ပေမယ့် အသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) ဆုံးဖြတ်ချက်
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ပိန်ချောင်နေတဲ့ ပါးပြင်တွေ၊ အသက်မဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ။ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောပြီး အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့၊ နောက်တစ်ခုကတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အနစ်နာခံပြီး အမေ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်း ထွက်ခွာခွင့်ပေးဖို့။ ကျွန်မ အမေ့အခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အမေက အားမရှိတဲ့ လက်ကလေးနဲ့ ကျွန်မလက်ကို လှမ်းကိုင်တယ်။ "သမီးလေး... ဦးထွန်းက သမီးအတွက်ရော အမေ့အတွက်ရော ကျေးဇူးရှင်ပါပဲကွယ်၊ သူရှိနေလို့သာ ငါတို့ ဒီလို နေရတာ" တဲ့။ အမေ့စကားတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။ အမေ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စိတ်အေးလက်အေး ရှိပါစေတော့။
အခန်း (၆) စတေးခြင်းရဲ့ နာကျင်မှု
"အမေ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ"
ကျွန်မ စကားကြောင့် အမေ့မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားတယ်။ ဦးထွန်းကတော့ ဘေးနားမှာ အံ့သြချင်ယောင်ဆောင်ရင်း ရပ်နေတယ်။
"ဘယ်သူ့ဆီကလဲ သမီး... ဘယ်သူလဲ" အမေက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးတယ်။
ကျွန်မ ဦးထွန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး အဆိုးဆုံး လိမ်ညာမှုကို ပြောလိုက်တယ်။
"ဘယ်သူမှ မဟုတ်ဘူး အမေ... ကျွန်မ အပြင်က လူတစ်ယောက်နဲ့ မှားခဲ့တာ၊ ဦးထွန်းက ဒါကို သိလို့ ကျွန်မကို ဆုံးမနေတာ ကြာပြီ၊ အမေ စိတ်ညစ်မှာစိုးလို့ သူ ဖုံးပေးထားတာ"
အမေက ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်တယ်။ ဖြန်းခနဲ ကျလာတဲ့ အမေ့ရဲ့ ပါးရိုက်ချက်က ကျွန်မ မျက်နှာထက် ရင်ဘတ်ကို ပိုနာစေတယ်။ ဦးထွန်းကတော့ အမေ့ကို ထိန်းရင်း "မေ... စိတ်လျှော့ပါ၊ ကလေးက ငယ်သေးလို့ မှားသွားတာပါ" လို့ ဟန်ဆောင်ကောင်းကောင်းနဲ့ ပြောနေလေရဲ့။ ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားဖို့ အမေ အော်ဟစ်နှင်ထုတ်တယ်။ ကျွန်မ အထုတ်ဆွဲပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဖြစ်ချင်တဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။ ဦးထွန်းကို အမေ ဆက်ပြီး အားကိုးလို့ရအောင်၊ အမေ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ မပျက်စီးအောင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူယုတ်မာ အဖြစ်ခံလိုက်တာပါ။
အခန်း (၇) အဆုံးသတ်မဲ့ ခရီး
အခုဆိုရင် ကျွန်မ မြို့ပြင်က ရွာလေးတစ်ရွာမှာ တစ်ယောက်တည်း နေနေတာ သုံးလရှိပြီ။ အမေ ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရတယ်။ အမေ ဆုံးခါနီးအထိ ဦးထွန်းက ပြုစုပေးသွားခဲ့တယ်တဲ့။ အမေ ကျွန်မကို မုန်းတီးရင်းနဲ့ပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်လေးကတော့ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာပြီ။ ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်မ ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပြီး ငိုမိတယ်။ ဒီကလေးမှာ ဘာအပြစ်မှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နာကျင်မှုနဲ့ စတေးမှုရဲ့ ပြယုဂ်ပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူကို လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရစ်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မကတော့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမုန်းတွေကို ပွေ့ပိုက်ရင်း အသက်ရှင်နေရတယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးပေါ့။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ အမှန်တရားဟာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိတာမို့၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ရတာမျိုးဟာ အခါးဆုံးသော မေတ္တာတရား ဖြစ်ပါတယ်။