အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီး

 အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီး

အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

မှန်ထဲက ကျွန်မကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတဲ့အခါ စိမ်းသက်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ မျက်အိတ်တွေ ညိုကျနေပြီး နှုတ်ခမ်းတွေက ခြောက်သွေ့လို့။ ဒါဟာ တစ်ချိန်က တက္ကသိုလ်မှာ ထက်မြက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ ‘နှင်း’ မဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာတွေကို ဖျတ်ခနဲ ဝါးမြိုသွားခဲ့တာလား။ အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စည်းချက်မှန်မှန် မြည်နေတယ်။ ည ၁၁ နာရီခွဲပြီ။ ကိုအောင်နိုင် ပြန်မလာသေးဘူး။ ထမင်းဝိုင်းက ဟင်းတွေကတော့ အေးစက်လို့။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထပ်ကြည့်မိတယ်။ ‘Seen’ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာဘူး။ ဒီလိုပဲ... ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ သူ့အတွက် မြင်သာရုံပဲ ရှိပြီး တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ။

အခန်း (၂) — နွယ်ယှက်ခြင်း

ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့တုန်းက သူဟာ ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီး အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့အချိန်မှာ သူက နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်စုံကို ကမ်းပေးခဲ့တာ။ “နှင်း ဘာမှ မလုပ်နဲ့၊ ကိုယ် အကုန်တာဝန်ယူတယ်၊ နှင်းက ကိုယ့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးရင် ရပြီ” ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မက အချစ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို အလုပ်ထွက်ခိုင်းတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးအောင် တဖြည်းဖြည်း လုပ်ခဲ့တယ်။ “သူတို့က မင်းအပေါ် မကောင်းကြဘူး နှင်းရဲ့၊ ကိုယ်ပဲ မင်းကို အချစ်ဆုံး” လို့ သူပြောတိုင်း ကျွန်မက သူ့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်အားကိုးမိခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာပဲ လည်ပတ်ဖို့ သူက အကွက်ကျကျ ဖန်တီးခဲ့တာကို အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃) — လမ်းခွဲမှတ်

အပြောင်းအလဲက သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ အစပိုင်းမှာ သူဟာ ကျွန်မ ဘယ်သွားသွား လိုက်ပို့ပေးတတ်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ အပြင်ထွက်တာကို မကြိုက်တော့ဘူး။ “အိမ်မှာပဲ နေပါ နှင်းရယ်၊ အပြင်မှာက ရှုပ်ထွေးတယ်” တဲ့။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ့ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို ကျွန်မ မတော်တဆ မြင်မိသွားတယ်။ “မနေ့ညက ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်နော်” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်ပြီး သူ့ကို မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ပြီး “မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား၊ မင်း အိမ်မှာပဲ နေလွန်းလို့ စိတ်ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေတာ၊ စိတ်ဝေဒနာရှင်လို မလုပ်နဲ့” လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး အပြစ်ရှိတဲ့သူဟာ သူဖြစ်ပေမဲ့ တောင်းပန်ခဲ့ရတာက ကျွန်မ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

သူ့ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို သူ စစ်ဆေးတယ်။ ကျွန်မ ဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားကို သူ ရွေးပေးတယ်။ ကျွန်မ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိရင် သူက ရက်ပေါင်းများစွာ စကားမပြောဘဲ နေတတ်တယ်။ အဲ့ဒီ ‘တိတ်ဆိတ်ခြင်း’ က ကျွန်မအတွက် ရိုက်နှက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မ ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေရပေမဲ့ သူကတော့ ဟောက်သံပေးပြီး အိပ်ပျော်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်ပြပြန်ရော။ “ကိုယ်က နှင်းကို အရမ်းချစ်လို့ စိတ်တိုမိတာပါ” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ကျွန်မကို ပြန်ချော့တယ်။ ကျွန်မကလည်း ရူးမိုက်စွာနဲ့ပဲ ဒါဟာ အချစ်ကြောင့်လို့ ထပ်ပြီး ယုံကြည်မိပြန်တယ်။ နာကျင်ခြင်းနဲ့ သာယာခြင်းကို သူက ကျွမ်းကျင်စွာ ရောမွှေပြီး ကျွန်မကို သူ့ကျွန်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်မ ဖျားတယ်။ ကိုယ်အပူချိန်က ၁၀၃ ကျော်နေတာတောင် သူက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဂေါက်ရိုက်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရေလေးတစ်ခွက် သောက်ဖို့တောင် အားမရှိတဲ့အချိန်မှာ သူက ဖုန်းဆက်ပြီး “ဟင်းက ဘာလို့ မကျက်သေးတာလဲ၊ ငါပြန်လာရင် စားဖို့ အဆင်သင့်လုပ်ထား” လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတာက ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် ဇနီးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အခမဲ့ရတဲ့ အိမ်စေတစ်ယောက်ပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီး မေးခွန်းထုတ်မိတယ်။ “ငါ ဘယ်သူလဲ? ငါ့ရဲ့ အိမ်မက်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ?” ကျွန်မ ရှင်ရက်နဲ့ သေနေတာ ကြာပြီဆိုတာကို အဲ့ဒီ အမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။

အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော အချိန်

အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားတဲ့ နေရာက ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ အလုပ်ခန်းထဲက စာရွက်စာတမ်းအဟောင်းတွေကို ရှင်းရင်းနဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်မ နာမည်နဲ့။ အထဲမှာ ရေးထားတာက ကျွန်မမှာ စိတ်ကျရောဂါ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ ရှိတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆရာဝန်နဲ့ မပြခဲ့ဖူးဘူး။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီစာရွက်က အတု။ သူက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီက အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်ကို သူ့နာမည်ပြောင်းဖို့အတွက် ကျွန်မကို စိတ်မနှံ့သူအဖြစ် ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ထားတာဟာ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ဝါးမြိုဖို့အတွက်ပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစက်သွားတယ်။ ဒါဟာ သစ္စာဖောက်မှုထက် ပိုတယ်။ ဒါဟာ လူသတ်မှုပဲ။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ မျက်ရည်တွေက ခမ်းခြောက်သွားပြီ။ သူ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မက ထမင်းဝိုင်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူက ထုံးစံအတိုင်း မောက်မာတဲ့ လေသံနဲ့ “ဘာကြည့်နေတာလဲ” လို့ မေးတယ်။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအပြုံးက ကျွန်မ ဘဝမှာ အခါးဆုံး အပြုံးပဲ။ “ကိုအောင်နိုင်... ရှင် ကျွန်မကို ရူးအောင် လုပ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား” လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက အထုပ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မ လက်ကို အတင်းဆွဲပြီး “မင်း ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ၊ မင်းမှာ ငါမရှိရင် ဘာမှ မရှိဘူး” လို့ အော်တယ်။

ကျွန်မ သူ့လက်ကို ခါချလိုက်တယ်။ “ရှင့်ဆီမှာ နေရတာထက်စာရင် ဘာမှမရှိတဲ့ ဘဝက ပိုပြီး အသက်ရှူလို့ ဝလိမ့်မယ်” လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။ အနောက်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ လှပတဲ့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်မ အပြင်ကို ထွက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လေပြေအေးလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားတယ်။ နာကျင်ရပေမဲ့ ဒါဟာ လွတ်လပ်ခြင်းရဲ့ အစပဲ။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလို့ သူထင်ပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ‘ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်’ ပြန်ရှိလာပြီ။

သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးခွင့် မပေးလိုက်ပါနဲ့။ ချုပ်ကိုင်ခြင်းဟာ ဂရုစိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို၊ အနစ်နာခံခြင်းဟာလည်း အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ဖို့အတွက် အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူကို စွန့်လွှတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။