ပထွေးနှင့် နေမိသည်ကို နောင်တရချိန်
ပထွေးနှင့် နေမိသည်ကို နောင်တရချိန်
အခန်းတစ်
အပြင်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ မှန်ပြတင်းပေါက်မှာ ရေစက်တွေက တလိမ့်လိမ့် စီးကျနေသလို ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း မျက်ရည်တွေက အတောမသတ် စီးကျနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ နေထိုင်လာခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ပထွေးဖြစ်သူ ဦးထွန်းလင်းနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးဟာ တစ်ခါတလေကျရင် သုသာန်တစ်ခုလို အေးစက်ပြီး အသက်ရှူရတာ မွန်းကြပ်လွန်းလှပါတယ်။ အမေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မအတွက် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ဒီလူဟာ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အိမ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
အခန်းနှစ်
အစတုန်းကတော့ အရာအားလုံးက လှပခဲ့ပါတယ်။ အမေ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်မ ငိုနေတဲ့အချိန်တိုင်း ဦးထွန်းလင်းက ဖေးမခဲ့တယ်။ "သမီးမှာ ဦးရှိတယ်၊ ဘာမှမပူနဲ့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ နွေးထွေးတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။ ကျွန်မ ကျောင်းတက်ဖို့၊ စားဝတ်နေရေးအတွက် သူက အစစအရာရာ တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို တကယ့် ဖခင်တစ်ယောက်လို ကြည်ညိုခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ နုနယ်တဲ့ စိတ်က မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲက တဖြည်းဖြည်းချင်း လာတာပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ ကျွန်မ ဘယ်သွားသွား သူ လိုက်ပို့ပေးချင်တယ် တဲ့။ နောက်တော့ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးလာတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ရင်လည်း ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာတွေပြောလဲဆိုတာကို တစ်ခုမကျန် မေးမြန်းတတ်လာတယ်။ "သမီးကို ချစ်လို့၊ စိတ်ပူလို့ပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေဟာ တစ်စစနဲ့ ချုပ်နှောင်ခံလာရတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲက ကောင်လေးသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တွေကို သူ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သူ သဘောမကျရင် အပြင်ပေးမထွက်တော့ဘူး။ သူနဲ့ နေရတာဟာ ဖခင်တစ်ယောက်နဲ့ နေရတာထက် ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်းလေး
ပဋိပက္ခတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခု ပြန်ပြောမိရင် သူက ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်ဒဏ်ရာရသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ပြတတ်တယ်။ "ဦးက သမီးအတွက် အကုန်စတေးခဲ့တာ၊ သမီးက ဦးကို ဒီလို ပြန်လုပ်တာလား" ဆိုပြီး မျက်ရည်ခံကာ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မမှာ အပြစ်မရှိဘဲ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှု (Emotional Abuse) ဆိုတာကို ကျွန်မ အစက မသိခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မကို တခြားသူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်အောင် လုပ်တယ်။ အဒေါ်တွေဆီ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း ဘေးကနေ နားထောင်တယ်။ ကျွန်မကို ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့သလို၊ သူ မရှိရင် ကျွန်မ ဘာမှ မဟုတ်တော့သလိုမျိုး အမြဲတမ်း ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။
အခန်းငါး
ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ ပြိုလဲလာခဲ့ပြီ။ ညဘက်ဆိုရင် အခန်းတံခါးကို အထပ်ထပ် ခတ်ထားပေမဲ့ ကျွန်မ အိပ်လို့မပျော်ဘူး။ အိမ်ရှေ့က သူ့ရဲ့ ခြေသံကို ကြားနေရတာတင် ကျွန်မ တုန်ရင်နေမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဘာမှ မစော်ကားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ သူ့ရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေတာနဲ့ တူတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူဆိုလို့ သူတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ သူ ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ အကူအညီ တောင်းလို့ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ မှောင်အတိ ကျနေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပိတ်မိနေသလိုပဲ။ အမေသာ ရှိနေရင် ကျွန်မကို ဒီလို ပစ်ထားပါ့မလားလို့ တွေးမိတိုင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။
အခန်းခြောက်
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းဟောင်းတွေကို ရှင်းရင်းနဲ့ အမေ့ရဲ့ ဒိုင်ယာရီ အစုတ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တာ။ အဲဒီထဲမှာ ရေးထားတာက "သမီးလေး သန္တာကို ထွန်းလင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ရတာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ သူက လူယုတ်မာပဲ" တဲ့။ အမေဟာ မသေခင်မှာ ဦးထွန်းလင်းရဲ့ အကြွေးတွေကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတာ၊ သူက အမေ့ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ကျွန်မကို အပိုင်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာတွေကို အမေ ရေးထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ လူဟာ ကျွန်မ အမေကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့ လူဖြစ်နေတာလား။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဦးထွန်းလင်း ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်မ ဖျောက်ထားတဲ့ ဖုန်းကို ကိုင်ထားတယ်။ "သမီး... ဘာတွေ ဖတ်နေတာလဲ" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အသံက အေးစက်နေတယ်။ "ဦး... အမေ့ကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ သူက ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ။ "အမေက အသုံးမကျလို့ သေသွားတာ၊ သမီးကတော့ အသုံးကျရမယ်လေ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်ကနေ ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် တွန်းလှဲလိုက်တယ်။ "ဘယ်ကိုမှ မသွားရဘူး၊ သမီးမှာ ငါပဲ ရှိတာ" လို့ သူက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
အခန်းခုနစ်
အဲဒီညက ကျွန်မ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်သွားနိုင်မလားလို့ တွေးခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အသက်ရှင်ချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ အားကောင်းနေတုန်းပဲ။ သူ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ ဖိနပ်တောင် မပါဘူး။ မိုးတွေအောက်မှာ ကျွန်မ အားကုန် ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ လမ်းမကြီးပေါ် ရောက်တဲ့အထိ ကျွန်မ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မ သူစိမ်းတွေကြားထဲမှာ ပုန်းနေရတယ်။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ပေါ့။
ကျွန်မ နောင်တရမိတယ်။ အမေဆုံးခါစက ဘာလို့ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတုတွေအောက်မှာ သာယာခဲ့မိတာလဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ချုပ်ကိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ အချိန်နှောင်းမှ သိခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ပြန်တည်ဆောက်ရဦးမယ်။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရင်ထဲမှာ အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်နေခဲ့မှာ အသေအချာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အကာအကွယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အဆိပ်အတောက်တွေ ရှိနေတတ်တာမို့ ကိုယ့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ အလွယ်တကူ ထည့်မပေးလိုက်ပါနဲ့။ သင့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူဟာ သင့်ကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။