မောင်ရင်းနဲ့ရတဲ့ကိုယ်ဝန်
အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း
အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်မိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဖော်ပြရခက်တဲ့ အေးစက်မှုကြီးတစ်ခုက နေရာယူထားတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ မိဘတွေ တိမ်းပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဟာ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး မင်းသန့် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဖြူစင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီသံယောဇဉ်က ဘယ်အချိန်မှာ အဆိပ်အတောက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးဘူး။
အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု
မင်းသန့်က ကျွန်မထက် လေးနှစ်ငယ်တယ်။ သူက အပြောကောင်းတယ်၊ လူချစ်လူခင်ပေါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာဆိုရင် သူက ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကပ်တွယ်တတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။ "မမမှာ ကျွန်တော်ပဲ ရှိတာ၊ ကျွန်တော့်မှာလည်း မမပဲ ရှိတာ" ဆိုတဲ့ စကားကို သူ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါဟာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သံယောဇဉ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာပေါ့။ ကျွန်မ ဘယ်သွားသွား သူ လိုက်ချင်တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းပြောရင် ဘယ်သူနဲ့ ပြောတာလဲ သူ သိချင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေ လွတ်လပ်ခွင့်တွေဟာ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အဲဒီညက မိုးတွေ အရမ်းရွာပြီး လျှပ်စီးတွေ လက်နေခဲ့တယ်။ မင်းသန့်က ကြောက်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်မအခန်းထဲကို ရောက်လာတယ်။ အရက်နံ့ သင်းသင်းက သူ့ဆီက ထွက်နေပေမဲ့ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ "မမကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်နိုင်ဘူး" လို့ သူ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်တက်သွားခဲ့တယ်။ ငြင်းဆန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားဓမ္မပြုမှုနဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အသံတွေ ပျောက်ရှခဲ့ရတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားက စည်းကမ်းတွေ အားလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ သူ့ကို ရှောင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိန်းချုပ်လာတယ်။ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ရင် တံခါးကို အပြင်က ခတ်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေဆီက ဖုန်းလာရင် သူပဲ ကိုင်ပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောလွှတ်တယ်။ "မမမှာ ကျွန်တော်ရှိရင် ရပြီလေ" တဲ့။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ မြင်နေရတာက ချစ်ခြင်းမေတ္တာမဟုတ်ဘဲ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်လိုစိတ် အပြည့်နဲ့ အရူးအမူး ဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲက Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်စာမပို့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေ၊ လွဲချော်နေတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုကို သက်သေပြနေသလိုပဲ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်လာတယ်။ မနက်ခင်းတွေမှာ အန်ချင်သလို ဖြစ်လာတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ ဆေးစစ်တံလေးပေါ်က အနီရောင် မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားတယ်။ မောင်ရင်းနဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်။ ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပြီး အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ငိုချလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ အပြစ်ဒဏ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငရဲလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောပြတဲ့အခါ သူက ကြောက်ရွံ့သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ သူက သွားလေးဖြဲပြီး ရယ်တယ်။ "အခုတော့ မမ ကျွန်တော့်နားကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး" တဲ့။
အခန်း (၆) — ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်း
အဲဒီမှာတင် ကျွန်မ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတယ်။ ဒီကိုယ်ဝန်ဟာ မတော်တဆ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မ သောက်နေကျ သားဆက်ခြားဆေးတွေကို တမင်လဲထားခဲ့တာ။ ကျွန်မကို လောကကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး သူ့ရဲ့ အစေခံ၊ သူ့ရဲ့ အပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်အောင် သူ စနစ်တကျ လုပ်ခဲ့တာ။ "နင်က လူမဟုတ်ဘူး၊ တိရစ္ဆာန်ပဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မမက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ပြောရက်တယ်လား" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ လေသံက နာကျင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီအဆိပ်အတောက်တွေကြားမှာ ကျွန်မရော၊ ဒီဗိုက်ထဲက ကလေးရော သေဆုံးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။
အခန်း (၇) — အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ
မင်းသန့် အိပ်ပျော်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ အဝတ်အစား တစ်ထည်တည်းနဲ့ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးရေထဲမှာ ပြေးလွှားရင်း နောက်ကို လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိပေမဲ့ ဒီငရဲတွင်းထဲမှာ ဆက်နေရင် ကျွန်မ စိတ်တွေ ရူးသွားလိမ့်မယ်။ အခု ကျွန်မ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုက ဘုန်းကြီးကျောင်း နားခိုရာမှာ ရောက်နေတယ်။ ဗိုက်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း သိသာလာပြီ။ မင်းသန့်ဆီက ဖုန်းတွေ တစ်စက္ကန့်မပြတ် လာနေတုန်းပဲ။ ချော့တခါ၊ ခြိမ်းခြောက်တလှည့် မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကျွန်မ ဖတ်ပြီး ဖျက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့စေရဘူး။
ဒီကိုယ်ဝန်က ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး အမည်းစက် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ဒီကလေးကို ကျွန်မ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မ သေချာသိသွားပြီ။ သံယောဇဉ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ချုပ်ကိုင်မှုတွေ၊ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ရှိနေရင် အဲဒါ အချစ်မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ ဖျက်ဆီးခြင်းပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရမယ်။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုက ကျွန်မကို ထောင်ချောက်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခွင့်တော့ ကျွန်မ ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ချုပ်ကိုင်ခြယ်လှယ်ခြင်းသည် သံယောဇဉ်အယောင်ဆောင်ထားသော အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်သည်။ ပေးဆပ်ခြင်းတိုင်းမှာ အသိတရား ပါရမည်။