အဝေးရောက်နေတဲ့ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ရဲ့ဗိုက်
အဝေးရောက်နေတဲ့ဦးလေးနှင့် အဒေါ်ရဲ့ဗိုက်
မိုးအေးအေးတွင် အိမ်ရှေ့က ကပြင်၌ထိုင်ရင်း လမ်းထိပ်ကို ငေးနေမိသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ မီးခိုးရောင်တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက စင်ကာပူကို အလုပ်သွားလုပ်နေတဲ့ ဦးမျိုးဆီက ဖုန်းတွေလာတတ်ပေမယ့် တစ်ခါမှ ဗီဒီယိုကော မခေါ်ခဲ့ဘူး။ အသံပဲ ကြားရတယ်။ “သားကြီး... မင်းအဒေါ်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်နော်၊ ဦးလေး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပို့ပေးမယ်” ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ထပ်တလဲလဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။
ကျွန်တော်နဲ့ အဒေါ် နှင်းနှင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်း ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ နေလာခဲ့ကြတာ။ ဦးမျိုး ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကြောင့် အဒေါ်ဟာ ဘာမှမလိုလေအောင် နေနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးလလောက်ကစပြီး အဒေါ် တစ်မျိုး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ပြင်မထွက်တော့ဘူး။ အမြဲတမ်း အခန်းအပြင်ဘက်ကနေပဲ အစာစားတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ အဒေါ်ရဲ့ ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖောင်းကားလာတာပါပဲ။
ရပ်ကွက်ထဲက ကောလာဟလတွေက ကျွန်တော့်နားထဲကို အဆိပ်လို စီးဝင်လာတယ်။ “ဦးမျိုး မရှိတုန်း နှင်းနှင်းတစ်ယောက် ဘယ်သူနဲ့များ မှားလိုက်တာလဲမသိဘူး၊ ဗိုက်ကတော့ အသိသာကြီးပဲ” ဆိုတဲ့ စကားတွေ။ ကျွန်တော် အဒေါ့်ကို ကြည့်ရတာ ရွံသလိုလို၊ မုန်းသလိုလို ဖြစ်လာမိတယ်။ ဦးလေးက ဟိုမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံပို့နေတာကို အဒေါ်ကတော့ ဒီမှာ ဖောက်ပြန်နေတာလားဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အဒေါ့်ကို စကားမပြောတော့တာ သုံးလလောက်ရှိပြီ။ အဒေါ်ကတော့ ဘာမှမရှင်းပြဘူး။ ညညဆိုရင် အဒေါ့်အခန်းထဲကနေ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံတွေကို ကြားရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အန်သံတွေလည်း ကြားရတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ “အပြစ်ရှိတဲ့သူမို့ ငိုနေတာပဲ” လို့ ခါးခါးသီးသီး တွေးမိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတာကိုး။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် မအောင့်နိုင်တော့ဘူး။ အဒေါ့်အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ အဒေါ်က ကုတင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဗိုက်ကြီးက တကယ်ကို ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်မိတယ်။
“အဒေါ်... ဘယ်သူ့ကလေးလဲ၊ ဦးလေး သိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးမလဲဆိုတာ စဉ်းစားဖူးလား၊ ကျွန်တော် အဒေါ့်ကို တကယ် ရွံတယ်”
အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကြည့်တယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ အပြစ်ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင်ထက် နာကျင်မှုတွေက ပိုများနေတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အဒေါ်က တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တယ်။ “သား... အဒေါ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အဒေါ်... အဒေါ်က ဦးမျိုးကို ချစ်လို့ပါ” တဲ့။
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ “ချစ်လို့ ဖောက်ပြန်တာလား” လို့ ပြန်အော်ပြီး အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ အဒေါ် မထနိုင်တော့ဘူး။ သတိလစ်သွားတဲ့ အဒေါ့်ကို ဆေးရုံတင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ကျရောက်လာခဲ့တယ်။
ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်မကောင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ “လူနာက အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်ပါ။ ဗိုက်ထဲမှာ ရေဖျဉ်းတွေ စွဲနေတာ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူနာက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အောင့်ခံထားတာလဲ မသိဘူး”
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။ ဗိုက်ကြီးနေတာက ကလေးမဟုတ်ဘဲ သေမင်းရဲ့ အရိပ်အယောင် ရေဖျဉ်းတွေတဲ့လား။ ကျွန်တော် အဒေါ့်အနားကို ပြေးသွားမိတယ်။ အဒေါ်က အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေကြားမှာ အသက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှူနေရတယ်။
“အဒေါ်... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောတာလဲ၊ ဘာလို့လဲ...”
အဒေါ်က လက်ကို အားယူပြီး ဘေးက ဗီရိုလေးကို ညွှန်ပြတယ်။ ကျွန်တော် ဗီရိုထဲက သံသေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ အထဲမှာ ဦးလေးမျိုးရဲ့ သေစာရင်းနဲ့ အလုပ်ခွင်မှာ မတော်တဆဖြစ်ပြီး ဆုံးပါးသွားတဲ့အတွက် ရတဲ့ အာမခံကြေး စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိနေတယ်။ သေဆုံးတဲ့ရက်စွဲက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက။
ကျွန်တော် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာနဲ့ စာရွက်တွေကို ဖတ်နေတုန်းမှာ အဒေါ့်ဆီက ဖုန်းမြည်လာတယ်။ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တော့ တစ်ဖက်က အသံက ဦးလေးမျိုးရဲ့ အသံနဲ့ တူပေမယ့် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါက အသံတုပြုလုပ်ထားတဲ့ အသံသွင်းထားချက်တွေပဲ။ အဒေါ်က ဦးလေးမရှိတော့တာကို ကျွန်တော် သိသွားရင် စိတ်ထိခိုက်မှာ စိုးလို့၊ ပြီးတော့ ဦးလေးပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်နေမှ စိတ်အေးလက်အေး ပညာသင်နိုင်မှာ စိုးလို့ အခုလို လိမ်ညာခဲ့တာ။
အဒေါ်က ဦးလေးရဲ့ အာမခံကြေးတွေကို ကျွန်တော့်ကျောင်းစရိတ်အတွက်ပဲ သုံးခဲ့ပြီး သူ့ရောဂါအတွက် တစ်ပြားမှ မသုံးခဲ့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက အတင်းအဖျင်းတွေကိုလည်း ငြိမ်ခံနေခဲ့တယ်။ “ကိုယ်ဝန်ရှိနေတဲ့ အမျိုးသမီးယုတ်” ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို သူ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် အဒေါ့်လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ “ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်တော် မှားသွားတယ်၊ အဒေါ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖြူစင်ဆုံး လူသားပါ”
အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အားတင်းကာ ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီအပြုံးမှာ နောင်တတွေ မရှိဘူး။ ပေးဆပ်ရတာကို ကျေနပ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ အဒေါ် ကျွန်တော့်ကို ထာဝရ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့တယ်။
အခုတော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ ဦးလေးရဲ့ အသံတု ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ အဒေါ့်ရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ဗိုက်ကို ကြည့်ပြီး ရွံရှာခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တတွေက အခုတော့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ခဲဆွဲထားသလို လေးလံနေပြီ။
ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာ တစ်ခုရှိတယ်။ တချို့သော အမှန်တရားတွေက သိခွင့်ရတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျလွန်းနေတတ်ပြီး၊ တချို့သော မေတ္တာတွေကတော့ အထင်လွဲမှုတွေအောက်မှာ နာကျင်စွာနဲ့ပဲ ပွင့်လန်းခဲ့ကြတယ်ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်စိဖြင့် မြင်ရသော အရာများထက် ကွယ်ကွယ်ဝှက်ဝှက် ပေးဆပ်နေသော မေတ္တာတရားများက ပို၍ နက်ရှိုင်းတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားကို မသိဘဲ စောစီးစွာ ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် နောင်တကိုသာ သယ်ဆောင်လာတတ်သည်။