တဏှာကြီးသော မိထွေး

 အခန်း (၁) အစပြုခြင်း

မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အဖေက သူမကို အိမ်ထဲကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမနာမည်က ဒေါ်သုဇာ။ အမေဆုံးပြီး နှစ်နှစ်အကြာမှာ အဖေဟာ အထီးကျန်ခြင်းကို အရှုံးပေးပြီး ဒီမိန်းမကို အိမ်ပေါ်တင်လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငြင်းဆန်ဖို့ အင်အားမရှိခဲ့ဘူး။ သူမဟာ အဖေနဲ့ဆိုရင် အသက်နှစ်ဆယ်လောက် ကွာခြားပြီး ကျွန်တော်နဲ့ဆိုရင် ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်ပဲ ကွာလိမ့်မယ်။ လှပတယ်၊ စွဲမက်စရာကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခုကို အမြဲတမ်း ငတ်မွတ်နေသလိုမျိုး။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒါဟာ ဘဝသစ်တစ်ခုအတွက် မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးတွေလို့ ကျွန်တော် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်ခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၂) ရင်းနှီးမှု

ပထမပိုင်းမှာတော့ ဒေါ်သုဇာဟာ အိမ်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ပီသခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အကြိုက် ဟင်းတွေကို ချက်ပေးတယ်၊ အဖေ့ကို ဂရုစိုက်တယ်။ ကျွန်တော်က အစပိုင်းမှာ ခပ်စိမ်းစိမ်းနေပေမဲ့ သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ အရည်ပျော်ခဲ့ရတယ်။ မင်းထက်... အန်တီ့ကို အမေလိုပဲ သဘောထားပါ၊ အန်တီက မင်းတို့သားအဖကို ပျော်ရွှင်စေချင်တာပါ လို့ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် ယုံခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ယုံကြည်လာအောင် သူမက နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သူမကို ပြောပြမိတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရင်းနှီးမှုတွေ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။

အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့

ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အဖေက လုပ်ငန်းကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်ရတာ များလာတယ်။ အိမ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ သူမ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူမရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းလာတယ်။ သူမဟာ အိမ်နေရင်း ဝတ်စုံတွေကို ပိုပြီး ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း ဝတ်လာတယ်၊ ကျွန်တော့်နားကို ကပ်ပြီး စကားပြောလာတယ်။ ကျွန်တော် စာဖတ်နေရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်းကြည့်နေရင်ဖြစ်ဖြစ် သူမက ဘေးမှာ လာထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ထိတွေ့တာမျိုးတွေ လုပ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက "တဏှာ" ကို ကျွန်တော် စတင်မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ချစ်ခြင်းမေတ္တာမဟုတ်ဘူး၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုနဲ့ လောဘဇောတွေ ဖြစ်နေတာ။

အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကျွန်တော် သူမကို ရှောင်ဖယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဖေဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး အိမ်ပြန်လာဖို့ ပြောပေမဲ့ အဖေက အလုပ်တွေ အရမ်းများနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပို့လိုက်တဲ့ "အိမ်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ် အဖေ၊ မြန်မြန်ပြန်လာပါ" ဆိုတဲ့ စာတိုကို အဖေက ဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ဒေါ်သုဇာကတော့ ကျွန်တော် ရှောင်လေလေ ပိုပြီး နီးကပ်အောင် ကြိုးစားလေလေပဲ။ တစ်ညမှာတော့ သူမ ကျွန်တော့်အခန်းထဲအထိ ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ သူမကို တွန်းထုတ်မိတဲ့အခါ သူမက စူးစူးဝါးဝါး ရယ်မောရင်း ပြောတယ်... မင်းထက်... မင်းအဖေက အိုနေပြီ၊ ဒီအိမ်မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးက မကြာခင် ငါ့လက်ထဲ ရောက်တော့မှာ၊ မင်းက ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေရင် ပိုကောင်းမယ်နော် တဲ့။ ကျွန်တော် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ သူမ တဏှာကြီးနေတာက ကျွန်တော့်အပေါ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးအပေါ်မှာ ဖြစ်နေတာ။

အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

အဖေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဖွင့်ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်က ကျွန်တော် ထင်ထားတာနဲ့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒေါ်သုဇာက အဖေ့ရှေ့မှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ သရုပ်ဆောင်ပြတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို မဖွယ်မရာ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်လို့ အဖေ့ကို လုပ်ကြံပြောဆိုခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ပါးရိုက်ခဲ့တယ်။ မင်း... ငါ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရသလား လို့ အဖေက အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ရှင်းပြပေမဲ့ အဖေက နားမထောင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ရတဲ့ အနီးဆုံးလူ နှစ်ယောက်စလုံးက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်လိုက်သလို ခံစားရတယ်။ အဖေက သူမရဲ့ အလှအပနဲ့ လှည့်ကွက်တွေအောက်မှာ မျက်စိကန်းနေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု

နောက်တစ်ပတ်မှာ အဖေ ရုတ်တရက် လေဖြတ်ပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ဆရာဝန်တွေက အဖေ့ရဲ့ သွေးထဲမှာ ပမာဏများပြားတဲ့ ဆေးဝါးအဆိပ်သင့်မှု ရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ဒါ ဒေါ်သုဇာရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို သွားတွေ့ပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ သူမက လှောင်ပြုံးနဲ့ စာချုပ်အချို့ကို ထုတ်ပြတယ်။ အဖေ သတိမေ့နေတုန်းမှာ သူမက ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သူမနာမည်နဲ့ လွှဲပြောင်းယူထားပြီးသား။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ရတဲ့ ဦးလေး (အဖေ့ရဲ့ ညီအရင်း) က သူမရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အစကတည်းက ပေါင်းကြံခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ သက်သေမရှိသလို၊ ကျွန်တော့်စကားကို ယုံမယ့်လူလည်း မရှိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကနေ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်မိတဲ့အခါ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြုံးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ဒေါ်သုဇာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ တဏှာက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်မြိုက်ပစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် လမ်းမပေါ်မှာ အထီးကျန်စွာ လျှောက်လှမ်းရင်း တစ်ခုပဲ တွေးနေမိတယ်။ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေက အပြင်ပန်းမှာ လှပနေတတ်သလို၊ အနီးဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက ဓားတစ်စင်းထက် ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဒဏ်ရာရစေတယ်ဆိုတာပါပဲ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်က လောဘဇောကို မမြင်နိုင်သရွေ့၊ သင်ဟာ သူတို့ ခင်းထားတဲ့ အကွက်ထဲက နယ်ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ အနီးဆုံးလူကို ယုံကြည်ခြင်းဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ ကြိုးကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။