နှောင်းခဲ့ရတဲ့ နောင်တ

 နှောင်းခဲ့ရတဲ့ နောင်တ

အခန်း () — အစပြုခြင်း

ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံးညတွေဟာ မေနဲ့ စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ မေနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တာပါ။ အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ နာရီလက်တံသွားသံဟာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို လာရိုက်နေသလိုပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မေ့ရဲ့ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေး ကျန်နေသေးပေမဲ့ မေကိုယ်တိုင်ကတော့ မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မေ့ကို ဒီအိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမုန်းတွေ၊ သံသယတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ငါ့ဘဝထဲမှာ မလိုအပ်ဘူး" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ အသံတွေဟာ ခုထိ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်က ဒေါသနဲ့ မာန်မာနပဲ။ အရာရာကို ကျွန်တော် မြင်ရတဲ့ အပေါ်ယံနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

အခန်း () — နွေးထွေးခဲ့သော အတိတ်

မေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နူးညံ့တဲ့ လေပြေလေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော်က အလုပ်တစ်ခုပဲ သိတဲ့သူ၊ မေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုလေသေးမရှိကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့ ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်။ "ကိုကြီး ပင်ပန်းနေပြီလား" ဆိုတဲ့ မေ့ရဲ့ အမေးစကားလေးတွေ၊ ကျွန်တော် ဖျားတဲ့အခါ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ပြုစုပေးခဲ့တဲ့ လက်ကလေးတွေကို ကျွန်တော် မြတ်နိုးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမြတ်နိုးမှုတွေဟာ သံသယစိတ် ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ မေဟာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်လာခဲ့တယ်။

အခန်း () — အလှည့်အပြောင်း

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က စပြီး မေ ခဏခဏ အပြင်ထွက်တတ်လာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ ခံထားတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း တစ်ခါတလေမှ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်ပဲ ပြန်လာတတ်တယ်။ "မေ... မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ" လို့ မေးတိုင်း မေက ခေါင်းငုံ့ပြီး "ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ ကိုကြီးရယ်" လို့ပဲ ဖြေတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ မေ့အိတ်ထဲကနေ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ပေးထားတဲ့ ငွေအမြောက်အမြားပါတဲ့ ချက်လက်မှတ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို အမှောင်ဖုံးသွားခဲ့ပြီ။

အခန်း () — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကျွန်တော် မေ့ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ မေဟာ မြို့ထဲက လူကွယ်ရာ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလူက မေ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မေကလည်း ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးနဲ့ အိမ်ပြန်လာပြီး မေ့ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ မေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာမှမမေးဘဲ မေ့ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်း ဖောက်ပြန်နေတာလား... ဒီငွေတွေက အဲဒီလူဆီက ရတာလား" လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်ခဲ့တယ်။ မေက ဘာမှမရှင်းပြဘူး။ "ကိုကြီး ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး" လို့ပဲ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဲဒီနှုတ်ဆိတ်နေမှုက ဝန်ခံချက်တစ်ခုလိုပဲ။

အခန်း () — ပြိုလဲခြင်း

အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ အိမ်ဟာ ငရဲခန်းဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မေ့ကို နေ့တိုင်း စကားနာထိုးတယ်၊ နှိမ်ချတယ်။ "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားပဲ" လို့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေက မေ့နှလုံးသားကို ဘယ်လောက်ထိ ဓားနဲ့မွှန်းခဲ့မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် မေ့ကို အိမ်ပေါ်က ဆွဲချပြီး နှင်ထုတ်ခဲ့တယ်။ မေက တုန်ရီနေတဲ့ လက်ကလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ကန်ထုတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ မေ ထွက်သွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ချိန်မှာ မေ့ရဲ့ ငိုသံလေး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

အခန်း () — အမှန်တရား၏ ရိုက်ချက်

ခြောက်လအကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မေ့ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေနဲ့ မေ ရေးခဲ့တဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ပါလာတယ်။ "ကိုကြီး... မေ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ စတင်ထားတဲ့ စာတွေကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်လာခဲ့တယ်။ မေမှာ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ ရှိနေခဲ့တာပါ။ ဆရာဝန်က ခွဲစိတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မေ တွေ့ခဲ့တဲ့ လူကြီးက မေ့ရဲ့ ကွဲကွာနေတဲ့ အဖေအရင်းကြီးပါ။ မေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်မပူစေချင်လို့၊ ကျွန်တော့် အလုပ်တွေကို မထိခိုက်စေချင်လို့ အရာရာကို ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။ အဲဒီငွေတွေကလည်း မေ ခွဲစိတ်ဖို့အတွက် သူ့အဖေဆီမှာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ပြီး ယူခဲ့တဲ့ ငွေတွေ။ မေက သူ ခွဲစိတ်မှုမှာ မနိုးထလာခဲ့ရင် ကျွန်တော် သူ့ကို လွမ်းပြီး ကျန်ရစ်မှာထက်၊ မုန်းပြီး မေ့ပစ်လိုက်နိုင်ဖို့အတွက် ဖောက်ပြန်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာပါ။

အခန်း () — နှောင်းခဲ့ရတဲ့ နောင်တ

ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ကျခဲ့ပါပြီ။ မေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပဲ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ။ "ကိုကြီးကို ချစ်တယ်... ကိုကြီး စိတ်ချမ်းသာပါစေ" ဆိုတာ မေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတဲ့။ ကျွန်တော် မေ့ရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသက မေ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ အနားမှာ ရှိပေးရမယ့် အခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ မေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အရာရာကို စတေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ မေ့ကို အမုန်းတွေပဲ ပေးခဲ့တယ်။ ဒီနောင်တဟာ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးဝင်နေမယ့် ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ - အချစ်တစ်ခုမှာ ယုံကြည်မှုထက် အရေးကြီးတာ မရှိပါဘူး။ တစ်ခါတလေ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပြုပြင်ခွင့်ဆိုတာ မရှိတော့တာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ အဖော်မွန်မို့လို့၊ လက်ရှိမှာ ရှိနေတဲ့သူကို တန်ဖိုးထားတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။