နောက်ကျသွားသော နောင်တ
နောက်ကျသွားသော နောင်တ
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်က အေးစက်နေပြီ။ အခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း။ နံရံပေါ်က နာရီသံက တချက်တချက်နဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ကျယ်လောင်နေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ မြတ် က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေမှာ။ "ကိုကြီး... အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်နဲ့ဦးလေ၊ ခေါင်းကိုက်ဦးမယ်" လို့ တိုးတိုးလေး လာပြောမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လောဘတွေ၊ မာနတွေနဲ့ အတ္တတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကို လက်လွတ်လိုက်ရမှန်း အခုမှ သိလာရတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်မှာ အောင်မြင်ဖို့ကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှ အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၂)
မြတ်နဲ့ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်ကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာပါ။ သူမက အရမ်းအေးဆေးပြီး ဂရုစိုက်တတ်တဲ့မိန်းကလေး။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမက နောက်ကနေ အမြဲပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ပြီးစက ဆင်းရဲခဲ့ပေမယ့် ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရာထူးတက်လာတယ်၊ ငွေတွေ ပိုရှာနိုင်လာတယ်၊ ပြီးတော့... ကျွန်တော် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မြတ် ရဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်တော့်အတွက် နားငြီးစရာ ဖြစ်လာတယ်။ သူမ ပြင်ပေးတဲ့ ထမင်းဝိုင်းထက် လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ သောက်ရတဲ့ ဝိုင်က ပိုအရသာရှိလာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကိုပဲ ကြည့်နေတတ်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အထီးကျန်ရိပ်တွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ "ကိုကြီး... ဒီနေ့ အိမ်မှာ အတူတူ ထမင်းစားရအောင်လား" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ message လေးတွေကို seen ပြပြီး reply မပြန်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က စခဲ့တာ။ မြတ်က ထူးထူးခြားခြား အပြင်တွေ ခဏခဏ ထွက်လာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ ငါက အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေတာကို သူက ဖောက်ပြန်နေတာလား ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို ဒေါသထွက်စေတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူမ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖုန်းပြောနေတာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့... အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကျွန်မကို အကြောင်းကြားပေးပါ၊ သူ မသိစေချင်ဘူး" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနကို မီးရှို့လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို လူယုံနဲ့ စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
ပဋိပက္ခတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို စကားမပြောတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်တာ နောက်ကျမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ပြန်မလာတော့ဘူး။ မြတ်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေမြဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့လာတာကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်လူဆီက သတင်းရတယ်။ မြတ်က ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ခိုးတွေ့နေတယ်တဲ့။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အဲဒီနေရာကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ မြင်လိုက်ရတာက မြတ်က အဲဒီလူရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး တစ်ခုခုကို အသနားခံနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားပြီး မြတ်ကို အားလုံးရှေ့မှာ ပါးရိုက်လိုက်မိတယ်။ "မင်း ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရသလား" လို့ အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်တော် လှည့်ထွက်ခဲ့တယ်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အခုထိ ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။
အခန်း (၅)
အဲဒီနေ့ကစပြီး မြတ် အိမ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လိုပဲ။ "ဖောက်ပြန်တဲ့မိန်းမ ထွက်သွားတာ အေးတာပဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ တစ်လ ကြာလာတဲ့အထိ သူမဆီက ဘာသတင်းမှ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ညဘက်တွေမှာ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲက နေရာတိုင်းမှာ သူမရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ကျန်နေတုန်း။ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ပဲ ပြောတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လောင်မြိုက်လာတယ်။ ကျွန်တော် မှားနေပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးက ဝင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မာနက တားထားတုန်းပဲ။
အခန်း (၆)
ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ကျွန်တော့်ဆီကို ပါဆယ်ထုတ်တစ်ခု ရောက်လာတယ်။ အထဲမှာ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ရှေ့နေတစ်ယောက်ရဲ့ စာတစ်စောင်။ အဲဒီရှေ့နေက ကျွန်တော် ပါးရိုက်ခဲ့တဲ့နေ့က မြတ်နဲ့ တွေ့နေတဲ့လူပဲ။ စာထဲမှာ ရေးထားတာက... "ဦးထွန်းလင်း၊ ကျွန်တော်က မမြတ်ရဲ့ ရှေ့နေပါ။ မမြတ်က သူမရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ခင်ဗျားဆီ လွှဲပေးခဲ့ဖို့ ကျွန်တော့်ကို စီစဉ်ခိုင်းထားတာပါ။ သူမမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရကတည်းက ခင်ဗျားကို အလုပ်မှာ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ ခင်ဗျားကို အားကိုးချင်ပေမယ့် ခင်ဗျားက အမြဲတမ်း အလုပ်တွေနဲ့ စိတ်တိုနေတတ်တော့ သူမ မပြောရဲခဲ့ဘူး။ သူမ ဆေးရုံတက်ဖို့ စရိတ်တွေကိုတောင် မသုံးဘဲ ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ငန်းတိုးချဲ့ဖို့အတွက် စုဆောင်းပေးခဲ့တာပါ" တဲ့။
ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်လာတယ်။ ဒိုင်ယာရီကို လှန်ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ရေးထားတာက... "ကိုကြီး... မြတ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ ကိုကြီးဘေးမှာ အဆုံးထိ မနေပေးနိုင်တော့လို့။ ကိုကြီးက အောင်မြင်မှုကိုပဲ ချစ်တာဆိုတော့ မြတ်က အောင်မြင်မှုတွေပဲ ပေးခဲ့ချင်တယ်။ အဲဒီနေ့က လူပုံအလယ်မှာ ပါးရိုက်ခံရတာထက် ကိုကြီးက မြတ်ကို မယုံကြည်ဘူးဆိုတဲ့ အသိက ပိုနာကျင်ရတယ်။ မြတ် သွားတော့မယ်နော်..."
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် မြတ်ရှိရာကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပေမယ့် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကပဲ ဆေးရုံမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ။ သူမရဲ့ အလောင်းကိုတောင် ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ရဘူး။ သူမက သူမရဲ့ အရိုးပြာကို ပင်လယ်ထဲ မျှောပေးဖို့ပဲ မှာခဲ့တယ်တဲ့။
အခု ကျွန်တော် ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သူမ ပေးခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေ ရှိပေမယ့် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကတော့ သေလူတစ်ယောက်လို အေးစက်နေပြီ။ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပေမယ့် ပင်လယ်လှိုင်းသံတွေက ကျွန်တော့်အသံကို ဝါးမြိုသွားတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ပါတယ် မြတ်ရယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်စကားကို နားထောင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်သလို၊ အောင်မြင်မှုဆိုတာလည်း ငွေကြေးမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေတုန်းမှာ မသိခဲ့ရင်၊ သူ မရှိတော့တဲ့အခါ ရလာမယ့် နောင်တက သေတဲ့အထိ ကုစားလို့ မရနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။