"စိတ်ရောဂါဆန်တဲ့ အချစ်"
အခန်း (၁)
ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်စွာပဲ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်မိတယ်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စီးကရက်မီးစလေးကပဲ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်။ အခန်းပြင်ပမှာတော့ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ နံရံကပ်နာရီက ညဥ့်သန်းခေါင်ယံ (၂) နာရီထိုးပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့တံခါးကတော့ ပွင့်မလာသေးဘူး။
ကျွန်တော်နဲ့ "နှင်း" လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ကို အားကျရတဲ့ စုံတွဲလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။ ငွေကြေးပြည့်စုံတယ်၊ ရုပ်ရည်ချင်း လိုက်ဖက်တယ်၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတယ်လို့ ထင်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ "ချစ်ခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် အသက်ရှူကျပ်နေရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချစ်က လှောင်အိမ်တစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ခွင်အထိ သူမရဲ့ စိုးမိုးမှုတွေက နယ်ကျွံလာခဲ့တယ်။
"ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်သူနဲ့လဲ... ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ..." ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ကျွန်တော့်တစ်နေ့တာကို စတင်ရတယ်။ အစတုန်းကတော့ ဒါဟာ ဂရုစိုက်မှုလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို တဖြည်းဖြည်း သတ်နေတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေမှန်း ကျွန်တော် သိလာခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့က နှင်းဟာ သိပ်ကို နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ မိုးရွာနေတဲ့ ကားမှတ်တိုင်တစ်ခုမှာ ထီးမပါလို့ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ သူမကို ကျွန်တော် ကူညီခဲ့မိရာကစလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက စခဲ့တာ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အားကိုးရာရှာနေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေကို မြင်ရတာကိုက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တာဝန်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
"ကိုကို... နှင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူးမလားဟင်"
သူမ ဒီစကားကို ပြောတိုင်း ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်မိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ သူမရဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ဒီလိုစိုးရိမ်စိတ်ရှိနေတာလို့ပဲ ကျွန်တော် ယူဆခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က လူကို ယုံလွယ်တတ်တဲ့သူ၊ ဖြူစင်လွန်းတဲ့သူဆိုတော့ သူမရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုတွေကို "အချစ်" လို့ပဲ နာမည်တပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပျော်ရွှင်စရာအချိန်လေးတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အတူတူ ချက်ပြုတ်စားကြတာ၊ ကမ်းခြေသွားကြတာ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပျော်ရွှင်မှုတိုင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သူမ စိတ်မတိုင်းမကျဖြစ်မှာကို ကြောက်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က အမြဲ ကပ်ပါနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
ပြောင်းလဲမှုက အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုကနေ စတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးတက်ပွဲ အထိမ်းအမှတ် ဂုဏ်ပြုညစာစားပွဲမှာ အမျိုးသမီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်ခွက်နဲ့ လာနှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်။ နှင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ငရဲခန်းက စတော့တာပါပဲ။
"ရှင် သူ့ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်က ရိုးရဲ့လား။ သူကရော ရှင့်ပခုံးကို ဘာလို့ ပုတ်ရတာလဲ"
သူမက အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲတော့တယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပဲ ရှင်းပြရှင်းပြ မရဘူး။ နောက်ဆုံး သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အထိ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဓားနဲ့လှီးဖို့ လုပ်နေတဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမ စိတ်ချမ်းသာဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်သူနဲ့မှ မဆက်သွယ်ရဘူး၊ အလုပ်ကပြန်ရင် အိမ်ကို တန်းပြန်ရမယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်တွေဟာ သူမရဲ့ "စိတ်ရောဂါဆန်တဲ့ အချစ်" အောက်မှာ ပြာကျသွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၄)
လတွေ ကြာလာလေလေ၊ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာလေလေပဲ။ ကျွန်တော် အလုပ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဖုန်းက (၅) မိနစ်တစ်ခါ မြည်နေတတ်တယ်။ ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်ပြီး ကျွန်တော် ဘယ်သူနဲ့ ရှိနေလဲဆိုတာ သူမကို အမြဲ ပြနေရတယ်။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းလာပြီ။ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု ပိတ်နေသလိုပဲ။
တစ်ရက်တော့ ကျွန်တော့်အမေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတဲ့သတင်းကို ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားချင်ပေမဲ့ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို တားတယ်။ "ကိုကို သွားရင် နှင်း သေလိုက်မယ်။ အမေက ဆေးရုံမှာ ဆရာဝန်တွေရှိသားပဲ။ ကိုကိုက နှင်းကို ပစ်ထားခဲ့ချင်လို့ ဆင်ခြေပေးနေတာမလား"
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မိခင်အရင်းခေါက်ခေါက် ဆေးရုံတင်ထားရတာကိုတောင် သူမက အတ္တနဲ့ ပိတ်ပင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်မိတယ်။ သူမ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အချစ်ကို မမြင်ရတော့ဘူး၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုနဲ့ လှည့်စားမှုတွေကိုပဲ မြင်နေရတော့တယ်။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲခဲ့တယ်။ နှင်းကို တွန်းဖယ်ပြီး ဆေးရုံကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဆေးရုံရောက်တော့ အမေက သတိမေ့နေပြီ။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေရှာတဲ့ အမေ့ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် ဘာတွေလုပ်နေမိတာလဲ။ ချစ်ခြင်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခံနေရတာပါလား။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နှင်းက အေးစက်စက်နဲ့ ထိုင်နေတယ်။ သူမ ဘာမှမပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ အားလုံးကို သူမ မီးရှို့ပစ်လိုက်ပြီ။ "ကိုကို နှင်းစကားကို နားမထောင်ရင် ဘာမှ မရှိစေရဘူး" လို့ သူမက ခပ်အေးအေးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိတယ်။ နာကျင်လွန်းလို့ ထွက်လာတဲ့ ရယ်သံပါ။ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက အမှားကြီးမှန်း သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေပြီလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ ကစားစရာ အရုပ်တစ်ခုသက်သက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
အခန်း (၆)
အလှည့်အပြောင်းက နှင်းရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို ကျွန်တော် မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူမ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ငှားထားတဲ့အကြောင်းတွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကားမှာ GPS တပ်ထားတဲ့အကြောင်းတွေ ပါနေတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ သူမ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ "အတိတ်က ခံစားချက်ဒဏ်ရာ" ဆိုတာတွေဟာ လိမ်ညာချက်တွေပဲ။ သူမဟာ အရင်ကလည်း အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို အခုလိုပဲ နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးလို့ တရားစွဲခံခဲ့ရဖူးတဲ့ ရာဇဝင်ရှိသူ ဖြစ်နေတယ်။
"နှင်း... မင်း တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ လုပ်နိုင်တာလား..." ကျွန်တော် မေးလိုက်တဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ သူမက မဖုံးကွယ်တော့ဘူး။ "ဟုတ်တယ် ကိုကို။ ကိုကို့ကို နှင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မပိုင်စေရဘူး။ ကိုကို့ဘဝမှာ နှင်းပဲ ရှိရမယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေ အားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ"
သူမရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမဟာ စိတ္တဇဝေဒနာသည်တစ်ယောက်လို ပြုံးနေတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ဒီဆက်ဆံရေးမှာ "ချစ်ခြင်း" ဆိုတာ လုံးဝမရှိတော့ဘူး။ ရှိနေတာက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝါးမြိုနေတဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေပဲ။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် ဘာမှမပြောဘဲ အိတ်တစ်လုံးထဲကို ပါသမျှ ပစ္စည်းလေးတွေ ထည့်လိုက်တယ်။ နှင်းက အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်တယ်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ သူမ လက်သည်းရာတွေနဲ့ သွေးတွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မနာတော့ဘူး။ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက အရေပြားက နာကျင်မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ သာနေလို့ပဲ။
ကျွန်တော် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလိမ့်ပြီး ငိုနေတယ်။ "နှင်း... မင်းလည်း မပျော်ဘူး၊ ကိုယ်လည်း မပျော်ရဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဆက်တွဲထားဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ဒီငရဲကနေ ငါ ထွက်သွားပြီ"
မိုးရေထဲမှာ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ မသိသေးပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ တချို့သော အချစ်တွေက ဆုပ်ကိုင်ထားလေလေ ကိုယ့်ကို သတ်လေလေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အရမ်းချစ်တာထက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးမသွားအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်နေတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖက်တွဲထားတာဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။