လင်သေသွားလို့ရူးသွားတဲ့မိန်းမ
လင်သေသွားလို့ရူးသွားတဲ့မိန်းမ
အမှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သနားသလိုလို၊ ရွံသလိုလိုနဲ့ “အရူးမ” လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ကျွန်မ မရူးပါဘူး။ ကျွန်မက ကိုမင်းထက် ပြန်လာမယ့် လမ်းကို စောင့်နေရုံတင်ပါ။ သူက ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတာပဲလေ။ သူ မရှိတော့တဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ဖုန်တွေ တက်နေတဲ့ သူ့အင်္ကျီအနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့တဲ့ ပုံပြင်ကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကိုမင်းထက်က ကျွန်မအတွက်တော့ လင်ယောက်ျားတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အရှင်သခင်၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပဲ။ သူက အရမ်းတော်တဲ့ ကန်ထရိုက်တာ တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စလေးတွေနဲ့ပဲ ပျော်နေခဲ့တဲ့ မိန်းမပေါ့။ “သီရိ... မင်း ဘာမှ မပူနဲ့၊ ကိုယ်ရှိတယ်” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးထက် ခိုင်မာတဲ့ အုတ်တံတိုင်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားလုံးကို သူ့အပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ထားခဲ့တာပါပဲ။ သူ မရှိရင် ကျွန်မက အသက်မရှူတတ်တော့တဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လို ဖြစ်နေခဲ့တာ။
အပြောင်းအလဲက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာခဲ့တာ။ ကိုမင်းထက်က ငွေရေးကြေးရေး ကိစ္စတွေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်လာတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတော့တဲ့ အကြိမ်တွေ များလာတယ်။ တစ်ညမှာ သူ အိမ်ပြန်လာတော့ မျက်နှာက သေလူလို ဖြူဖျော့နေတယ်။ “သီရိ... ကိုယ်တို့ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ” တဲ့။ သူ မိုက်မဲစွာနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူရဲ့ အာမခံချက်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့မိရာကနေ ကျွန်မတို့ရဲ့ တိုက်ခန်း၊ ကားနဲ့ ရှိသမျှ ရွှေငွေတွေ အားလုံး သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရတော့မယ်တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ဖက်ပြီး “ရပါတယ်... ကိုကိုရယ်၊ အတူတူ ပြန်စကြမယ်လေ” လို့ပဲ ချော့ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ နောင်တတွေ၊ အားနာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်ရှေ့မှာ လာအော်ကြတယ်။ ကျွန်မ မိဘတွေကလည်း “နင့်ယောက်ျားကြောင့် ငါတို့ မျက်နှာမဖော်ရဲတော့ဘူး” လို့ ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ ဘဝက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုလဲလာခဲ့တာ။ ကိုမင်းထက်ကတော့ အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေပြီး ကျွန်မနဲ့ စကားတောင် မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက နံရံကြီးတစ်ခုလို ခြားနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိတ်မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျွန်မကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပြီး “အားတင်းထားဦး” လို့ ပြောမယ့် စကားကိုပဲ ငတ်မွတ်နေခဲ့တာ။
အဆိုးဆုံး နေ့ရက်ကတော့ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတဲ့ အင်္ဂါနေ့ တစ်နေ့ပေါ့။ ကိုမင်းထက်က မနက်အစောကြီး အပြင်သွားမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့ဖိနပ်ကြိုးလေး ချည်ပေးရင်း “အစောကြီး ပြန်လာနော်” လို့ မှာလိုက်သေးတယ်။ ညနေအထိ သူ ပြန်မလာဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့ စက်ပိတ်ထားတယ်။ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်ထဲအထိ ဝင်လာပြီး ပစ္စည်းတွေ သယ်ထုတ်နေကြပြီ။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းမှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုနေခဲ့တယ်။ သူ ပြန်လာရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာနေခဲ့မိတယ်။
ညသန်းခေါင်မှာ ရဲစခန်းက ဖုန်းလာတယ်။ မြို့ပြင်က တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ပြေးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက... ဖြူလျော်နေတဲ့ အဝတ်ဖြူအောက်က ကိုမင်းထက်ရဲ့ ရုပ်အလောင်း။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ပြိုကျသွားတဲ့ အချိန်ပေါ့။ သူ့လက်ထဲမှာ စာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။ “သီရိ... မင်းကို ကိုယ် အရမ်းချစ်တယ်။ မင်းကို ဒီဒုက္ခတွေထဲက လွတ်စေချင်လို့ ကိုယ် ဒီလို လုပ်လိုက်ရတာပါ။ ကိုယ့်နာမည်နဲ့ ထားခဲ့တဲ့ အာမခံကြေးက မင်းရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ” တဲ့။
ဒါပေမဲ့ တကယ့် အမှန်တရားက အဲဒီမှာတင် ရပ်မသွားဘူး။ အဲဒါက ကျွန်မကို အရူးဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အချက်ပဲ။ ကိုမင်းထက်က သူ့အသက်ကို ရောင်းပြီး ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့်... တကယ်တော့ သူ အဆိပ်သောက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့သေးတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ “Missed Call” တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မက အကြွေးရှင်တွေကို ကြောက်လို့ ဖုန်းကို ခဏ ပိတ်ထားခဲ့မိတာ။ သူ သေခါနီးမှာ ကျွန်မရဲ့ အသံကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြားချင်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် “ငါ့ကို ကယ်ပါဦး” လို့ ပြောချင်ခဲ့တာလားဆိုတာ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မသာ အဲဒီဖုန်းကို ကိုင်ခဲ့ရင်... ကျွန်မသာ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့ရင်... သူ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိတယ်။ အိမ်ကြီးကိုလည်း ပြန်ဝယ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နှလုံးသားကတော့ အဲဒီညက တည်းခိုခန်းထဲမှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး ဖုန်းကို ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ဆီက ဖုန်းပြန်လာမလားလို့ပေါ့။ တခါတလေ ဖုန်းသံကြားရင် “ကိုကိုလား... လာပြီ... သီရိ လာပြီ” လို့ အော်ပြီး တံခါးဝကို ပြေးသွားမိတယ်။ အိမ်ပြင်က လူတွေကတော့ “အရူးမ... သူ့ယောက်ျား သေတာကို လက်မခံနိုင်လို့ ရူးသွားတာ” လို့ ပြောကြတယ်။ သူတို့ မသိတာက... ကျွန်မ ရူးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လို့ မရတဲ့ နောင်တတွေနဲ့ ကမ္ဘာပျက်နေတာပါ။
အချစ်က လူကို အသက်ရှင်စေတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့်၊ ကျွန်မအတွက်တော့ အချစ်က အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျစေတဲ့ လက်တွဲဖော် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းထက်ရဲ့ အင်္ကျီလေးကို ဖက်ပြီး ကျွန်မ ဒီညလည်း ငိုနေဦးမှာပါ။ သူ ပြန်လာမှာပါ... သူ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း ပြောဖို့ ပြန်လာမှာပါ။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ ကျွန်မ ဒီလိုပဲ “ရူး” နေရဦးမှာပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် အရာအားလုံး မဟုတ်သလို၊ တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် အလွန်အကျွံ မှီခိုခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသည့်အခါ ပြန်လည်ထူထောင်ရန် မဖြစ်နိုင်သော ဝေဒနာကို ပေးတတ်သည်။ သေဆုံးခြင်းထက် ပိုနာကျင်ရသည်မှာ ကျန်ရစ်သူ၏ နောင်တတရားပင် ဖြစ်သည်။