"ခိုင်းနွားကြီးဖြစ်ခဲ့ပီ"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို အလွန်ယုံလွန်းတဲ့လူပါ… အဲ့ဒါပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်အမျိုးသမီး ‘နွယ်’ နဲ့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော့်ဘဝဟာ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ပါ လက်ထပ်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ နွယ်က မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမမှာ ရှိတာဆိုလို့ သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ အဒေါ်အရင်း ဒေါ်မြရီနဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်နှမတွေပဲ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်အောင် ပြောခဲ့တယ်။
"ကိုကို... နွယ်မှာ ဆွေမျိုးဆိုလို့ ဒါပဲရှိတာ၊ သူတို့ကို နွယ်က ပစ်မထားရက်ဘူး"
သူမ ဒီစကားကို ပြောတိုင်း ကျွန်တော်က သူမရဲ့ သိတတ်မှုကို ပိုချစ်မိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဆိုတော့ ငွေကြေးက အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ နွယ်ရဲ့ အဒေါ်၊ အဒေါ်ရဲ့သား အောင်မင်းနဲ့ သမီး လှလှတို့ အားလုံး စုပြုံနေထိုင်ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ 'မိသားစု' ဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှုကို လိုချင်လို့ အားလုံးကို ဖေးမခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို ဝိုင်းပြီး ကိုက်ခဲမယ့် သွားတွေရှိနေတာကိုတော့ ကျွန်တော် လုံးဝ မမြင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
နွယ်ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာဆိုရင် သိတတ်လိုက်တာမှ လွန်ရောပဲ။ ဒေါ်မြရီက ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း ရေနွေးကြမ်းလေးနဲ့ ဆီးကြိုတယ်။ အောင်မင်းက ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းထဲမှာ ကူညီချင်တယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော်က ဂိုဒေါင်တာဝန်ခံ ပေးထားခဲ့တယ်။ လှလှကတော့ နွယ်ရဲ့ အဖော်အဖြစ် အိမ်မှာပဲ နေတယ်။
"သားကြီးက တကယ့်ကို စေတနာရှင်ပါ၊ တို့နွယ်လေးကတော့ ဘုန်းကံကြီးလိုက်တာ"
ဒေါ်မြရီက အမြဲတမ်း မြှောက်ပင့်ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သူတို့လိုအပ်တာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။ အောင်မင်းက အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတိုင်းလည်း တစ်ခါမှ မစစ်ဆေးဘဲ ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုံတာက 'သူတို့ဟာ နွယ်ရဲ့ မိသားစု၊ ငါ့ရဲ့ မိသားစု' ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိမထားမိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်စာရင်းတွေထဲက ဂဏန်းတွေဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေတာပဲ။
အခန်း (၃)
ထူးဆန်းတဲ့ အပြောင်းအလဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ငန်းမှာ ငွေကြေးအကျပ်အတည်း စဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ စတာပါ။ ပရောဂျက်အသစ်တစ်ခုအတွက် ငွေထုတ်ဖို့ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဂိုဒေါင်ထဲက ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပျောက်ဆုံးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အောင်မင်းကို မေးတော့ သူက "ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး ကိုကြီး၊ တစ်ယောက်ယောက် ခိုးတာဖြစ်မှာပေါ့" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
အဲ့ဒီညမှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ပြန်လာတော့ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်မယ့်အစား ဒေါ်မြရီတို့ရဲ့ ကိစ္စကိုပဲ လာပြောတယ်။
"ကိုကို... အောင်မင်းက ကားအသစ်တစ်စီး လိုချင်နေတယ်၊ အလုပ်သွားရတာ အဆင်မပြေလို့တဲ့၊ ပိုက်ဆံ သိန်း ၅၀၀ လောက် ထုတ်ပေးပါလား"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းမှာ ငွေလိုနေတာ သူမ အသိဆုံးပါ။ ဒါကို သူမက သူ့မောင်အတွက် ကားဝယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတုန်းပဲလား။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငြင်းလိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အိမ်ရဲ့ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး။ ဒေါ်မြရီကလည်း ထမင်းစားပွဲမှာ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ဟင်းတွေကို အားမရသလို ခပ်စားနေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်လုပ်ငန်းကို ပြန်တည့်မတ်ဖို့ ကြိုးစားနေရတယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် ရုံးခန်းထဲက အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပျောက်နေတာကို တွေ့တယ်။ အဲ့ဒီစာရွက်တွေက ကျွန်တော့်အိမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မှတ်ပုံတင်တွေပါ။ ကျွန်တော် တစ်အိမ်လုံးကို မွှေနှောက်ရှာပေမဲ့ ရှာမတွေ့ဘူး။ နွယ်ကတော့ "ကိုကို ဘယ်မှာ ထားမိမှန်း မသိတာ ဖြစ်မှာပါ" လို့ပဲ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အောင်မင်းရဲ့ အခန်းထဲကနေ ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းသုံး တံဆိပ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက သံယောဇဉ်ထက် သံသယဖြစ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်စုံစမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရရှိလာတဲ့ အဖြေက ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်တယ်။ အောင်မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို သုံးပြီး ဂိုဒေါင်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို အပြင်မှာ ခိုးထုတ်ရောင်းနေတာ ကြာပြီ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော့်အိမ်ကို သူတို့က အပေါင်ဆုံးဖြတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီမှာ လွှဲပြောင်းရောင်းချဖို့ စာချုပ်ချုပ်ထားတာကို သိလိုက်ရတာပဲ။ အဲ့ဒီစာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးထားတာက... ကျွန်တော့် ဇနီး 'နွယ်'။
ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြေးပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ကားတစ်စီး ရပ်ထားတယ်။ အိမ်ထဲမှာ ဒေါ်မြရီ၊ အောင်မင်းနဲ့ လှလှတို့က ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ပိုးနေကြတယ်။
"မင်းတို့... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ!"
ကျွန်တော့်အော်သံကြောင့် သူတို့ အားလုံး လှည့်ကြည့်ကြတယ်။ နွယ်ကတော့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေတယ်။
အခန်း (၆)
"အော်... သားကြီး ပြန်လာပြီလား၊ တို့လည်း အထုပ်ပြင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"
ဒေါ်မြရီရဲ့ မျက်နှာက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြည့်နေတယ်။
"ဒီအိမ်ကို တို့ ရောင်းလိုက်ပြီ၊ ပိုက်ဆံလည်း ရပြီဆိုတော့ တို့တွေ နယ်ဘက် ပြန်တော့မလို့"
"ဒါ... ဒါ ကျွန်တော့်အိမ်လေ! ခင်ဗျားတို့မှာ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့ ရောင်းတာလဲ!"
"နွယ် လက်မှတ်ထိုးပေးတာလေ... ညည်းတို့က လင်မယားတွေပဲ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုက အတူတူပဲ မဟုတ်လား" အောင်မင်းက ရှေ့တိုးလာပြီး ကျွန်တော့်ကို စိန်ခေါ်တယ်။
ကျွန်တော် နွယ်ဆီကို ပြေးသွားပြီး သူမ ပခုံးကို ဆွဲခါလိုက်တယ်။ "နွယ်... မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လုပ်တာလဲ! ငါ မင်းကို ဘာတွေ လိုလေသေးရှိအောင် ထားလို့လဲ!"
နွယ်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။ သူမ မျက်ဝန်းထဲမှာ နောင်တထက် 'နာကြည်းမှု' ကို တွေ့လိုက်ရလို့ ကျွန်တော် လန့်သွားတယ်။ "ကိုကိုက အမြဲတမ်း ကိုကို့လုပ်ငန်းပဲ သိတာ... နွယ်တို့မှာ ကိုကို့ကို အားကိုးပြီး ဘဝကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားခဲ့ရတာ၊ အခု အောင်မင်းတို့မှာ ပိုက်ဆံအလုံအလောက်ရပြီ... နွယ်လည်း ကိုကိုနဲ့ ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်မနေချင်တော့ဘူး"
အခန်း (၇)
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ အိမ်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေအားလုံးကို သူတို့ ယူသွားကြပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်လွတ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မိသားစုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ သွေးစုပ်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော် ရှာသမျှတွေဟာ သူတို့အတွက်တော့ စားကျက်တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် အခုတော့ ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် လမ်းဘေးရောက်ခဲ့ပြီ။ နွယ်ဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ချမ်းသာစေဖို့အတွက် ကျွန်တော့်ကို 'သားကောင်' တစ်ကောင်လို အသုံးချခဲ့တာပါ။
အခန်း (၈)
သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ကမ္ဘာက မှောင်အတိကျသွားခဲ့တယ်။ အရင်က စိုပြည်ခဲ့တဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အခုတော့ ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေပဲ စိုးမိုးနေတယ်။ အကြွေးရှင်တွေက တစ်နေ့တစ်မျိုး မရိုးရအောင် လာနေကြတယ်။ ကျွန်တော် ချစ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ကျွန်တော့်ကို ဘဏ္ဍာရေးအရတင်မကဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ သတ်သွားခဲ့တာပါ။
ညတိုင်း ကျွန်တော် နွယ့်ကို ဖုန်းခေါ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့အသံက "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ စက်ရုပ်အသံပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို seen တောင် မလုပ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငါးနှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေးက သူမအတွက်တော့ ပရောဂျက်တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသလိုပဲလား။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့အတူ 'နောင်တ' က ဖယောင်းတိုင်လို တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းနေတယ်။
အခန်း (၉)
တစ်လလောက်အကြာမှာ ကျွန်တော် နွယ်တို့ရှိနေမယ့် နယ်မြို့လေးကို စုံစမ်းပြီး ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို နောက်တစ်ကြိမ် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ခွဲလိုက်သလိုပဲ။
သူတို့က အိမ်အသစ်ကြီးတစ်လုံးနဲ့ စိုစိုပြည်ပြည် နေနေကြတာ။ အောင်မင်းက ကားအသစ်ကြီးတစ်စီးကို ဆေးကြောနေတယ်။ ဒေါ်မြရီကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ကွမ်းစားနေတယ်။ ကျွန်တော် ခြံရှေ့ကို ရောက်သွားတော့ သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာမှာ "ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လိုက်ရတယ်။
"သားကြီး... နင့်မှာ ဘာကျန်သေးလို့ လိုက်လာတာလဲ၊ ငါတို့ဆီမှာတော့ နင့်အတွက် ပေးစရာ တစ်ပြားမှ မရှိဘူးနော်" ဒေါ်မြရီက စကားကို အဆိပ်လို လှမ်းပက်တယ်။
အခန်း (၁၀)
နွယ်က အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတယ်။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက ကျွန်တော် ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမက သူမရဲ့ မူလဘဝကို ပြန်ရောက်သွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး မာကျောနေတယ်။
"ကိုကို... ပြန်သွားပါတော့၊ နွယ်ကတော့ ကိုကို့ဆီ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး"
"မင်း ငါ့ကို တစ်ခါလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်ချစ်ခဲ့ဖူးလား နွယ်"
ကျွန်တော့်အမေးကို သူမ ခဏတိတ်သွားတယ်။ ပြီးမှ "ချစ်ခဲ့တာထက်... အားကိုးခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ စည်းစိမ်တွေက နွယ်တို့ မိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့သင့်တာ" လို့ အေးစက်စက် ပြန်ဖြေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပြီ။ သူမအတွက် ကျွန်တော်ဟာ လူသားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ 'ငွေထုတ်စက်' တစ်ခုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာ။
အခန်း (၁၁)
ကျွန်တော် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က 'အယုံလွယ်တာ' မဟုတ်ဘူး၊ 'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် သူများကို ပိုချစ်မိတာ' ပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် ဘာမှမကြားရတော့ဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေပဲ။
ကျွန်တော် ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ကို အကြွေးရှင်တွေက ချိတ်ပိတ်လိုက်ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ ကျွန်တော် လမ်းဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေက ဖယောင်းတိုင်လို အရည်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၁၂)
အခုတော့ ကျွန်တော်က လမ်းဘေးမှာ အခြေမဲ့အနေမဲ့ ဘဝနဲ့ပါ။ တစ်ခါတလေ သတင်းတွေထဲမှာ နွယ်တို့ မိသားစု အချင်းချင်း ပိုက်ဆံကိစ္စနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး လူသတ်မှု ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ အလကားရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူတို့ကိုလည်း ပျော်ရွှင်မှု မပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော် အခုတော့ ဘာကိုမှ မမျှော်လင့်တော့ဘူး။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပဲ... တစ်ခါကွဲသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ဈေးကြီးလွန်းပါတယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - တချို့လူတွေက သင့်ဘဝထဲကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာယူဆောင်လာဖို့ ဝင်လာတာမဟုတ်ဘူး၊ သင့်ဆီက ရှိတာမှန်သမျှကို ယူဆောင်သွားဖို့ ဝင်လာကြတာပါ။ မိသားစုဆိုတာ သွေးတော်ရုံနဲ့ မပြီးဘူး... စိတ်ဓာတ်တော်ဖို့လည်း လိုပါတယ်။