"ကာမအလွန်အကျူးလိုက်စားသူ"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလိုလိုက်လွန်းတဲ့လူပါ။ အထူးသဖြင့် မိန်းမကိစ္စမှာပေါ့။ လောကမှာ ပိုက်ဆံရှိရင်၊ ရုပ်ရည်ရှိရင် အရာရာကို ဝယ်ယူလို့ရတယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားက အစကတည်းက စခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် မင်းထက်။ အသက် ၃၂ နှစ်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အောင်မြင်နေတဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့် ဝါသနာကတော့ ညဘက်တွေမှာ ပန်းပေါင်းစုံကို နမ်းရှိုက်ရတာပါပဲ။
ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်ကတော့ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ မိန်းမကောင်းလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ "အိမ်" ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ထက် ပိုမပေးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ပြင်က "အရောင်အသွေး" တွေကိုပဲ ငတ်မွတ်နေခဲ့တာ။ "ဒီနေ့လည်း အလုပ်နောက်ကျဦးမှာလား ကိုထက်..." လို့ သူမ မေးတိုင်း ကျွန်တော် မလုံမလဲ စိတ်တိုတတ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အလုပ်ကြောင့် နောက်ကျတာ မဟုတ်ဘူး၊ အချောအလှတွေနဲ့ ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာပါ။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို 'မေ' ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး ရောက်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလုပ်သင်ဆင်းတဲ့ ကောင်မလေး။ နုပျိုတယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို မြှူဆွယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့တယ်။ နွယ်ကတော့ အိမ်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပြုတ်ပြီး စောင့်နေတုန်း၊ ကျွန်တော်ကတော့ မေနဲ့အတူ ဟိုတယ်ခန်းတွေ၊ ကလပ်တွေမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တယ်။
"ကိုထက်... နွယ့်ကို ဒီထက်ပိုပြီး အချိန်ပေးလို့မရဘူးလားဟင်" လို့ နွယ်က မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ဂရုမစိုက်တဲ့အပြင် "နင်က အရမ်း စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတာပဲ" ဆိုပြီး အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သာယာမှုနောက်ကို လိုက်စားနေတဲ့ စိတ်က အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။
အခန်း (၃)
တစ်ရက်မှာတော့ မထင်မှတ်ထားတာ ဖြစ်လာတယ်။ မေက ကျွန်တော့်ကို ဗီဒီယိုဖိုင်တစ်ခု ပြတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ သူမရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက ရုပ်သံတွေ။ "ရှင် ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံ သိန်း ၅၀၀ ပေးရမယ်... မဟုတ်ရင် ဒါတွေအားလုံးကို ရှင့်မိန်းမဆီ ပို့လိုက်မှာ" တဲ့။ ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ချစ်လှချည်ရဲ့ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော့်ကို ငွေညှစ်ဖို့အတွက် အသုံးချခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကာမဂုဏ် လိုက်စားမှုက အခုတော့ ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်လိုက်သလိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်တယ်။ "ကိုထက်... အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်လာပါဦး... နွယ် အရမ်း နေလို့မကောင်းလို့" တဲ့။ ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနဲ့ပဲ "ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ ဆေးခန်းသွားလိုက်" လို့ အော်ပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ မေ့ကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာပဲ ရှိတော့တယ်။
အခန်း (၄)
မေ့ကို ပိုက်ဆံတွေ ပေးလိုက်ရပေမယ့် သူမက မကျေနပ်သေးဘူး။ ကုမ္ပဏီမှာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျင့်ပျက်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်း ပေါက်ကြားလာတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ ကွယ်ရာအတင်းပြောလာကြတယ်။ အလုပ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့သလို၊ အိမ်ပြန်ရင်လည်း နွယ်နဲ့ စကားမပြောဖြစ်တော့ဘူး။
နွယ်ကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိန်ချုံးလာတယ်။ သူမ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါတောင် ကျွန်တော်က သူမကို "နင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးလာတာလဲ" လို့တောင် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောခဲ့မိသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားကို နှိပ်စက်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၅)
နောက်ဆုံးတော့ မေက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗီဒီယိုတွေကို နွယ့်ဆီ ပို့ပေးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နွယ်က ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေသလိုပဲ။
"ကို... ကို တကယ်ပဲ အဲ့လို လူစားမျိုးလား..." သူမ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ လုပ်ရပ်တွေက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။ သူမ ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ အဝတ်အစားထုတ်တွေကို သိမ်းပြီး အိမ်ကနေ ဆင်းသွားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မတားခဲ့ဘူး။ "သွားပေါ့... ငါ့မှာ အခြားမိန်းမတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ" ဆိုတဲ့ မာနက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးထားတုန်း။
အခန်း (၆)
နွယ် ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာ ကျွန်တော့်အလုပ်ကနေ အထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးသွားပြီ။ ကျွန်တော် အထီးကျန်လာတယ်။ အရင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိခဲ့တဲ့ "ပန်း" တွေက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့တာနဲ့ အကုန် လွင့်စင်ကုန်ကြပြီ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ နွယ့်ရဲ့ အမေဆီကပါ။ "နွယ်... နွယ် ဆုံးသွားပြီ မင်းထက်။ သူမမှာ ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာကို မင်းကို စိတ်မညစ်စေချင်လို့ ဖုံးထားခဲ့တာ... မင်းကတော့ သူမကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ နာကျင်အောင် လုပ်သွားခဲ့တာပဲ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် နွယ့်ရဲ့ ဈာပနကို သွားခွင့်မရခဲ့ဘူး။ သူမ မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်ပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် အခုတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ နွယ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင်ကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့ရတယ်။ "ကို့ကို နွယ် ခွင့်လွှတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကို့ကိုယ်ကို ပြန်ချစ်တတ်အောင် အရင်ကြိုးစားပါ" တဲ့။
ကျွန်တော် မှားခဲ့ပြီ။ ခဏတာ သာယာမှုအတွက် ထာဝရချစ်ခြင်းကို ရောင်းစားခဲ့မိတယ်။ ကာမအလွန်အကျူး လိုက်စားခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ အဖော်မဲ့စွာ သေဆုံးရဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ: လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက သူဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ခဲ့ဖူးလဲဆိုတာပေါ်မှာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့အနားက လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်အထိ တန်ဖိုးထား ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။